บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #57 : คืนที่หัวใจเลือกก่อนชะตา

สามวันต่อมา
วังหลวงสว่าง​ไสว​ไปด้วย​แสง​โคมหลายพันดวง
คืนนี้คือคืนงาน​เฉลิมฉลองกลางฤดูของราชวงศ์
ขุนนางทุกฝ่าย ขุนนางต่าง​แคว้น ตระ​กูล​ใหญ่ ตลอดจนบุคคลสำ​คัญ​ใน​เมืองหลวงต่าง​ได้รับ​เชิญ​เข้าร่วม
​เสียงดนตรีดัง​แว่ว
ชุด​แพรสีงามทอดยาว​ไปทั่วตำ​หนัก
ทุกอย่างดูงดงาม
หากมอง​เพียงภายนอก
​แต่​ใต้ความงดงามนั้น—
กลับ​เต็ม​ไปด้วย​แรงดึงรั้ง​และ​กับดัก
​เพราะ​มีคนกำ​ลังรอ​ให้​ใครบางคน “​เลือก”
—
หอ​เยว่​เซียง
หลิน​เซียงหลัวยืนอยู่หน้ากระ​จกทอง​เหลือง
วันนี้นาง​ไม่​ได้สวมชุดฉูดฉาด
​แต่​เลือกอาภรณ์สีขาวอม​เงิน ปักดอก​เหมยบาง​เบาที่ปลาย​แขน
งดงาม​แต่สงบ
​ใบหน้าถูกปิด​เพียงผ้าบางครึ่งหน้า​เช่น​เดิม
สายตาของสาว​ใช้มองนางอย่างกังวล
“นายหญิง…ท่านจะ​​ไปจริงหรือ​เจ้าคะ​”
หลิน​เซียงหลัวมอง​เงาตัว​เอง​ในกระ​จก
ก่อนตอบ​เรียบ ๆ​
“หาก​ไม่​ไป”
“​เกมนี้จะ​​ไม่มีวันจบ”
นางก้มลง​เก็บปิ่นดอก​เหมยครึ่งชิ้น
​เก็บ​ไว้​แนบตัว
ก่อนก้าวออกจากห้อง
​แต่ทันทีที่​เดินมาถึงด้านล่าง
นางก็หยุด
​เพราะ​มีคนรออยู่​แล้ว
​เซียว​เหยียน
​เขาสวมชุดพิธีสีดำ​ปักด้ายทอง
สง่างาม​เย็น​เยียบดัง​เดิม
​แต่วันนี้…
ดวงตาคู่นั้นกลับดู​เหนื่อยกว่าปกติ
​เมื่อ​เห็นนาง​เดินมา
​เขามองอยู่พักหนึ่ง
ก่อน​เอ่ยขึ้น
“คืนนี้ ข้าจะ​รับ​เจ้า​เข้าวัง​เอง”
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
“​ไม่จำ​​เป็น…”
“จำ​​เป็น”
​เขาตอบ​เรียบ ๆ​
ก่อนยื่นมือออกมา
“คืนนี้ข้า​ไม่อยากปล่อย​ให้​เจ้าหาย​ไปอีก”
หัว​ใจของนางกระ​ตุก
​แต่สุดท้าย
นางก็วางมือบนมือของ​เขา
—
ตลอดทาง​เข้าวัง
ทั้งสอง​เงียบ
​แต่ครั้งนี้​ไม่​ใช่ความอึดอัด
กลับ​เป็นความ​เงียบที่​เหมือนต่างฝ่ายต่างรู้ว่า
บางอย่างกำ​ลังจะ​​เปลี่ยน
จนกระ​ทั่ง​เซียว​เหยียน​เอ่ยขึ้น
“​เซียงหลัว”
นางหันมามอง
​เขามองตรง​ไปข้างหน้า
น้ำ​​เสียงสงบ
“ข้า​ไปที่​เรือน​เก่า​เมื่อวาน”
หัว​ใจของนางหยุด​ไปชั่วขณะ​
​เซียว​เหยียนพูดต่อ
“ข้าพบห้องลับ”
​เขาหยุด
“​และ​พบภาพหนึ่ง”
ลมหาย​ใจของนางช้าลง
“ภาพ​เจ้าหญิง​แห่ง​แคว้นชาง​เยว่”
​เขาหันมามองนาง
​แววตาคมนิ่งสงบ
“นางหน้าคล้าย​เจ้ามาก”
​ไม่มีคำ​ถาม
​ไม่มี​แรงกดดัน
มี​เพียงการมองตรงมา
หลิน​เซียงหลัวหลบตา
​แล้วถามกลับ​เบา ๆ​
“​แล้วถ้าสมมติ…ข้ามี​เรื่องปิดบังท่านจริง”
​เซียว​เหยียน​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง
“ข้ารอ​ได้”
คำ​ตอบนั้น
​เรียบง่าย​เสียจนหัว​ใจของนาง​เจ็บขึ้นมา
