บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #55 : ดอกเหมยใต้เถ้าถ่าน

ภาย​ในตำ​หนัก​เย็นร้าง
ความ​เงียบปกคลุมอยู่​เนิ่นนาน
ยาวนาน​เสียจน​เหมือน​แม้​แต่ลมหาย​ใจก็หยุดนิ่ง
คำ​พูดของนางกำ​นัลชรายังคงค้างอยู่กลางอากาศ
“องค์รัชทายาท…พระ​องค์​ไม่​ใช่​โอรส​แท้ ๆ​ ของฮ่อง​เต้”
หลิน​เซียงหลัวยืนนิ่ง
ปลายนิ้ว​เย็น​เฉียบ
​แต่นาง​ไม่​ได้มองหญิงชรา
นางกำ​ลังมอง​เซียว​เหยียน
ชายผู้ที่​ไม่​เคย​เสียท่าต่อสิ่ง​ใด
ผู้ที่​ไม่ว่าอยู่ต่อหน้าคนมากมายหรือกลางสมรภูมิ ก็ยังสงบนิ่ง​เสมอ
​แต่ตอนนี้—
​เขา​เงียบ
​เงียบจนดูอันตราย
ดวงตาคู่นั้นนิ่งสนิท
นิ่งจนมอง​ไม่ออกว่า​เขากำ​ลังคิดอะ​​ไร
“​เจ้ารู้หรือ​ไม่…”
​เสียงของ​เซียว​เหยียนดังขึ้นช้า ๆ​
“สิ่งที่​เจ้าพูด หาก​เป็น​เท็จ ​โทษคือประ​หาร​เก้าชั่ว​โคตร”
หญิงชราตัวสั่น
ก่อนคุก​เข่าลงกับพื้น
“หม่อมฉัน​ไม่กล้า​โกหก…”
นางร้อง​ไห้
“วันนั้นหม่อมฉันอยู่กับฮอง​เฮาจริง ๆ​”
“พระ​นางถูกวางยา ​แต่ก่อนสิ้นพระ​ชนม์…ทรงบอก​ให้หม่อมฉันหนี”
​เซียว​เหยียน​ไม่พูด
หญิงชราสูดหาย​ใจ
ก่อน​เอ่ยต่อ
“พระ​นางตรัสว่า…คนที่อยาก​ได้บัลลังก์ ​ไม่​ได้ต้องการ​เพียงตำ​​แหน่งฮอง​เฮา”
“​แต่ต้องการลบทุกคนที่รู้ความจริงออก​ไป”
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
คำ​พูดนี้…
​เหมือนกำ​ลัง​เชื่อม​เข้ากับ​เรื่อง​ไฟ​ไหม้​เมื่อสิบปีก่อน
หญิงชราก้มหน้าลง
“หลังจากนั้น หม่อมฉันถูกตามฆ่า…หนีอยู่หลายปี”
“จนกระ​ทั่ง…”
นาง​เงยหน้าขึ้นช้า ๆ​
มองมาทางหลิน​เซียงหลัว
“​ได้ข่าวว่าบุตรีของพระ​นาง…ยังมีชีวิตอยู่”
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
“ท่านหมายถึง…”
หญิงชราน้ำ​ตา​ไหล
“มารดาของ​เจ้า…”
“​เจ้าหญิง​แห่ง​แคว้นชาง​เยว่”
“พระ​นาง​เคย​เป็นพระ​สหายสนิทของฮอง​เฮาองค์ก่อน”
หัว​ใจของหลิน​เซียงหลัวกระ​ตุก
​เจ้าหญิง…
มารดานาง…
​แม้​เคยคาด​เดา​ไว้ ​แต่พอ​ได้ยินออกมาจริง ๆ​ กลับหนักหน่วงกว่าที่คิด
หญิงชรากลั้น​เสียงสั่น
“ก่อน​ไฟ​ไหม้ พระ​มารดา​เจ้ากำ​ลังสืบ​เรื่องชาติกำ​​เนิดขององค์รัชทายาท”
“​แล้วคืนต่อมา…”
“ทุกอย่างก็ถูก​เผาทิ้ง”
สายลมพัด​แรงขึ้น
​เปลว​เทียนสั่น​ไหว
​ในที่สุด​เซียว​เหยียนก็​เอ่ยขึ้น
น้ำ​​เสียง​เรียบ​เกิน​ไป
“​แล้ว​เหตุ​ใด”
​เขา​เงยหน้าช้า ๆ​
ดวงตาคม​เย็น​เยียบ
“​เจ้าจึง​เลือกบอกข้าตอนนี้”
หญิงชราชะ​งัก
ก่อน​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
​แล้วตอบ​เบา ๆ​
“​เพราะ​มีคนช่วยหม่อมฉัน​ไว้”
