ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 146 โหวราตรีมืดหวนคืน

ผลงานเรื่องต่อไปของปู่เยโหวมีชื่อว่า ‘ความลับ’ ซึ่งผู้แต่งดั้งเดิมคือ ฮิงาชิโนะ เคโงะ

หนังสือเล่มนี้หลินจือไปเขียนเสร็จแล้ว ก็ส่งต่อให้เจียงเฉิงไปเรียบร้อย

ฝั่งน่าเซินบุ๊คเฮาส์บอกว่ากำลังเตรียมการตีพิมพ์มานานแล้ว ทำไมจนถึงตอนนี้ยังจัดการไม่เสร็จอีกละ?

“ทางน่าเซินบุ๊คเฮาส์กำลังพยายามอย่างเต็มที่ครับ”
เจียงเฉิงยิ้มเจื่อนหลังจากถูกหลินจือไปเร่งรัด

“สาเหตุหลักเป็นเพราะเนื้อหาของ ‘ความลับ’ เล่มนี้ เกี่ยวพันกับประเด็นทางจริยธรรมระหว่างพ่อลูกและสามีภรรยา”
“เลยทำให้ติดขั้นตอนตรวจสอบจากทางการนานกว่าปกติเล็กน้อยครับ”

หลินจือไป “…”

เกือบลืมไปว่าบนบลูสตาร์เองก็มีหน่วยงานตรวจสอบ เพราะโลกนี้มีขอบเขตกว้างขวางมาก
หลินจือไปก็ถูกตรวจสอบเป็นครั้งแรกจึงเผลอมองข้ามไป คาดไม่ถึงว่าหนังสือเล่มใหม่ของปู่เยโหวจะเสี่ยงต่อการโดนเซ็นเซอร์ได้

คิดๆ ดูแล้วก็พอจะเข้าใจได้ ก่อนหน้านี้เคยพูดว่า ‘ความลับ’ เล่มนี้มีเนื้อหาออกจะพิลึกอยู่บ้าง

เรื่องราวว่าด้วยภรรยาและลูกสาวของพระเอกที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
ภรรยานั้นแม้ร่างกายจะตายไป แต่กลับมีปาฏิหาริย์ให้ดวงวิญญาณเข้าไปสิงอยู่ในร่างของลูกสาว
ส่งผลให้ตัวเอกต้องใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกับภรรยาที่สิงอยู่ในร่างลูกสาว…

เกี่ยวพันกับประเด็นทางจริยธรรมนี่นะ ไม่แปลกเลยที่ขั้นตอนตรวจสอบจะใช้เวลานาน

เจียงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้านายวางใจได้เลยครับ การตรวจสอบผ่านเรียบร้อยแล้ว ผมเร่งไปแล้ว”
“ทางน่าเซินบุ๊คเฮาส์ก็แจ้งว่าคืนนี้เริ่มโปรโมตได้เลยครับ”

“งั้นก็ดีเลย”

ปู่เยโหวนั้นสร้างชื่อจากทั้งงานเขียนนิยายและงานเขียนบทละคร
จะให้ละทิ้งฐานะนักเขียนเพียงเพราะหันไปเขียนบทละครคงไม่ได้

ตามแผนที่วางไว้ ทางน่าเซินบุ๊คเฮาส์ได้ออกข่าวโปรโมตหนังสือเล่มใหม่ของปู่เยโหว
แต่เพราะประเภทของหนังสือเล่มนี้มันกำหนดได้ยากจริงๆ
ดังนั้นในการโปรโมตจึงมีแค่การระบุชื่อหนังสือ ‘ความลับ’ พร้อมบอกวันวางจำหน่ายอย่างชัดเจนเท่านั้น
วันที่ 27 เดือนสิงหาคม!

ข่าวนี้ทำให้แฟนๆ ที่เฝ้ารอผลงานเล่มใหม่ของปู่เยโหวอยู่แล้ว ต่างพากันดีอกดีใจกันถ้วนหน้า!

