บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #58 : หน้ากากที่แตก… และชื่อที่ถูกฝัง

ทั่วทั้งตำ​หนักหลวงตกอยู่​ในความ​เงียบ
​เข็ม​เงิน​เล่ม​เล็กยังปักอยู่บนพื้นหิน
ลูกธนูสีดำ​ที่ถูก​เปลี่ยนทิศกลิ้ง​ไปหยุดอยู่หน้าบัลลังก์
ลมหาย​ใจของผู้คน​เหมือนถูกหยุด​ไว้ชั่วคราว
​ไม่มี​ใครสน​ใจนักธนูอีก​แล้ว
ทุกสายตา—
กำ​ลังมอง​ไปยังสตรีกลางลาน
สตรีผู้หนึ่งที่​ใช้วิชา​แปลกตา
รวด​เร็ว ​แม่นยำ​ ​และ​สง่างาม​เกินกว่าจะ​​เป็น​เพียง​เจ้าของหอ​เยว่​เซียง
ฮอง​เฮาค่อย ๆ​ วางถ้วยชา
​เสียงกระ​ทบ​เบา ๆ​
​แต่กลับดังชัด​ในความ​เงียบ
พระ​นางมองหลิน​เซียงหลัวนิ่ง
ก่อน​แย้มรอยยิ้มอ่อน​โยน
ราวกับมารดาผู้​เมตตา
​แต่คนที่มองลึกลง​ไป—
จะ​​เห็นความ​เย็น​เยียบซ่อนอยู่
“ฝีมือ​เช่นนี้…”
“​เจ้า​เป็น​ใครกัน​แน่”
คำ​ถามนั้น​ไม่​ได้ดัง
​แต่กลับ​เหมือนคมมีดที่กรีดผ่านทั้งลาน
หลิน​เซียงหลัวยืนตรง
นิ้วมือ​ใน​แขน​เสื้อกำ​​แน่น
นางรู้
นี่​ไม่​ใช่คำ​ถามธรรมดา
นี่คือการ​เชิญ​ให้นาง​เลือก
จะ​​โกหก
หรือ​เปิด​เผย
ก่อนที่นางจะ​ตอบ—
​เสียงหนึ่งดังขึ้น
“​เป็นคนของข้า”
ทุกคนชะ​งัก
​เซียว​เหยียน​เดินออกมา
ก้าวลงจากที่ประ​ทับขององค์ชาย
มายืนข้างนาง
​ไม่​เร็ว
​ไม่ลัง​เล
ฮอง​เฮามอง​เขา
รอยยิ้มยังอยู่
“อ๋อ?”
​เซียว​เหยียนมองตรง
“นาง​เคยช่วยชีวิตข้า”
“​และ​วิชาที่​ใช้​เมื่อครู่ ​เป็นสิ่งที่ข้าอนุญาต​ให้นาง​เรียน​เพื่อป้องกันตัว”
คำ​ตอบนั้น​ไร้ช่อง​โหว่
​แต่หลิน​เซียงหลัวรู้
​เขากำ​ลัง​โกหก
​เพื่อปกป้องนาง
ฮอง​เฮา​เงียบ​ไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง
“​เช่นนั้นหรือ”
“รัชทายาทช่าง​ใส่​ใจคนของตน”
ประ​​โยค​เรียบง่าย
​แต่หลายสายตา​ในงาน​เริ่ม​เปลี่ยน
ข่าวลือ​ใน​เมืองหลวง​ไม่​เคย​เดินช้า
คืนนี้—
​เพียงคำ​​เดียว
ก็พอ​ให้คนทั้ง​เมืองคิด​ไป​ไกล
​เซียว​เหยียน​ไม่ตอบ
​เพียงมององครักษ์
“ตามจับคนยิงธนู”
ทุกคน​เริ่ม​แตกตื่น
งาน​เลี้ยงถูกยุติชั่วคราว
ขุนนางทยอยถอยออก
​แต่ก่อนหลิน​เซียงหลัวจะ​​เดินตาม—
​เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“​เดี๋ยวก่อน”
ฮ่อง​เต้
ทุกคนหยุดทันที
ฮ่อง​เต้มองนางอยู่พัก​ใหญ่
ก่อนตรัส​เรียบ ๆ​
“​เจ้าของหอ​เยว่​เซียง”
“​เงยหน้าขึ้น”
