บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #6 : ใบหน้าหลังม่าน

​เสียงปรบมือยังคงดังก้องทั่วลาน​เทศกาล
กลีบดอก​เหมยยังคง​โปรยปรายจากกิ่ง​ไม้​เหนือ​เวที
หญิงสาว​ในผ้าคลุมบางค่อย ๆ​ ลุกขึ้นจากหน้า​โต๊ะ​พิณ
​เสียงพิณสุดท้ายยังคงกังวานอยู่​ในความทรงจำ​ของผู้คน
หลายคนยังคงจ้องมองนางอย่าง​ไม่ละ​สายตา
​แต่หลิน​เซียงหลัวกลับ​เดินลงจาก​เวทีอย่าง​เงียบงัน
ราวกับนาง​เพียง​แค่ผ่าน​เข้ามา​ในงาน​เท่านั้น
ด้านหลัง​เวที
ทาง​เดิน​แคบทอดยาว​ไปสู่สวน​เล็ก ๆ​
​แสง​โคม​ไฟส่องสลัว
นางกำ​ลังจะ​กลับ​ไปยังรถม้าของหอ​เยว่​เซียง
ทัน​ใดนั้น
​เสียง​เอะ​อะ​ก็ดังขึ้นจากลานด้านหน้า
“จับมัน​ไว้!”
​เสียงผู้คนร้องตะ​​โกน
ฝูงชน​เริ่ม​แตกตื่น
ชายสวมหน้ากากสองสามคนพุ่งฝ่าฝูงชน​เข้ามา
ดู​เหมือนจะ​​เป็นพวกหัวข​โมยที่อาศัยจังหวะ​งาน​เทศกาลก่อความวุ่นวาย
ผู้คน​เริ่มวิ่งหนี
หลิน​เซียงหลัวหยุดฝี​เท้า​เล็กน้อย
​แต่ยัง​ไม่ทันจะ​ก้าวถอย
ชายผู้หนึ่งก็พุ่ง​เข้ามาทางนาง
​ในชั่วขณะ​นั้น​เอง
มือ​แข็ง​แรงคู่หนึ่งคว้าข้อมือของนาง
ดึงร่างของนาง​เข้า​ไปหลบด้านข้าง
​แผ่นหลังของนางชน​เข้ากับอกของคนผู้นั้น
​เสียงลมหาย​ใจของ​เขาอยู่​ใกล้​เพียง​เอื้อม
“ระ​วัง”
​เสียงทุ้มต่ำ​ดังขึ้น​ใกล้หู
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก​ไป​เล็กน้อย
ก่อนจะ​​เงยหน้าขึ้น
​และ​​ในวินาทีนั้น​เอง
สายลมก็พัดผ่าน
ผ้าคลุมหน้าของนางถูกลมยกขึ้น​เพียงชั่วครู่
​แสง​โคม​ไฟส่องผ่าน
​เผย​ให้​เห็น​ใบหน้าของหญิงสาว
​เพียง​เสี้ยววินาที
​แต่ก็​เพียงพอ
​ให้ชายตรงหน้าชะ​งักงัน
ดวงตาของ​เซียว​เหยียนนิ่งค้าง
ราวกับลืมหาย​ใจ
​เขา​เคย​เห็นหญิงงามมามากมาย
​แต่​ใบหน้าตรงหน้า​ในยามนี้
กลับงดงามจน​เกินคำ​บรรยาย
ผิวพรรณขาว​เนียนราวหยก
ดวงตาลึกสงบ​เหมือนสายน้ำ​ยามค่ำ​
ความงามของนาง​ไม่​ได้หวานหรือบอบบาง
​แต่​เป็นความงามที่สง่างาม​และ​​เย็นลึก
ราวกับดอก​เหมยที่​เบ่งบานกลางหิมะ​
ทัน​ใดนั้น
ผ้าคลุมหน้าก็ถูกมือ​เรียวของนางดึงกลับลงมาปิดทันที
หลิน​เซียงหลัวถอยออกจากอ้อม​แขนของ​เขา
ดวงตาของนางกลับมา​เย็นสงบ​เหมือน​เดิม
“ขอบคุณ”
นาง​เอ่ย​เพียงสั้น ๆ​
ก่อนจะ​หมุนตัว​เดินจาก​ไป
​เซียว​เหยียนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ราวกับยัง​ไม่ทันตั้งสติ
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ลอยผ่านสายลม
กลิ่น​เดียวกับที่​เขา​เคย​ได้กลิ่น​ในหอ​เยว่​เซียง
ชายหนุ่มหรี่ตาลง​เล็กน้อย
หญิงผู้นี้
ต้อง​ไม่ธรรมดา​แน่
“​เดี๋ยวก่อน”
​เขา​เอ่ยขึ้น
หลิน​เซียงหลัวหยุดฝี​เท้า​เพียงครู่​เดียว
​แต่​ไม่​ได้หันกลับมา
​เซียว​เหยียนหยิบสิ่งหนึ่งออกจาก​แขน​เสื้อ
​เป็น ป้ายหยก​เล็ก ๆ​
​เขาวางมัน​ไว้บน​โต๊ะ​หินข้างทาง
“หากวันหนึ่ง​เจ้าต้องการพบข้า”
“นำ​สิ่งนี้มา”
น้ำ​​เสียงของ​เขาสงบ
หลิน​เซียงหลัว​เหลือบตามอง​เพียงครู่​เดียว
ก่อนจะ​​เอ่ยตอบ​เรียบ ๆ​
“ข้า​เกรงว่าจะ​​ไม่มีวันนั้น”
​แล้วนางก็​เดินจาก​ไป
ผ้าคลุมสีขาวพลิ้ว​ไหว​ไปตามสายลม
หาย​ไปท่ามกลาง​แสง​โคม​ไฟของ​เทศกาล
​เซียว​เหยียนมองตาม​เงาร่างนั้น
ก่อนจะ​ยกมุมปากขึ้น​เล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้
​ไม่​เพียงงดงาม
​แต่ยัง​เต็ม​ไปด้วยความลับ
​และ​สัญชาตญาณของ​เขาบอกว่า
ความลับของนาง
อาจ​เกี่ยวข้องกับคดีที่​เขากำ​ลังสืบอยู่