ปฐมตระกูลจ้าว : หวนคืนพลิกแผ่นดิน - บทที่ 200 ชัยชนะแรกและการสูญเสียแรก (ตอนกลาง)
ขณะเหล่าขุนพลเร่งปรับกระบวนทัพ เตรียมพุ่งทะลวงห้ำหั่นทหารม้าชั้นยอดเทียนหยวนเบื้องหน้าอีกครา สายตาจ้าวเป่ยวั่งพลันละจากสมรภูมิค่ายอี่จื้อ ทอดมองไปยังเนินหญ้าฝั่งซ้ายปากช่องเขา
เพียงปรายตามอง เลือดที่กำลังเดือดพล่านในกายจ้าวเป่ยวั่งพลันเย็นเฉียบ
ผิดกับสมรภูมิเนินหญ้าฝั่งขวา กองทัพเยี่ยนเหมินสองค่ายฝั่งนั้นแม้มีพลดาบม่อเตาหนึ่งพันห้าร้อยนายและใช้ยุทธวิธีเดียวกัน ทว่าสถานการณ์รบกลับเข้าขั้นวิกฤต
ทัพหน้าต้านศึกหน้าเนินหญ้าล้มตายเป็นเบือ สมรภูมิที่เคยชุลมุนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแดนมรณะ ทหารม้าชั้นยอดเทียนหยวนสยายปีกตีโอบล้อมสังหารทัพเยี่ยนเหมินจนมุม
ปีกข้างแม้ค่ายกลดาบม่อเตาจะบดขยี้ศัตรูไปได้มหาศาลในคราแรก ทว่ายามนายกองหมื่นเทียนหยวนดึงทหารม้าชั้นยอดจากทัพหน้ามาเสริมกำลัง สถานการณ์รบกลับถูกตรึงไว้ได้อีกครา
ค่ายกลดาบม่อเตายังคงไร้ผู้ต่อกร แต่ทหารม้าชั้นยอดเทียนหยวนที่สลัดหลุดจากการพัวพันเริ่มปรับทัพถ่วงเวลาเพื่อลดทอนความสูญเสีย ซ้ำร้ายทหารม้าเบาเยี่ยนเหมินที่คอยประสานการรบ กลับถูกกองทัพเทียนหยวนจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าพัวพันจนขยับเขยื้อนยากลำบาก
สมรภูมิตกอยู่ในสภาวะชะงักงัน
จ้าวเป่ยวั่งตระหนักทันที หากยังดึงดันยืดเยื้อ ทหารม้าเบาเยี่ยนเหมินหน้าเนินหญ้าย่อมแตกพ่ายเป็นกลุ่มแรก
พลดาบม่อเตาสวมเกราะหนักอึ้ง ไม่อาจทำศึกยืดเยื้อ ออกศึกแต่ละคราจำต้องบดขยี้ให้จบสิ้นในกระบวนท่า หากเรี่ยวแรงเหือดแห้งก่อนชี้ขาดชัยชนะ ย่อมกลายเป็นเพียงเป้านิ่งรอความตาย
จ้าวเป่ยวั่งสูดลมหายใจลึก
เขารู้แก่ใจ สมรภูมิฝั่งซ้ายปากช่องเขาต่างหากคือภาพสะท้อนความจริงอันโหดร้ายยามสองกองทัพใหญ่เข้าห้ำหั่นกัน
เหตุที่ฝั่งขวาพลิกกระดานรบได้ ประการแรกคือยอดฝีมือตระกูลขุนนางอารักขาจ้าวหนิงและหยางเจียนีแน่นหนา เป็นปราการเหล็กกล้าคุ้มภัย ผนวกกับพลังรบของทั้งสองที่ดุดันเกินมนุษย์