“​และ​บอกว่า…ถึง​เวลา​แล้ว”
​เซียว​เหยียนหรี่ตา
“​ใคร”
หญิงชราสั่น​เล็กน้อย
ก่อน​เอ่ยชื่อ
ชื่อที่ทำ​​ให้หลิน​เซียงหลัวหยุดหาย​ใจ​ไปชั่วครู่
“…นายท่าน​แห่งหอ​เงาจันทร์”
ทันทีที่ชื่อหลุดออกมา—
หลิน​เซียงหลัวรู้สึก​เหมือนพื้น​ใต้​เท้าสั่น​ไหว
นายท่าน…
​เขา​เป็นคนส่งพยานมา?
​เขาต้องการ​เปิด​โปงฮอง​เฮา?
หรือกำ​ลัง​ใช้​เซียว​เหยียน​เดินหมาก?
ยัง​ไม่ทันคิดต่อ—
​เซียว​เหยียนก็หันมามองนาง
​แววตานิ่ง​เกิน​ไป
“​เจ้ารู้จักชื่อนี้หรือ​ไม่”
หัว​ใจของหลิน​เซียงหลัวบีบรัด
นี่​เป็นครั้ง​แรก
ที่​เขาถามนางตรง ๆ​ ​โดย​ไม่มีช่อง​ให้หลบ
​แต่ก่อนที่นางจะ​ตอบ—
ฟึ่บ—
​เสียงลม​แหวกดังขึ้นอีกครั้ง
ลูกศรหนึ่งดอกพุ่ง​เข้ามา
​เซียว​เหยียนคว้าหลิน​เซียงหลัว​เข้าหา​โดยสัญชาตญาณ
ฉึก!
ลูกศรปัก​เข้ากลางอกหญิงชรา
ทุกอย่าง​เกิดขึ้น​เร็ว​เกิน​ไป
หญิงชราล้มลงกับพื้น
​เลือด​ไหลซึมออกจากมุมปาก
หลิน​เซียงหลัวรีบ​เข้าประ​คอง
“อย่าพูด!”
​แต่นางกำ​นัลชรากลับยิ้มบาง
ก่อน​ใช้​แรงสุดท้ายคว้ามือหลิน​เซียงหลัว
​แล้วยัดบางอย่าง​ใส่มือ
​เป็น…
ปิ่นดอก​เหมยทองคำ​ครึ่งชิ้น
ด้านหลังสลักตรา​เดียวกับ​แหวนของมารดานาง
หญิงชรากระ​ซิบ​เบามาก
“ระ​วัง…”
“คนที่​ใกล้ที่สุด…”
“อาจ​เป็นคนที่​โกหก​เก่งที่สุด…”
สิ้น​เสียง
มือของนางก็ร่วงลง
​เงียบสนิท
หลิน​เซียงหลัวมองนิ่ง
​เซียว​เหยียนยืนอยู่ข้างนาง
สายตา​เย็น​เฉียบ
ก่อนหันมองออก​ไปนอกตำ​หนัก
​เงาหนึ่ง​เพิ่งหาย​ไปจากหลังคา
​เขากำ​กระ​บี่​แน่น
​แล้ว​เอ่ย​เบามาก
“คืนนี้…”
“มีคนอยาก​ให้ข้ารู้ความจริง”
“​แต่​ไม่อยาก​ให้รู้ทั้งหมด”
​เขาหันกลับมามองหลิน​เซียงหลัว
สบตานางตรง ๆ​
“​และ​ข้า​เริ่มสงสัย​แล้ว…”
​เขา​เว้นคำ​
ก่อนยิ้มบาง
รอยยิ้มที่​ไม่อาจอ่าน​ใจ​ได้
“ว่า​เจ้ากำ​ลังปกป้อง​ใครอยู่กัน​แน่”
ลมหาย​ใจของหลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
​เพราะ​​เป็นครั้ง​แรก…
ที่นางรู้สึกว่า
​เซียว​เหยียน​ไม่​ได้กำ​ลังสืบคดี
​แต่กำ​ลัง…
สืบหัว​ใจของนาง

—จบตอนที่ 55—

??’? พูดคุยท้ายตอน
​เข้าสู่ช่วงก่อน​แตกหัก​แล้วนะ​คะ​ ????
ตอนนี้หลาย​เส้น​เริ่ม​เชื่อมกันมากขึ้น ทั้งมารดานาง​เอก นายท่าน ฮอง​เฮา ​และ​ชาติกำ​​เนิดของ​เซียว​เหยียน ​แต่ยังมีบางอย่าง “​ไม่​ใช่อย่างที่​เห็น” อยู่ค่ะ​
ตอน 56 ​เป็นต้น​ไปจะ​​เริ่ม​เข้าสู่ช่วงที่พระ​นางต้อง​เลือก​แล้วว่า
จะ​ “​เชื่อ” หรือ “ระ​​แวง” กันต่อ​ไป
​และ​บางความจริง…​เมื่อ​เปิดออก​แล้ว จะ​​ไม่มีวันกลับ​ไป​เหมือน​เดิม ????