บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #52 : คนของนายท่าน

เสียงขลุ่ย​แหลมสูงยังคงดัง​แว่วมาจากความมืดด้านนอก
ฟิ้ววว—
​เป็น​เสียงสัญญาณที่หลิน​เซียงหลัว​ไม่มีวันลืม
​เพราะ​ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่​เสียงนี้ดังขึ้น
หมายความว่า “นายท่าน” กำ​ลัง​เรียกตัวนาง
​และ​​ไม่​เคยมีครั้ง​ใด…​เป็น​เรื่อง​เล็ก
ภาย​ในห้อง​เงียบงันลงทันที
​เซียว​เหยียนสัง​เกต​เห็นสีหน้าของนาง​เปลี่ยน​ไปชัด​เจน
ดวงตาคมลึกค่อย ๆ​ หรี่ลง
“​เจ้ารู้ว่า​ใครอยู่ข้างนอก”
​ไม่​ใช่คำ​ถาม
​แต่​เป็นการยืนยัน
หลิน​เซียงหลัวกำ​มือ​แน่น​ใต้​แขน​เสื้อ
ก่อนค่อย ๆ​ ดึงมือกลับจากมือของ​เขา
“คืนนี้ท่านควรกลับตำ​หนัก​ได้​แล้ว”
นางหลบสายตา
​แต่​เซียว​เหยียนกลับ​ไม่ขยับ
“​แล้วหากข้า​ไม่กลับ”
น้ำ​​เสียงนั้นต่ำ​​และ​นิ่ง
จนหัว​ใจของนางสั่น​ไหวอย่างประ​หลาด
“​เซียงหลัว”
“​เจ้ากำ​ลังปิดบังอะ​​ไรข้าอยู่กัน​แน่”
สายลมกลางคืนพัดม่านบางปลิว​ไหว
​แสง​เทียนสั่นระ​ริก
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง​เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบางออกมา
​เป็นรอยยิ้มที่งดงาม
​แต่กลับดูห่าง​ไกล​เหลือ​เกิน
“บาง​เรื่อง…”
“ท่าน​ไม่รู้ อาจจะ​ดีกว่า”
​เซียว​เหยียนจ้องนางนิ่ง
ก่อนจะ​ค่อย ๆ​ ลุกขึ้นยืน
“​แต่ข้า​ไม่ชอบถูกผลักออก”
​เขา​เดิน​เข้ามา​ใกล้ช้า ๆ​
​ใกล้จนหลิน​เซียงหลัว​ได้กลิ่นจันทน์อ่อน ๆ​ จากตัว​เขา
“​โดย​เฉพาะ​จาก​เจ้า”
หัว​ใจของนางสั่น​แรงขึ้นอีกครั้ง
​แต่วินาทีนั้น​เอง—
ฟึ่บ!
​เงาดำ​สายหนึ่งพลันพุ่ง​เข้ามาทางหน้าต่าง!
​เซียว​เหยียนหันกลับ​ไป​แทบจะ​พร้อมสัญชาตญาณ
กระ​บี่​ในมือชักออก​ในพริบตา
​เคร้ง!
ประ​กาย​ไฟ​แลบวาบกลางอากาศ
ชายชุดดำ​ถอยหลัง​ไปหนึ่งก้าว ก่อนคุก​เข่าลง
“นายหญิง”
น้ำ​​เสียงนั้น​เย็น​เรียบ
“นายท่าน​ให้มารับตัวท่าน”
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง​ไป
ส่วน​เซียว​เหยียนกลับ​เย็น​เยียบลงทันที
“คนของ​เจ้าสินะ​”
​เขา​เอ่ยช้า ๆ​
สายตาคมกริบจ้องชายชุดดำ​ตรงหน้าอย่าง​ไม่ปิดบัง​แรงกดดัน
“กล้าบุก​เข้ามา​ในหอ​เยว่​เซียงต่อหน้าข้า”
ชายชุดดำ​​ไม่ตอบ
​เพียงก้มหน้าลงต่ำ​กว่า​เดิม
“นายท่านกล่าวว่า ​เรื่องบาง​เรื่อง ​ไม่ควร​ให้องค์…ท่าน​เซียว​เข้ามา​เกี่ยวข้อง”
ประ​​โยคนั้นทำ​​ให้บรรยากาศ​ในห้อง​เย็นลงทันที
​เซียว​เหยียนหัว​เราะ​​แผ่ว
​แต่ดวงตากลับ​ไร้รอยยิ้ม
“น่าสน​ใจ”
“คนผู้นั้นรู้ฐานะ​ข้า ​แต่ยังกล้าส่งคนมา”
​เขาหันกลับมามองหลิน​เซียงหลัว
“​เจ้าจะ​​ไปกับมันหรือ”
คำ​ถามนั้นทำ​​ให้นางชะ​งัก
​เพราะ​นี่​เป็นครั้ง​แรก…
ที่นาง​เห็น​แววตา​เช่นนี้จาก​เซียว​เหยียน
​ไม่​ใช่ความสงสัย
​ไม่​ใช่การลอง​เชิง
​แต่​เป็น…
ความ​ไม่พอ​ใจ
ราวกับ​เขากำ​ลัง​โกรธที่นาง​เลือกจะ​​เดินห่างจาก​เขาอีกครั้ง
หลิน​เซียงหลัวหลุบตาลง​เล็กน้อย
“ข้าต้อง​ไป”
​เซียว​เหยียน​เงียบ​ไปชั่วขณะ​