ใต้เงาทวนจ้าวหนิง ผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณต้นกำเนิดขั้นต้นถูกบั่นคอไปแล้วสี่ราย ขั้นกลางสิ้นชีพใต้คมศรอีกสอง ค่ายกลและแนวรบเทียนหยวนที่ถูกเขาควบม้าทะลวงจนแหลกสลายยิ่งมีนับไม่ถ้วน
ด้านหยางเจียนี นางแตกฉานดาบม่อเตาเป็นทุนเดิม เพลงดาบดุดันอำมหิตกวาดล้างสรรพสิ่ง เข้ากับค่ายกลม่อเตาอย่างไร้รอยต่อ ยามนำทัพม้าทะลวงค่ายยิ่งบ้าบิ่นประดุจเทพสงครามต้านคนนับหมื่น เด็ดหัวแม่ทัพทลายค่ายประหนึ่งพลิกฝ่ามือ
ประการรอง นายกองหมื่นอากู่ลาหลงกลจ้าวหนิงจนถูกหวังโหรวฮวาบดขยี้จนเอาตัวไม่รอด ยามค่ายกลดาบม่อเตาเผยเขี้ยวเล็บ มันจึงสิ้นไร้โอกาสบัญชาการทัพต้านรับ ซ้ำยังไร้กำลังสกัดกั้นจ้าวหนิงและหยางเจียนี
“กองทัพหลักแทบพินาศย่อยยับ…” จ้าวเป่ยวั่งใจสั่นสะท้าน “ศึกนี้พลิกกระดานได้ กลับต้องพึ่งพาคนรุ่นหลังมาทลายสมดุล”
ความจริงกระแทกหน้า พลังรบที่แท้จริงของทัพหัวกะทิราชสำนักเทียนหยวน… เหนือล้ำกว่ากองทัพเยี่ยนเหมินไปไกล
เขาพรูลมหายใจยาว ละสายตาจากสิ่งอื่น
สมรภูมิค่ายอี่จื้อและค่ายติงจื้อแปรสภาพเป็นลานประหารฝ่ายเดียว อีกไม่ช้าย่อมยกทัพมาสมทบ ก่อนถึงเวลานั้น เขาจำต้องกวัดแกว่งอาวุธห้ำหั่นศัตรูเบื้องหน้าให้ตกตายตามกันไป
…
ใบหน้าโย่วเสียนหวังฉ๋าลาห่านดำทะมึน นัยน์ตาแผ่ซ่านจิตสังหารเหี้ยมเกรียม
กระดานรบพลิกผันฉับพลันจนตั้งตัวไม่ติด เพียงชั่วอึดใจจากกำชัยชนะเบ็ดเสร็จ กองกำลังอากู่ลากลับร่วงหล่นสู่ห้วงมรณะ ความเปลี่ยนแปลงหน้ามือเป็นหลังมือนี้กรีดทึ้งสติฉ๋าลาห่านจนยากจะยอมรับ
“ค่ายกลดาบยักษ์เยี่ยนเหมินมาจากที่ใด เหตุใดจึงวิปริตถึงเพียงนี้ นี่มันบั่นคอคนราวกับหั่นผักชัดๆ ทหารราบกระจอกกลุ่มหนึ่ง กลับบดขยี้ทหารม้าซึ่งหน้าตามอำเภอใจ น่าสะพรึงจนไม่เคยพบเคยเห็น”
ขุนพลคนสนิทฉ๋าลาห่านเบิกตาค้างละล่ำละลัก “หากไร้พลดาบยักษ์เหล่านั้น ป่านนี้พวกเราคงกำชัย…”
สิ้นคำ ฉ๋าลาห่านผู้กำลังเดือดดาลถึงขีดสุดตวัดฝ่ามืออัดกระแทกใบหน้ามันอย่างจัง ฟันร่วงกราว ร่างปลิวละลิ่วกระแทกพื้น “หุบปาก ไสหัวไป”
ขุนพลโชคร้ายได้แต่กุมหน้ามองผู้เป็นนายอย่างโง่งม ตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะหยัดยืน ฉ๋าลาห่านคร้านจะใส่ใจ สะบัดหน้าทอดสายตากลับสู่สมรภูมิด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์
