ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 218 ขอแสดงความยินดีที่หายดีแล้ว

บทที่ 218 ขอแสดงความยินดีที่หายดีแล้ว

“เกี่ยวกับฉันเหรอคะ?”

แม้ในดวงตาของหลินเหม่ยเสวี่ยจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่หานชิงอวี่ก็เคยช่วยเธอไว้ เธอจึงค่อนข้างไว้ใจเขา

ดังนั้น หลินเหม่ยเสวี่ยจึงเดินตามหานชิงอวี่ออกจากห้องผู้ป่วยแล้วไปที่ระเบียง

แม้เสี้ยวจ้านอีจะอยู่ภายในห้องผู้ป่วยอย่างร้อนรน แต่เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้ จึงได้แต่นั่งเกาหัวและมองไปที่ประตู พลางจินตนาการถึงบทสนทนาของทั้งสอง

“คุณหลิน อาการของคุณเสี้ยวในตอนนี้ถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว”

“แต่เพื่อป้องกันการกลับมาเป็นซ้ำอีกในอนาคต ผมรบกวนให้คุณคอยดูแลเขาบ้างนะ”

หานชิงอวี่เอ่ยปากพูดอย่างสิ้นหวัง

แม้เขาจะรู้ว่าพฤติกรรมเจ้าชู้ของเสี้ยวจ้านอีนั้นไม่ใช่ความผิดของหลินเหม่ยเสวี่ย

แต่ในฐานะคนนอก เขาก็ทำได้แค่นี้เท่านั้น

หากให้หลินเหม่ยเสวี่ยคอยดูแลสามีของเธอ แม้ว่าอาจจะเปลี่ยนนิสัยของเสี้ยวจ้านอีไม่ได้ แต่เขาก็หวังว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

หลินเหม่ยเสวี่ยรู้สึกกดดันเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่หานชิงอวี่สื่อ

เธอเงยหน้ามองเขาอย่างกังวลแล้วถามว่า

“หมายความว่าอย่างไรคะหมอหาน สามีของฉันจะมีอาการแทรกซ้อนเหรอคะ?”

“เขายังหนุ่มอยู่เลย มีวิธีไหนที่จะป้องกันได้บ้างไหมคะ?”

หานชิงอวี่มองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เธอแสดงความห่วงใยต่อเสี้ยวจ้านอีมากขนาดนี้ เขาจึงรับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนบูชาความรัก

ดังนั้น เขาจึงรู้ว่าการตัดสินใจของตนคงถูกต้องแล้ว

หากบอกเรื่องที่อยู่นอกเหนือหน้าที่ของเขาให้คนบูชาความรักอย่างหลินเหม่ยเสวี่ยรับรู้ เธอก็คงจะไม่เชื่อแน่ ๆ

ที่สำคัญ หลินเหม่ยเสวี่ยเพิ่งเจอกับเรื่องหนักหนาสาหัสมา หากได้รับผลกระทบจากเรื่องแบบนี้อีก…

หลังหานชิงอวี่ได้สติ เขาก็ยิ้มออกมา

“วางใจได้ ผมรับรองว่าคุณเสี้ยวจะไม่เป็นอะไรหรอก”

“หากคุณช่วยหาหมอคนอื่นมาตรวจอีกสักหน่อย บางทีอาการแบบนี้ของเขาอาจจะกำเริบน้อยลงก็ได้นะ”

หลินเหม่ยเสวี่ยพยักรับหน้าอย่างมึนงง ยังคิดไม่ตกกับคำพูดของหานชิงอวี่

แต่ทว่าในเวลานั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

“หมอหาน คุณอยู่ที่นี่เองเหรอคะ!”

หานชิงอวี่หันกลับไป ก็พบกับเจียงหลานหยวนที่ยืนโบกมือให้เขาอยู่ด้านหลัง

ข้าง ๆ เขานั้น เจียงหวู่ที่อยู่ในชุดคนไข้ กำลังยิ้มให้เขาอย่างรู้สึกขอบคุณ

เห็นได้ชัดว่าอาการของเจียงหวู่ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่แข็งแรงมากนัก

คงต้องพักฟื้นอีกสักระยะ ถึงจะกลับไปทำงานได้เหมือนเดิม

หานชิงอวี่ยิ้มอย่างสุภาพให้กับเจียงหลานหยวนที่พยุงเจียงหวู่

“นี่คือ…”

เจียงหลานหยวนกระโดดโลดเต้นตรงเข้ามาหาหานชิงอวี่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“หมอหาน พี่ชายฉันจะกลับบ้านวันนี้แล้วค่ะ”

“ฉันกำลังจะไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้พี่ชายค่ะ”

หานชิงอวี่พยักหน้าพร้อมยิ้มอบอุ่นให้กับคนทั้งสอง

รอยยิ้มแบบนี้เขาฝึกมาอย่างดี เพื่อใช้รับมือกับคนไข้และญาติคนไข้

โดยปกติแล้ว เมื่อได้เห็นรอยยิ้มนี้ คนเหล่านั้นมักจะรู้สึกดีขึ้น

หากเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อสุขภาพของคนไข้ ไม่ว่าจะเป็นสุขภาพกายหรือสุขภาพจิต หานชิงอวี่ก็จะปฏิบัติอย่างจริงจัง

