ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 202 จ่ายค่าเล่าเรียน

บทที่ 202 จ่ายค่าเล่าเรียน

หานชิงอวี่หันกลับมามองไป๋ปิงและคนอื่น ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา

“เรื่องที่เหลือฉันจะจัดการเอง พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”

ไป๋ปิงพลางพยักหน้า แม้จะเป็นห่วงหานชิงอวี่อยู่บ้าง แต่เห็นว่ามีเจ้าหน้าที่สองคนคอยช่วยเหลือเขาอยู่ เธอจึงสบายใจขึ้นมานิดหน่อย

“เหม่ยเสวี่ย มาเถอะ ฉันจะพาเธอออกไปก่อน”

ไป๋ปิงพาหลินเหม่ยเสวี่ยและหลี่ชิงชิงเดินออกไป แต่ไม่ลืมที่จะหันมาเอ่ยเตือนหานชิงอวี่ด้วยความห่วงใย

“ระวังตัวด้วย”

แพทย์หนุ่มตอบรับไป๋ปิงด้วยการพยักหน้าอย่างมั่นใจ

ขณะเดินผ่านหานชิงอวี่ หลินเหม่ยเสวี่ยก็พยักหน้าให้เขาด้วยความเกรงใจ

“ขอโทษด้วยนะคะคุณหมอหาน คราวนี้ก็ต้องรบกวนคุณอีกแล้ว”

หานชิงอวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรมากมาย”

เมื่อไป๋ปิงและคนอื่น ๆ เดินออกไปจนหมดแล้ว หานชิงอวี่ก็ตรงไปหา เฝิงเว๋ยที่กำลังอยู่ในอาการขวัญผวา

ยังไม่ทันที่หานชิงอวี่จะพูดอะไร เฝิงเว๋ยก็หวาดกลัวไปก่อนแล้ว

“หาน… หานชิงอวี่ ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะว่าอย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่า!”

“ฉันยอมรับว่าฉันผิด แต่ว่า…”

“แต่นายช่วยปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอ!”

เสียงของเฝิงเว๋ยสั่นเครือและแฝงไปด้วยความหวาดกลัวเหลือคณานับ ไม่มั่นคงเหมือนตอนแรกอีกต่อไป

หานชิงอวี่ไม่ได้รีบลงมือ เขาเพียงเอ่ยขึ้นว่า

“รู้ไหมว่านายผิดพลาดตรงไหน?”

เมื่อเฝิงเว๋ยได้ยินคำถามของหานชิงอวี่ ราวกับว่าเขาเป็นหนูที่พบเจอฟางเส้นสุดท้าย จึงพูดออกมาอย่างติด ๆ ขัด ๆ

“ฉันไม่ควรแย่งผู้หญิงของนาย… ไม่สิ ฉันไม่ควรยุ่งกับผู้หญิงที่เกี่ยวข้องกับนาย”

“ไม่สิ ฉันไม่ควรไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลยต่างหาก!”

“พี่ชาย ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงอีกแล้ว!”

แน่นอนว่าสิ่งที่เฝิงเว๋ยพูดตอนนี้ เป็นคำพูดที่ขัดกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจเขาอย่างมาก

สำหรับเขาแล้ว เจ้าหน้าที่ของหาน เทคโนโลยีทั้งสองคนที่จ้องมองมาด้วยแววตาเฉียบคมนั้นน่ากลัวเกินไป

ขอเพียงให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์แบบนี้ไปได้ ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยราคาใด เขาก็ยอมทั้งนั้น!

แน่นอนว่าราคานี้มีเงื่อนไข เพียงแค่ต้องต่อรองด้วยฝีปากเท่านั้นเอง

แต่หานชิงอวี่กลับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของเฝิงเว๋ย

“หลินเหม่ยเสวี่ยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันเลย เราแค่เคยเจอกันสองสามครั้งเท่านั้นเอง”

“ความผิดพลาดของนายคือ การเข้ามาแตะต้องหาน เทคโนโลยีโดยไร้เหตุผลต่างหาก”

คำพูดของหานชิงอวี่ทำให้เฝิงเว๋ยเพิ่งจะรู้สึกตัว

เขาไม่เคยสอพลอเอาใจใครมาก่อน ไม่น่าเชื่อว่าแค่เพิ่งเริ่มเปิดปากประจบอีกฝ่าย เขาก็พลาดท่าเสียแล้ว

“ใช่ ใช่ ฉันไม่ควรไปยุ่งกับหาน เทคโนโลยีของนายเลย”

“พี่ชาย ปล่อยผมไปเถอะครับ ผมสัญญาว่าตลอดชีวิตนี้ จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับหาน เทคโนโลยีอีก!”

ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ออกมา แววตาของเฝิงเว๋ยเต็มไปด้วยความจริงใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการหลุดพ้นเหตุการณ์ในตอนนี้จริง ๆ

แต่หานชิงอวี่กลับเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้กับท่าทีของฝ่ายตรงข้าม

“แน่นอนว่าฉันจะปล่อยนายไป แต่นายต้องจ่ายค่าเล่าเรียนเหล่านี้ให้หมดก่อน”

“ค่า… ค่าเล่าเรียน?”