เทียบกับขุนพลอื่นที่หน้าถอดสีตื่นตระหนก ไป๋อินกลับสงบเยือกเย็น ยามเห็นฉ๋าลาห่านนิ่งงัน มันจึงข่มอารมณ์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ
“นั่นมิใช่ค่ายกลดาบยักษ์อันใด หากข้ามองไม่ผิด กองทัพเยี่ยนเหมินใช้ดาบม่อเตา ศาสตรานี้มีมาแต่โบราณ ทว่าสงวนไว้เพียงขุนพลกล้าทะลวงฟัน ไม่เคยมีการติดอาวุธให้ทหารราบรบเป็นขบวนทัพเช่นนี้”
สิ้นคำ สายตามันพลันหยุดลงที่ร่างจ้าวหนิงผู้กำลังควบม้าทะลวงฝ่าวงล้อมสังหารศัตรูอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาทวีความหวาดระแวงเข้มข้น
“จุดตายที่ดึงอากู่ลาลงนรก ไม่ใช่ค่ายกลม่อเตานั่น แต่เป็นสวะจ้าวหนิงที่ป่วนแนวรบจนพินาศ ซ้ำยังล่อให้มันทิ้งแท่นบัญชาการ”
ก่อนหน้านี้ ไป๋อินและฉ๋าลาห่านล้วนเห็นจ้าวหนิงประจักษ์ตา พวกมันต่างมีความคิดจับตายเด็กหนุ่มเช่นเดียวกับอากู่ลา
เหตุผลง่ายดายยิ่ง จ้าวหนิงคือตัวบัดซบที่ทำเซียวเยี่ยนแตกพ่ายซมซาน ทั้งยังเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำลายมหาแผนการรวมทุ่งหญ้าของพวกมันจนป่นปี้
แม้องค์รัชทายาทจะเหยียดหยามวีรกรรมในเผ่าเสี่ยวเยี่ยของจ้าวหนิงว่าแค่โชคช่วย ทว่าเด็กนี่กลับสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้ราชสำนักเทียนหยวนอย่างแท้จริง
ตัวอันตรายเยี่ยงนี้ หากสบโอกาสปลิดชีพ ย่อมปล่อยให้รอดไปไม่ได้ หากปล่อยให้เติบใหญ่ ใครจะรู้ว่าภายหน้ามันจะสร้างความฉิบหายให้เทียนหยวนอีกปานใด
ยามจ้าวหนิงเผยตัว กระดานรบเอนเอียงเข้าข้างอากู่ลาถึงขีดสุด ชัยชนะอยู่ในกำมือ การบดขยี้จ้าวหนิงเป็นเพียงของหวานตบท้าย ไร้เหตุผลที่จะปล่อยให้ลอยนวล
ทว่าใครจะคาดคิด จ้าวหนิงใช้ตัวเองเป็นเหยื่อตกปลา รอจนอากู่ลางับเหยื่อ กระชากตัวเข้าวงล้อม ค่ายกลม่อเตาจึงพลิกไพ่เผยเขี้ยวเล็บสังหารออกมา
ความจริงกระแทกหน้าอีกครา ขอเพียงจ้าวหนิงยังมีลมหายใจ มันย่อมเป็นตัววิบัติแห่งกองทัพเทียนหยวนวันยังค่ำ
“ท่านอ๋อง แนวรับแรกแหลกสลายแล้ว หากดึงดันต่อไป ทุกกองธงมีแต่จะสูญสิ้น เร่งสั่งถอนทัพด่วน เสริมปราการแนวรับที่สอง” ไป๋อินเสนอแนะเสียงเย็นเฉียบ
บรรดาขุนพลได้ยินดังนั้นล้วนหนาวเหน็บถึงกระดูก