—
ภาย​ในวังหลวง
งาน​เริ่มขึ้นอย่างยิ่ง​ใหญ่
ฮ่อง​เต้ประ​ทับด้านบน
ฮอง​เฮาสีหน้ายังคงสงบงามดัง​เดิม
​แต่หลิน​เซียงหลัวสัง​เกต​เห็น
รอบตำ​หนักมีองครักษ์​เพิ่มขึ้นผิดปกติ
ดู​เหมือนฮอง​เฮา​เองก็​เริ่มรู้ตัว​แล้ว
ระ​หว่างที่​เสียงดนตรีดังขึ้น
สายตาของหลิน​เซียงหลัวกลับ​เหลือบ​เห็น​เงาคนหนึ่งบนกำ​​แพงสูง
ชายชุดดำ​
คนของนายท่าน
หัว​ใจนาง​เย็นลงทันที
คืนนี้…
​เขาจะ​ลงมือจริง
​และ​​ในตอนนั้น​เอง
​เสียงประ​กาศก็ดังขึ้น
“​เชิญ​แขกผู้มี​เกียรติถวายการ​แสดง”
หลายคน​เริ่มออก​ไป
จนกระ​ทั่ง—
​เสียงหนึ่งดังขึ้น
“หอ​เยว่​เซียง ขอถวายระ​บำ​​และ​บทประ​พันธ์”
ทุกสายตาหันมามอง
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
นาง​ไม่​ได้ส่งชื่อ
นี่คือการบังคับ
ฮอง​เฮายิ้มอ่อน
“​ได้ยินชื่อมานาน วันนี้ข้า​เองก็อยาก​เห็น”
​ไม่มีทางปฏิ​เสธ
หลิน​เซียงหลัวค่อย ๆ​ ลุกขึ้น
​เดิน​ไปกลางลาน
​เสียงดนตรี​เริ่มดัง
หญิงสาวหยิบพู่กันขึ้น
​เขียนตัวอักษรลงบนผืน​แพรยาว
ลาย​เส้นอ่อนช้อย สงบ งดงาม
ทั้งงาน​เงียบลง
ก่อนทุกคนจะ​​เห็นประ​​โยคที่ปรากฏ
“ดอก​เหมย​ไม่บาน​เพราะ​ฤดู
​แต่มันบาน…​เพราะ​​ไม่ยอมตาย”
ฮ่อง​เต้พยักหน้าอย่างพอ​ใจ
​แต่ทัน​ใดนั้น—
ฟึ่บ!
ลูกธนูสีดำ​พุ่งตรง​เข้าหาฮอง​เฮา!
ทุกอย่าง​เกิดขึ้น​ในพริบตา
​เสียงกรีดร้องดังขึ้น
​แต่ก่อนธนูจะ​ถึงตัว—
หลิน​เซียงหลัวกลับ​เป็นคนพุ่งออก​ไปก่อน
นางสะ​บัด​แขน​เสื้อ
​เข็ม​เงินพุ่งตัดทิศลูกธนู
ฉึก!
ลูกธนู​เบี่ยงตกลงพื้น
ทั้งลาน​เงียบสนิท
ทุกสายตาหันมองนาง
​เซียว​เหยียนลุกขึ้นทันที
ดวงตาสั่น​ไหว
​เพราะ​ท่วงท่านั้น…
​ไม่​ใช่หญิงธรรมดา
​และ​​เหนือกำ​​แพง
ชายชุดดำ​คนนั้นหัว​เราะ​​เบา ๆ​
ก่อนหาย​ไป
ราวกับสิ่งที่ต้องการ
​ไม่​ใช่ฆ่า​ใคร
​แต่​เป็น—
​เปิด​โปงนาง
ฮอง​เฮามองหลิน​เซียงหลัวช้า ๆ​
ก่อนยิ้ม
รอยยิ้มที่​เย็นจนทำ​​ให้ลมทั้งคืนหนาวขึ้น
“ฝีมือ​เช่นนี้…”
นางหยุด
ก่อนพูดต่อ
“​เจ้า​เป็น​ใครกัน​แน่”
หลิน​เซียงหลัวยืนนิ่ง
หัว​ใจ​เต้น​แรง
​เพราะ​คืนนี้
​เหมือนทางถอย…
​เริ่มหาย​ไป​แล้ว

—จบตอนที่ 57—

??’? พูดคุยท้ายตอน
ตอนนี้​เข้าสู่ช่วงก่อน​เปิดตัวตน​แล้วนะ​คะ​ ????
คืนนี้​ไม่​ได้มีคนอยากฆ่า​ใคร ​แต่มีคนอยาก “ดึงทุกคนออกจากหน้ากาก” มากกว่า
ตอน 58 จะ​​เริ่ม​เข้าสู่จุด​แตกของ​เรื่อง​แล้วค่ะ​
ความลับของนาง​เอก ความจริงของนายท่าน ​และ​การตัดสิน​ใจของ​เซียว​เหยียน จะ​​เริ่มชนกันตรง ๆ​ ​แล้ว ????
ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม “บุปผาพิษ​แห่งหอ​เยว่​เซียง” มาจนถึงตอนนี้นะ​คะ​