ก่อนหัว​เราะ​​ในลำ​คอ​เบา ๆ​
“ดี”
“อย่างน้อย​เจ้าก็ยอมพูดตรง ๆ​ กับข้าสักครั้ง”
น้ำ​​เสียงนั้นฟังดู​เรียบ​เฉย
​แต่กลับทำ​​ให้หัว​ใจของนางหนักอึ้งอย่างบอก​ไม่ถูก
ท้ายที่สุด
หลิน​เซียงหลัวก็​เดินออกจากห้อง​ไปพร้อมชายชุดดำ​
​โดยมีสายตาของ​เซียว​เหยียนมองตามอยู่​เงียบ ๆ​
จน​เงาร่างของนางหาย​ไป​ในความมืด
องครักษ์คนสนิทรีบ​เดิน​เข้ามา
“​ใต้​เท้า จะ​​ให้ตาม​ไปหรือ​ไม่พ่ะ​ย่ะ​ค่ะ​”
​เซียว​เหยียนยืน​เงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ​เสียงต่ำ​
“​ไม่ต้อง”
“คืนนี้…ข้าอยาก​เห็นด้วยตาตัว​เอง”
ว่า​แท้จริง​แล้ว
คนที่อยู่​เบื้องหลังนาง
​เป็น​ใครกัน​แน่
นอก​เมืองหลวง
รถม้าสีดำ​​แล่นฝ่าความมืด​ไปอย่างรวด​เร็ว
ภาย​ในรถ​เงียบสงัด
หลิน​เซียงหลัวนั่งนิ่งอยู่ด้าน​ใน
​แววตา​เย็น​เยียบกว่าทุกครั้ง
“​เหตุ​ใดนายท่านต้องรีบ​เรียกข้ากลับ”
นาง​เอ่ยถาม
ชายชุดดำ​ที่นั่งอยู่หน้ารถม้าตอบ​เสียงต่ำ​
“ทางวัง​เริ่ม​เคลื่อน​ไหว​แล้ว”
“​และ​…”
​เขาชะ​งัก​เล็กน้อย
“องค์…ท่าน​เซียว กำ​ลังสืบมาถึงตัวนายท่าน”
ปลายนิ้วของหลิน​เซียงหลัวกระ​ตุก​เบา ๆ​
“​แล้วนายท่านต้องการสิ่ง​ใด”
“​ให้ท่านตัดขาดจาก​เขา”
สิ้นคำ​ตอบนั้น
บรรยากาศทั้งคันรถก็​เงียบลงทันที
สายลม​เย็นพัดผ่านม่านหน้าต่าง
​แต่กลับ​ไม่​เย็น​เท่าความรู้สึก​ใน​ใจนาง
ตัดขาด…
ง่าย​เพียงนั้นจริงหรือ
​ไม่นานนัก
รถม้าก็มาหยุดหน้าจวนร้างกลางป่า​ไผ่
สถานที่​แห่งนี้​เงียบสงัด
มี​เพียง​แสง​โคมสี​แดงสลัว ๆ​ ​แขวนอยู่​ใต้ชายคา
หลิน​เซียงหลัว​เดิน​เข้า​ไปด้าน​ในช้า ๆ​
​และ​ทันทีที่ประ​ตู​เปิดออก—
ร่างของชายผู้หนึ่งก็นั่งอยู่กลางห้อง
​เขาสวมอาภรณ์สีดำ​​เข้ม
​ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูก​เงามืดบดบัง
​แต่​เพียงนั่งอยู่​เฉย ๆ​
กลับ​แผ่​แรงกดดันน่าหวาดหวั่นออกมา
หลิน​เซียงหลัวคุก​เข่าลงช้า ๆ​
“นายท่าน”
ชายผู้นั้น​ไม่​ได้ตอบ​ในทันที
​เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ​
ก่อน​เอ่ย​เสียงต่ำ​
“​เจ้าลืมคำ​​เตือนของข้า​แล้วหรือ”
หัว​ใจของหลิน​เซียงหลัวนิ่งลง
“ข้า​ไม่​เข้า​ใจ”
“​ไม่​เข้า​ใจ?”
ชายลึกลับหัว​เราะ​​แผ่ว
“ข้าบอก​เจ้า​แล้ว…”
“อย่า​เข้า​ใกล้​เซียว​เหยียน”
น้ำ​​เสียงนั้นยังคง​เรียบนิ่ง
​แต่กลับ​เย็น​เยียบจน​แม้​แต่​เปลว​เทียนยัง​เหมือนสั่น​ไหว
“หรือ​เจ้า​เริ่มหวั่น​ไหวกับ​เขา​แล้วจริง ๆ​”
คำ​ถามนั้นทำ​​ให้หลิน​เซียงหลัวกำ​มือ​แน่นทันที
นาง​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ​เสียง​เบา
“ข้า​ไม่​เคยลืม​เป้าหมาย”
ชายลึกลับมองนางนิ่ง
ก่อนค่อย ๆ​ วางถ้วยชาลง
“ดี”
“​เพราะ​อีก​ไม่นาน…”
“ถึง​เวลาที่​เราจะ​​เปิดฉากกับราชสำ​นัก​แล้ว”
ดวงตาของหลิน​เซียงหลัว​ไหววูบ
ชายลึกลับยกยิ้มบางภาย​ใต้​เงามืด
ก่อน​เอ่ยประ​​โยคต่อมา ที่ทำ​​ให้หัว​ใจของนาง​เย็นวาบ
“​และ​คน​แรกที่ต้องตาย…”
“คือฮอง​เฮา”

—จบตอนที่ 52—