วินาทีนี้ กองกำลังอากู่ลาตกอยู่ในแดนประหาร ทัพหน้าปากช่องเขาที่กำลังห้ำหั่นกับจ้าวเป่ยวั่งก็ไร้ทางถอย โอกาสรอดชีวิตริบหรี่
.ขุมกำลังเดียวที่พอจะผละตัวถอยร่นได้ มีเพียงทัพเทียนหยวนบนเนินหญ้าอีกฝั่ง นั่นหมายความว่า… จบศึกนี้ เทียนหยวนต้องสูญเสียกองกำลังระดับนายกองหมื่นถึงสองทัพเต็ม
ทัพเหล็กเทียนหยวนยาตราเหยียบย่ำม่อเป่ยมานานนับปี เคยพบพานความอัปยศอดสูถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
แต่หากไม่ยอมสละ ทหารกล้าสามหมื่นนายในสมรภูมิย่อมถูกบดขยี้เป็นผุยผง
อาศัยเพียงทหารสำรองไม่กี่พันนายตีนเขา ย่อมไม่อาจสร้างปราการแนวรับที่สองได้มั่นคง หากฝืนบุกทะลวง มีแต่จะนำตัวไปสังเวยใต้คมดาบม่อเตา
หากเป็นเช่นนั้น เขาเฟิ่งหมิงย่อมตกอยู่ในเงื้อมมือศัตรู
ใบหน้าฉ๋าลาห่านเขียวสลับคล้ำ เลือดในอกไหลรินเป็นสาย
ทัพที่กำลังถูกกระทำย่ำยีมิใช่กองกำลังอ่อนด้อย ทว่าคือทัพทหารม้าหุ้มเกราะชั้นยอดแห่งราชสำนัก
ทุ่งหญ้าขาดแคลนแร่เหล็ก ทัพหุ้มเกราะเยี่ยงนี้ราชสำนักเทียนหยวนมีเพียงหยิบมือ ครานี้ถูกบดขยี้ทิ้งถึงสองหมื่นนาย ซ้ำยังทวงคืนยุทธภัณฑ์ไม่ได้… สำหรับราชสำนัก นี่คือความสูญเสียระดับกระดูกลั่นเอ็นขาด
โทษทัณฑ์ของฉ๋าลาห่านหนักหนาเกินอภัย
ก่อนเปิดม่านสงคราม ฉ๋าลาห่านผยองในแสนยานุภาพทัพตน มองการบดขยี้เยี่ยนเหมินง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ ยามสดับว่าจ้าวเป่ยวั่งนำทัพหน้าสามหมื่นบุกทะลวงชนทั้งที่ตนกุมชัยภูมิ มันแสยะยิ้มเย้ยหยันว่าอีกฝ่ายรนหาที่ตาย
ระหว่างสมรภูมิเดือด ทุกสิ่งดำเนินตามหมากที่วางไว้ มันยังฝันหวานจะได้จารึกชื่อเป็นแม่ทัพทุ่งหญ้าคนแรกในรอบร้อยปีที่ขยี้ทัพใหญ่แดนใต้จนแหลกสลาญ เกียรติยศสะท้านแผ่นดิน
ทว่าความจริงกลับตบหน้าฉาดใหญ่ ความโอหังก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องตลกร้ายที่น่าสมเพชที่สุด
หวนนึกถึงท่าทีลำพองยามตั้งกระบวนรบประจันหน้าจ้าวเป่ยวั่ง มันอับอายจนแทบอยากขุดหลุมฝังศพตัวเองให้พ้นๆ
หนึ่งในสี่เสาหลักแห่งราชสำนัก ใต้เบื้องบาทข่านเทียนหยวนเพียงผู้เดียว ฉ๋าลาห่านเคยกลืนกินความอัปยศปานนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