เฝิงเว๋ยมองหน้าหานชิงอวี่แล้วเอ่ยถามด้วยความงุนงงเล็กน้อย

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติ

“ค่าเรียนอะไร? เงินเหรอ?”

“พี่ชายวางใจเถอะ ขอแค่ปล่อยตัวผมไป เรื่องเงินทอง ผมรับรองว่าจะจ่ายให้ไม่มีตกหล่นแน่นอน!”

เฝิงเว๋ยรับปากกับหานชิงอวี่อย่างเต็มปากเต็มคำ ตอนนี้เขาดูเหมือนลูกหมาตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง

“ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แค่อยากลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง”

หานชิงอวี่พูดจบก็หัวเราะคิกคักแล้วพิงกำแพงข้าง ๆ พลางสั่งงานลูกน้องทั้งสองตรงหน้า

“เอาล่ะ ลงมือได้”

สิ้นเสียง เฝิงเว๋ยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เขาลุกขึ้นและวิ่งไปยังประตูทันที

ผลปรากฏว่าเขาถูกพนักงานคนหนึ่งคว้าตัวไว้ได้อย่างว่องไว เหมือนกับการจับลูกไก่เลยทีเดียว

เฝิงเว๋ยหันมองหานชิงอวี่ ร่างกายเขาสั่นเทาตั้งแต่หัวจรดเท้า

วินาทีถัดมา เขาก็ถูกมือใหญ่กดลงบนเตียง

เสียงหมัดกระแทกลงบนร่างกายดังขึ้น ทำให้หานชิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอใจมาก

ไม่ใช่ว่าเขาใช้ความรุนแรงเกินไป แต่สำหรับคนอย่างเฝิงเว๋ย ต้องลงโทษด้วยวิธีนี้เท่านั้น

เพราะหากครั้งนี้เขาไม่ขัดขวางแผนการของอีกฝ่าย หรือถ้าเขาไม่สามารถช่วยหลินเหม่ยเสวี่ยได้ทันเวลา

ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหาน เทคโนโลยีหรือหลินเหม่ยเสวี่ย ก็คงจะได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรงจากเฝิงเว๋ย

ผ่านไปประมาณสิบนาที หานชิงอวี่จึงสั่งให้หยุด

เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี ในขณะที่หานชิงอวี่ประกาศให้หยุด พวกเขาก็วางหมัดลงแล้วถอยไปยืนข้าง ๆ

ส่วนเฝิงเว๋ยในเวลานี้ นอนตัวสั่นและครางอย่างเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ ๆ

ภายใต้คำแนะนำก่อนหน้านี้ของหานชิงอวี่ การกระทำของเจ้าหน้าที่ทั้งสองต่อเฝิงเว๋ยนั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ เลย

แม้แต่รอยฟกช้ำก็ไม่ปรากฏให้เห็นบนร่างกายของเฝิงเว๋ย

ทว่าเฝิงเว๋ยที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงกลับร้องด้วยเสียงอันเจ็บปวดราวกับจะสิ้นใจ

“หวังว่าค่าเล่าเรียนครั้งนี้ จะทำให้นายจดจำบทเรียนได้”

หลังจากหานชิงอวี่พูดจบ ก็เหลือบมองเจ้าหน้าที่ทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ

ทั้งสามคนก็เดินออกไปพร้อม ๆ กัน

ไม่กี่นาทีต่อมา

รถตู้คันเก่าออกเดินทางอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาต้องทำงานสุดท้ายให้ทันก่อนเวลาสามสิบหกชั่วโมง

พวกเขานำส่งยาทั้งหมดที่อยู่บนรถ ไปยังศูนย์ตรวจสอบของบริษัทหาน เทคโนลยีในเมืองจิน

จากนั้นจึงวิเคราะห์ส่วนผสมของยาตามผลลัพธ์จากศูนย์ตรวจสอบ

หวังว่าวิธีนี้จะทำให้ทราบว่ายาเหล่านี้มีอาการขึ้นราได้อย่างไร

หานชิงอวี่ไม่ได้ถามคำถามนี้กับเฝิงเว๋ย

จากการที่รู้จักเฝิงเว๋ยตั้งแต่เด็ก เขาค่อนข้างจะแน่ใจว่าอีกฝ่ายคงจะไม่พูดความจริงกับเขา

เมื่อนึกถึงว่าตอนนี้เหลือเพียงก้าวสุดท้ายที่จะคลี่คลายเรื่องนี้ได้แล้ว หานชิงอวี่ก็ยังรู้สึกกระฉับกระเฉง

พนักงานทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็แสดงสีหน้เช่นเดียวกับเขา

ความยินดีเช่นนี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่ได้สนใจสภาพจราจรโดยรอบมากนัก

ห้านาทีต่อมา หานชิงอวี่เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นปัญหา

บนถนนวันเวย์ที่คับแคบ หานชิงอวี่ชะโงกศีรษะไปข้างหน้าเล็กน้อย เหมือนจะพบเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

“ทำไมข้างหน้าถึงได้รถติดนานขนาดนี้ เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

หานชิงอวี่พึมพำขณะมองไปที่รถยนต์รอบ ๆ ที่แทบจะไม่ขยับ แล้วก็ลงจากรถ

“พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะลงไปดูสักเดี๋ยว”