“ยินดีด้วยนะครับที่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

หานชิงอวี่พูดพร้อมกับพยักหน้าให้คนทั้งสองเล็กน้อย

“ท่านหมอหานมีคนไข้คนอื่นด้วย งั้นฉันไม่กวนแล้วค่ะ”

“ฉันจะคอยดูแลสามีเอง ถ้ามีอะไรจะรีบบอกท่านนะคะ”

หลินเหม่ยเสวี่ยเห็นว่าหานชิงอวี่ยังมีคนไข้คนอื่นอยู่ เธอจึงรีบบอกลาเขา

ขณะพูด เธอก็ทำท่ายกมือเป็นสัญลักษณ์โทรศัพท์

แม้เธอจะไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของหานชิงอวี่ แต่เธอก็สามารถติดต่อเขาผ่านไป๋ปิงได้

บางทีแม้กระทั่งเธอเองก็อาจจะไม่ได้สังเกต

เดิมที่เธอก็เรียกหานชิงอวี่ว่า ‘คุณ’ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนมาเรียกว่า ‘ท่าน’

เห็นได้ชัดว่าหลินเหม่ยเสวี่ย รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมากที่หานชิงอวี่ทำการรักษาให้เสี้ยวจ้านอีในครั้งนี้

แพทย์หนุ่มพยักหน้าให้แก่อีกฝ่าย ถือเป็นการตอบรับ

เดิมทีเขามาที่นี่ก็เพราะเสี้ยวจ้านอีต้องการหาทางรับมือกับภรรยาของตัวเอง

แต่ตอนนี้

เขาเลือกใช้วิธีแบบสายกลาง

ทั้งช่วยรักษาหน้าตาให้เสี้ยวจ้านอี และให้หลินเหม่ยเสวี่ยคอยจับตามองคนเป็นสามีให้มากขึ้นหน่อย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาอีก

หลังจากพูดคุยกับทั้งสองคนเสร็จ เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องทำแล้ว

เจียงหลานหยวนเห็นว่าหานชิงอวี่จัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้ว จึงหันไปชักชวน

“คุณหมอหาน ไปด้วยกันไหมคะ?”

หานชิงอวี่พยักหน้าตอบรับ จากนั้นก็เดินตามเจียงหลานหยวนและ เจียงหวู่ไปยังลิฟต์

ขณะเข้าลิฟต์

เจียงหวู่เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น

แต่หานชิงอวี่ตาไวกว่า เขาคว้าตัวเจียงหวู่เอาไว้ได้ทัน ทำให้ไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น

อย่างไรก็ตาม

ตอนนี้เจียงหวู่ยังเป็นคนป่วย

หากล้มลง อาจจะมีปัญหาได้!

เจียงหลานหยวนพูดขอบคุณหานชิงอวี่ไปหนึ่งชุด แล้วจึงเอ่ยถามขณะอยู่ในลิฟต์

“คุณหมอหาน คุณจะไปชั้นไหนคะ?”

เดิมทีหานชิงอวี่ควรจะขึ้นไป แต่เห็นว่าสองคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ จึงส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า

“ผมลงไปพร้อมกับพวกคุณ”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ เจียงหลานหยวนก็เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอเกาหัวอย่างขี้เล่น หัวเราะคิกคักสองครั้ง

“ขอบคุณหมอหานมากนะคะ!”

ดูเหมือนนิสัยเธอจะดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนที่เจอเธอที่คลับเมื่อคราวก่อน

ชัดเจนว่าเดิมทีแล้ว เจียงหลานหยวนไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

ในโลกภายนอก เธอก็ยังคงเป็นนักศึกษาสาวทั่วไป ที่ยังมีความหวังในชีวิตอยู่

ติ๊ง

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้นหนึ่ง

ภายใต้การดูแลหานชิงอวี่ ทั้งคู่ก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลอย่างง่ายดาย และเดินตรงไปยังประตูใหญ่ของโรงพยาบาล

แม้เจียงหวู่จะเดินกะเผลกนิดหน่อย แต่เขาก็ยังดูมีชีวิตชีวา

“คุณหมอหาน ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมากจริง ๆ”

“หากไม่มีคุณ ไม่รู้เลยว่าผมจะต้องทำเรื่องผิดพลาดในโรงพยาบาลอีกเท่าไหร่”

เขาพูดถึงเรื่องสมองเมื่อครั้งก่อนในโรงพยาบาล นับตั้งแต่รู้ว่าแพทย์ที่ราววอร์ดคือ หานชิงอวี่ เขาก็ไม่เคยก่อเรื่องอีกเลย

เหตุผลง่าย ๆ ก็คือ เขาคิดว่าหานชิงอวี่เป็นคนแบบนี้

แม้แต่งานเลี้ยงสังสรรค์ที่โกลาหลอย่างในสถานบันเทิง หานชิงอวี่ยังช่วยเหลือผู้อื่นและช่วยน้องสาวของเขาได้

ดังนั้น ในฐานะแพทย์ เจียงหวู่จึงเชื่อใจเขาหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

หานชิงอวี่โบกมือบอกไม่เป็นไร

แต่ในขณะนั้นเอง

เมื่อพวกเขาก้าวออกจากประตูโรงพยาบาล ชายฉกรรจ์หลายคนที่มีแววตาไม่เป็นมิตรก็ตรงเข้ามาหา