หนำซ้ำ ต้นเหตุที่กระชากมันลงนรกกลับมิใช่จ้าวเสวียนจี แต่เป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืนจ้าวหนิง หากพ่ายให้พยัคฆ์เฒ่าจ้าวเสวียนจียังพอกลืนเลือดรับได้ แต่กับเด็กเมื่อวานซืนอายุสิบเจ็ด… มันยอมไม่ได้
ยิ่งคิดแรงแค้นยิ่งปะทุ นัยน์ตาฉ๋าลาห่านแดงก่ำดั่งโลหิต ปลายนิ้วสั่นสะท้าน มันแทบอยากทะยานร่าง นำทัพขยี้กองกำลังที่เหลือเข้าห้ำหั่นเยี่ยนเหมินให้รู้ดำรู้แดง
ไป๋อินเห็นรังสีอำมหิตฉ๋าลาห่านปะทุคลั่งก็ใจหายวาบ มันรู้ดีว่าท่าทีนี้หมายถึงสิ่งใด รีบปรามเสียงหลง “ท่านอ๋อง ห้ามวู่วามเด็ดขาด
“หากทุ่มหมดหน้าตัก จ้าวเสวียนจีย่อมเผยตัว หากทุ่มสรรพกำลังแล้วโต้กลับล้มเหลว เยี่ยนเหมินย่อมอาศัยจังหวะบุกกวาดเขาเฟิ่งหมิงราบคาบ โทษทัณฑ์จะรุนแรงเกินสู้หน้า”
“โปรดระงับโทสะ สั่งถอนทัพ รอกองหนุนประชิดแล้วค่อยเปิดศึกอีกครา ขอเพียงรั้งเขาเฟิ่งหมิงไว้ สกัดเยี่ยนเหมินไม่ให้คืบหน้า ศึกนี้อย่างไรเสียความชอบย่อมกลบความผิด”
วาจาร้อนรน ไป๋อินหวาดหวั่นฉ๋าลาห่านจะถูกเพลิงแค้นกลืนกินสติ
ฉ๋าลาห่านหลับตาแน่น
ไป๋อินกล่าวถูก หากมันแผลงฤทธิ์ จ้าวเสวียนจีย่อมปรากฏกาย ทัพหน้าจ้าวเป่ยวั่งเหยียบเขาเฟิ่งหมิง แสดงว่าทัพใหญ่เยี่ยนเหมินย่อมรุกคืบตามมาติดๆ
ศึกนี้มีทั้งสามีภรรยาตระกูลจ้าวและจ้าวหนิง จ้าวเสวียนจีย่อมเพ่งเล็งที่นี่เป็นพิเศษ ไร้ผู้ใดหยั่งรู้แหล่งกบดานของพยัคฆ์เฒ่า
สำหรับยอดฝีมือระดับราชันย์ ระยะทางร้อยลี้เป็นเพียงก้าวข้าม หากมีระดับราชันย์แผ่รังสีปราณ ย่อมไม่อาจเล็ดลอดสัมผัส พุ่งทะยานสังหารได้ในชั่วอึดใจ
เผชิญความพ่ายแพ้เบ็ดเสร็จ ฉ๋าลาห่านสิ้นไร้หนทางกอบกู้
ยามนี้ ทำได้เพียงเบิกตามองขุมกำลังใต้หล้ากลายเป็นซากศพเกลื่อนสมรภูมิ
หลังขบกรามแน่นเนิ่นนาน ฉ๋าลาห่านสะบัดแขนเสื้อ หันหลังกลับกระโจม เค้นเสียงแหบพร่า “ถอนทัพ”
…
เสียงแตรงาถอนทัพลากยาว อากู่ลาเหลียวหลังมอง ทหารม้าชั้นยอดแนวหลังควบทะยานยึดเนินหญ้าด้านใน ง้างเกาทัณฑ์พาดสาย
เพียงปราดตามองก็รู้ เป็นการยิงคุ้มกันเปิดทางถอย
อากู่ลารู้ตัวว่าต้องถอย ทว่าสิ่งที่กรีดหัวใจมันคือ… ทัพม้าคุ้มกันเหล่านั้นกลับเบนเข็มไปเนินหญ้าอีกฝั่ง ไร้เงาผู้ใดรุดมาช่วยฝั่งมันแม้แต่ผู้เดียว
