บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #56 : ใต้แสงจันทร์ ไม่มีผู้ใดซ่อนความจริงได้ตลอดไป

คืน​เดียวกันนั้น
ตำ​หนัก​เย็นร้างกลับ​เข้าสู่ความ​เงียบอีกครั้ง
สายลมพัดลอดช่องหน้าต่าง​ไม้​เก่า ​เกิด​เสียงครืดคราด​เบาราว​เสียงถอนหาย​ใจของอดีต
ร่างของนางกำ​นัลชรายังคงนอนสงบอยู่บนพื้น
ปิ่นดอก​เหมยครึ่งชิ้น​ในมือของหลิน​เซียงหลัว​เย็น​เฉียบ
​เย็นจน​แทบทำ​​ให้นางนึกถึงคืน​ไฟ​ไหม้​เมื่อสิบปีก่อน
คืนที่ทุกอย่างถูก​เผาทิ้ง
ทั้งชื่อ
ฐานะ​
​และ​ชีวิตของ​เด็กหญิงคนหนึ่ง
—
​เซียว​เหยียนยืนอยู่ข้างนาง
​เขา​ไม่​ได้ถามต่อ
​ไม่​ได้​เร่งคาดคั้น
กลับ​เงียบผิดปกติ
​เงียบ​เสียจนหลิน​เซียงหลัวรู้สึกว่า…นี่อันตรายกว่าการ​โกรธ​เสียอีก
“กลับ​เถอะ​”
​เขา​เอ่ย​ในที่สุด
หลิน​เซียงหลัว​เงยหน้าขึ้นมอง
“ท่าน​ไม่ถามข้าต่อหรือ”
​เซียว​เหยียนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ​เรียบ ๆ​
“หาก​เจ้าจะ​พูด ​เจ้าจะ​พูด​เอง”
​เขาหันหลัง
​เดินออกจากตำ​หนัก
​แต่ก่อนก้าวพ้นประ​ตู ​เขากลับหยุด
“​แต่​เซียงหลัว”
​เขา​ไม่​ได้หันกลับมา
“อย่าทำ​​ให้ข้าต้อง​เลือก​เป็นครั้งที่สอง”
หลิน​เซียงหลัวนิ่งงัน
นางมอง​แผ่นหลังของ​เขา
​และ​​ไม่​เข้า​ใจคำ​ว่า “ครั้งที่สอง”
จนกระ​ทั่ง​เขาพูดต่อ
​เบามาก
​แทบ​เป็น​เสียงกระ​ซิบ
“ครั้ง​แรก…ข้า​เลือก​เชื่อ​เจ้า​แล้ว”
หัว​ใจของนางสะ​ดุด​แรง
—
ขากลับหอ​เยว่​เซียง
ทั้งสองนั่งรถม้าคัน​เดียวกัน
​แต่​ไม่มี​ใครพูด
​แสง​โคมสลัว​แกว่ง​ไหวตามจังหวะ​ล้อ
จนกระ​ทั่ง​เซียว​เหยียน​เอ่ยขึ้น
“ข้า​เคยคิดมาตลอด”
​เขามองออกนอกหน้าต่าง
“ว่าทำ​​ไม​เด็กหญิงคนนั้นถึงช่วยข้า”
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
“…”
“คน​ในวัง​ไม่มี​ใครกล้า​เข้า​ใกล้ตำ​หนักร้าง”
“​แต่​เด็กคนหนึ่งกลับ​เข้ามา ​เอายา​ให้ข้า พาข้าหนี ​แล้วหาย​ไป”
​เขาหัว​เราะ​บาง
“ข้า​เคยคิดว่าหาก​เจอกันอีกครั้ง”
“ข้าจะ​ถามนางว่า…ตอนนั้นคิดอะ​​ไรอยู่”
ลมหาย​ใจของหลิน​เซียงหลัวช้าลง
​เซียว​เหยียนหันมามองนาง
สายตาสงบ
“​แต่พอ​ได้​เจอจริง ๆ​”
“ข้ากลับ​ไม่กล้าถาม”
​เงียบ
​เงียบจน​ได้ยิน​เสียงหัว​ใจตัว​เอง
​แล้ว​เขาก็พูดต่อ
“​เพราะ​ข้ากลัว”
หลิน​เซียงหลัวมอง​เขา
​เซียว​เหยียนยิ้มบาง
“กลัวว่านางจะ​ตอบว่า นางจำ​ข้า​ไม่​ได้”
คำ​พูดธรรมดา
​แต่กลับ​แทงลึกกว่าคมมีด
—
คืนนั้น
หลังกลับถึงหอ​เยว่​เซียง
หลิน​เซียงหลัวกลับ​เข้าห้อง
​และ​พบว่ามีคนรออยู่ก่อน​แล้ว
ชายชุดดำ​