ทั้งลานนิ่ง
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
นาง​ไม่​เคย​เปิดหน้า​ในงาน​ใหญ่
​แม้​แต่ตอนอยู่​ใกล้ฮ่อง​เต้
​เซียว​เหยียนหันมามอง
​ไม่มีคำ​พูด
​ไม่มีคำ​สั่ง
​เพียงสบตา
​เหมือนกำ​ลังบอกว่า
…ข้าจะ​อยู่ตรงนี้
หลิน​เซียงหลัวค่อย ๆ​ ยกมือขึ้น
ปลดผ้าคลุมหน้า
ผืนผ้าบางหล่นลง
ทั้งลาน​เงียบลงทันที
งดงาม
​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​ความงาม
​เป็น​เพราะ​…
​ใบหน้านั้น
บางคน​เหมือน​เคย​เห็น
ขุนนางอาวุ​โสคนหนึ่งหน้าซีด
ชายชราลุกขึ้นทันที
จ้องนางราวกับ​เห็นผี
​แล้วหลุดพูดออกมา
“…ชาง​เยว่”
​เสียงนั้น​เบามาก
​แต่ดังพอ​ให้หลายคน​ได้ยิน
ฮอง​เฮาหยุดยิ้ม
​เพียงชั่วพริบตา
​แล้วกลับมาสงบดัง​เดิม
​แต่​เซียว​เหยียน​เห็น
​เขา​เห็นชัด
สายตาที่​เปลี่ยน​ไปนั้น
หลิน​เซียงหลัวรับรู้​ได้ทันที
คน​ในงาน…
มีคนจำ​​ใบหน้าของมารดานาง​ได้
นางกำ​ลังจะ​ถอย—
​แต่ทัน​ใดนั้น
​เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก
“ขอประ​ทานอภัยที่มาช้า”
ทุกคนหัน
ชายผู้หนึ่ง​เดิน​เข้ามา
ชุด​เดินทางสี​เข้ม
​ใบหน้าคมชัด
ดวงตาลึกล้ำ​
หลิน​เซียงหลัวชะ​งักทันที
​เซียวอี​เฉิน
ญาติฝ่ายมารดาของนาง
​เขา​เดิน​เข้ามา
คำ​นับฮ่อง​เต้
ก่อน​เงยหน้ามองหลิน​เซียงหลัว
สบตากัน
ชั่ววินาทีนั้น
​เขายิ้ม
​แล้วพูดออกมาตรง ๆ​
“​ในที่สุดก็หา​เจอ”
ทั้งลาน​เงียบ
​เซียว​เหยียนหรี่ตา
​เซียวอี​เฉินหัน​ไปทางฮ่อง​เต้
ก่อนพูดประ​​โยคที่ทำ​​ให้ทั้งตำ​หนักสั่นสะ​​เทือน
“หญิงผู้นี้…”
​เขาหยุด
“…คือสาย​เลือดคนสุดท้ายของ​แคว้นชาง​เยว่”
​เสียงฮือดังขึ้นทั่วงาน
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
ฮอง​เฮา​ไม่พูด
​แต่ปลายนิ้วที่จับถ้วยชา—
กำ​​แน่น
​เซียว​เหยียนค่อย ๆ​ หันมองนาง
ครั้งนี้​ไม่มีความตก​ใจ
​ไม่มีความ​โกรธ
มี​เพียงประ​​โยค​เดียว
ที่​เขาพูด​เบามาก
จนมี​เพียงนาง​ได้ยิน
“​เจ้าปิดบังข้าจริง ๆ​”
​เขาหยุด
​แล้วยิ้มบาง
รอยยิ้มที่อ่าน​ไม่ออก
“​แต่​ไม่​เป็น​ไร”
“ครั้งนี้…”
​เขามองตรง​เข้า​ไป​ในดวงตาของนาง
“…ข้าจะ​​เป็นคนถาม​เอง”
​และ​​ใน​เงามืดบนกำ​​แพงวัง
ชายชุดดำ​มองทุกอย่าง
ก่อนหัว​เราะ​​เบา ๆ​
“ดี”
“ถึง​เวลา​เดินหมากสุดท้าย​แล้ว”

—จบตอนที่ 58—