ฉ๋าลาห่านทอดทิ้งพวกมัน หัวใจอากู่ลาดิ่งสู่ก้นเหว มันตระหนักชัด กองทัพของตนถูกตัดหางปล่อยวัด ทุกชีวิตถูกกำหนดให้ฝังกลบที่นี่ ผู้ที่ตีฝ่าออกไปได้คงมีเพียงหยิบมือ
ยามคิดว่าทัพเกราะต้องสูญสิ้น นายกองหมื่นอย่างมันต้องกลายเป็นขุนพลไร้ทหาร ทั้งยังต้องรับอาญาทัพ อากู่ลาจิตใจแตกสลายเป็นเถ้าธุลี
แต่โทษทัณฑ์คือเรื่องภายหลัง ยามนี้มันต้องถอยเอาชีวิตรอด
มันรีดเค้นสมาธิ ตวัดดาบสุดแรงเกิด สาดคลื่นปราณดาบม้วนตัวเป็นพายุ บีบหวังโหรวฮวาให้ร่นถอย เตรียมอาศัยจังหวะนี้พลิกตัวหลบหนี
ทว่ายังไม่ทันกระโจนร่าง หางตาพลันสะท้อนประกายดาวสีคราม ไม่ใช่จุดเดียว แต่เป็นสามศรปลิดวิญญาณพุ่งทะลวงฉีกกระชากอากาศ ปิดตายเส้นทางหนีเบ็ดเสร็จ
มันตวัดสายตามองมือเกาทัณฑ์… เป็นจ้าวหนิงไม่ผิดแน่
เช่อเตียวในมือระดับวิญญาณต้นกำเนิดขั้นต้นไม่อาจปลิดชีพมัน ทว่ามันย่อมประมาทไม่ได้ นั่นคือศัสตราสังหารระดับวิญญาณต้นกำเนิดขั้นกลาง ซ้ำร้ายบาดแผลจากการปะทะหวังโหรวฮวาก็สาหัสเอาการ
อากู่ลาจำต้องบิดร่าง ตวัดดาบปัดป้องเกาทัณฑ์อาคมทิ้งทีละดอก
จังหวะชี้เป็นชี้ตายถูกขัดขวาง ยามหันกลับมารับมือหวังโหรวฮวา ทุกสิ่งก็สายเกินแก้
ท่วงท่ารนรานปัดป้องคมทวนได้เพียงสามกระบวนท่า ก่อนกระบวนท่าที่สี่จะพุ่งทะลวงเจาะลำคอหอยขาดสะบั้น
ร่างหนักอึ้งร่วงกระแทกพื้น นัยน์ตาอากู่ลาเบิกโพลง พลังชีวิตดับสูญ ทิ้งไว้เพียงแววตาเคียดแค้นไม่ยินยอม
นายกองหมื่นทัพเหล็กราชสำนัก ยอดฝีมือระดับวิญญาณต้นกำเนิดขั้นปลาย กลับต้องทิ้งชีพในสมรภูมิที่ควรกำชัยเบ็ดเสร็จ เรื่องพรรค์นี้แม้แต่ในฝันก็ไม่อาจจินตนาการ
จับตายจ้าวหนิงไม่สำเร็จ กลับถูกปลิดวิญญาณเสียเอง ความเจ็บแค้นนี้ฝังรากลึกตราบจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ทว่าแรงแค้นของคนตายหาได้มีผู้ใดใส่ใจ กองทัพเยี่ยนเหมินถาโถมดุจเกลียวคลื่นเหยียบย่ำซากศพมันไป ไร้ผู้ใดปรายตามอง
มีเพียงศีรษะที่ถูกหวังโหรวฮวาบั่นหลุดจากบ่า เสียบประจานทะยานทั่วทิศ กลายเป็นหมากเชือดไก่ให้ลิงดู บดขยี้ขวัญกำลังใจทัพเทียนหยวนให้ป่นปี้ลงขุมนรก!
YOU MAY ALSO LIKE