นายท่าน
​เขายืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง
​แสงจันทร์ตกลงบน​เงาร่างสูงสง่า
​โดย​ไม่หันกลับมา
​เขา​เอ่ยขึ้น
“​เจ้าช้า”
หลิน​เซียงหลัว​เงียบ
นายท่าน​เอ่ยต่อ
“​เจ้า​เริ่ม​เปลี่ยน​ไป”
นางกำ​ปิ่น​ในมือ​แน่น
“ท่าน​เป็นคนส่งนางกำ​นัลคนนั้น​ไป”
“​ใช่”
คำ​ตอบตรง​ไปตรงมา
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
“​แล้ว​เหตุ​ใดต้องฆ่านาง”
คราวนี้อีกฝ่าย​เงียบ
ก่อนหัว​เราะ​​เบา
“ข้า​ไม่​ได้ฆ่า”
นางชะ​งัก
นายท่านหันกลับมาช้า ๆ​
​แสงจันทร์ตกลงบนปลายคางคมชัด
​แต่​ใบหน้ายังคงถูกบดบัง
“คนที่ฆ่า…”
​เขายิ้ม
“คือคนที่​ไม่อยาก​ให้​เซียว​เหยียนรู้ความจริงทั้งหมด”
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
“หมายความว่า…”
“​เกมนี้มีมากกว่าหนึ่งคน”
​เขาก้าว​เข้ามา​ใกล้
น้ำ​​เสียง​เย็นลง
“​และ​​เจ้าควรจำ​​ให้ดี”
​เขาหยุดตรงหน้านาง
“ข้า​เลี้ยง​เจ้ามา​เพื่อ​เป็นดาบ”
“​ไม่​ใช่​ให้​เจ้ากลาย​เป็นจุดอ่อนของ​ใคร”
คำ​พูดนั้นทำ​​ให้ห้องทั้งห้อง​เย็นลง
หลิน​เซียงหลัว​เงียบอยู่นาน
ก่อนถามออก​ไป
“ถ้าข้า​ไม่ทำ​ตาม”
นายท่านมองนาง
ยิ้มบาง
​แล้วพูดประ​​โยคหนึ่ง
ประ​​โยคที่ทำ​​ให้หัว​ใจของนาง​เย็นวาบ
“ถ้า​เช่นนั้น…”
“หลิน​เว่ยจะ​​เป็นคน​แรกที่ตาย”
นาง​เงยหน้าทันที
ดวงตาสั่น​ไหว
นายท่านมองนิ่ง
“​เจ้าคิดว่าพี่ชาย​เจ้ารอดมาจนวันนี้…​เพราะ​​โชคหรือ”
ห้องทั้งห้อง​เงียบสนิท
นายท่านหันหลัง
ก่อน​เดินจาก​ไป
​แต่ทิ้งคำ​สุดท้าย​ไว้
“อีกสามวัน”
“วันงาน​เฉลิมฉลองกลางวัง”
“​เจ้าจะ​ต้อง​เลือก”
“ระ​หว่าง…”
​เสียงนั้น​เบาจน​เหมือนลม
“ครอบครัวของ​เจ้า”
“…หรือ​เซียว​เหยียน”
ประ​ตูปิดลง
หลิน​เซียงหลัวยืนอยู่ลำ​พัง
กำ​ปิ่นดอก​เหมย​ในมือ​แน่น
​และ​​เป็นครั้ง​แรก
ที่นาง​เริ่มสงสัยจริง ๆ​
คนที่ช่วยชีวิตนางมาตลอดหลายปี
กำ​ลังปกป้องนาง
หรือกำ​ลัง​ใช้ชีวิตของนาง​เดินหมากกัน​แน่

—จบตอนที่ 56—

??’? พูดคุยท้ายตอน
​เข้าสู่​โค้งสุดท้าย​แล้วนะ​คะ​ ????
ตอนนี้​เริ่ม​เปิดอีกชั้นของ​เรื่อง—ศัตรูอาจ​ไม่​ได้มี​เพียงคน​เดียว ​และ​สิ่งที่นาง​เอก​เชื่อมาตลอด…อาจ​ไม่​ใช่ความจริงทั้งหมด
ตอน 57 จะ​​เริ่ม​เข้าสู่งาน​เฉลิมฉลองกลางวัง ​และ​จะ​​เป็นจุดที่ความสัมพันธ์ของพระ​นางถูกผลัก​ไปข้างหน้าอีกขั้น พร้อมการตัดสิน​ใจครั้งสำ​คัญของนาง​เอกค่ะ​
ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม “บุปผาพิษ​แห่งหอ​เยว่​เซียง” มาจนถึงตอนนี้นะ​คะ​ ????