‘ในที่สุดหนังสือเล่มใหม่ของปู่เยโหวก็ออกซะที’
‘ก่อนหน้านี้ฉันกังวลจริงๆ ว่าหลังจากเขาเปลี่ยนสายไปเป็นนักเขียนบทประสบความสำเร็จแล้วจะเลิกเขียนนิยายไป’
‘ถ้าเป็นแบบนั้น วงการนิยายก็คงขาดตัวประหลาดไปอีกคนแล้ว’

ปู่เยโหวประหลาดตรงไหน?
‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ ของปู่เยโหวก็อบอุ่นหัวใจดีออกนะ’
‘ท่านโหวเขียนบท The Knockout ออกมาได้ไร้ที่ติเลยนะ ไม่เห็นจะประหลาดสักนิด’

ท่านโหวอะไรกันเนี่ย?
‘ตั้งแต่ The Knockout ดังเป็นพลุแตก แฟนละครอย่างพวกเราก็พากันเรียกเขาว่าท่านโหวน่ะสิ’

‘เอาเถอะ… ในวงการนิยายของเราจะเรียกเขาว่าโหวราตรีมืดหรือโหวราตรีขาว’
ทำไมเหรอ?
‘งานนิยายของปู่เยโหวแบ่งเป็นสองแนวหลักๆ คือแบบมืดกับแบบขาว’
‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของโหวราตรีขาว’
‘แต่เรื่องสั้นก่อนหน้านั้นของเขาเป็นแนวโหวราตรีมืดทั้งหมด’

‘ฉันไม่เคยอ่านเรื่องสั้นของปู่เยโหวเลย’
‘แล้วหนังสือเล่มใหม่ของปู่เยโหวล่ะ เป็นผลงานโหวราตรีขาวหรือโหวราตรีมืด?’

‘น่าจะเป็นโหวราตรีขาวนะ เพราะในการโปรโมตบอกไว้ว่านิยายเล่มใหม่เป็นนิยายขนาดยาว’
‘โหวราตรีมืดคงจะโผล่มาแค่ตอนเขาเขียนเรื่องสั้นเท่านั้นละ’

‘น่าตื่นเต้น! ฉันอดใจไม่ไหวแล้ว อยากให้อาจารย์ปู่เยโหวมาเยียวยาหัวใจอีก!’

ปู่เยโหวเป็นนักเขียนที่พิเศษมาก แฟนคลับของเขาแบ่งออกได้เป็นสามกลุ่ม
กลุ่มแรกคือแฟนคลับโหวราตรีมืด กลุ่มที่สองเป็นแฟนคลับโหวราตรีขาว
และยังมีอีกกลุ่มที่หันมาชื่นชอบเขาเพราะบทละคร ‘The Knockout’

แฟนๆ สายโหวราตรีมืดล้วนเป็นแฟนคลับเก่าที่ติดตามมานาน แต่ดูเหมือนแฟนหน้าใหม่จะเยอะกว่าพอสมควร
เพราะละคร ‘The Knockout’ ก่อนหน้านี้ฮิตถล่มทลายจริงๆ!
‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ก็ได้รับความนิยมสูงกว่าเรื่องสั้นที่ปู่เยโหวเคยเขียนไว้ก่อนหน้า

ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับแนวทางและความได้เปรียบจากการเป็นนิยายขนาดยาวด้วย
ดังนั้นหลายคนจึงยังไม่เคยสัมผัสกับพลังของโหวราตรีมืด แฟนๆ ส่วนใหญ่ต่างตั้งตารออย่างมีความสุข
หวังว่าหนังสือเล่มใหม่ของปู่เยโหวจะอบอุ่นและเยียวยาหัวใจได้เหมือนกับ ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’!!

ส่วนแฟนคลับรุ่นเก่าที่พูดถึง ‘โหวราตรีมืด’ อะไรนั้น คนทั่วไปก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
บางคนถึงกับออกอาการไม่พอใจ ทำไมถึงว่าปู่เยโหวว่าเป็นพวกวิปริตล่ะ?
พวกวิปริตจะเขียนนิยายที่สว่างสดใสอย่าง ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ได้เหรอ?

นี่คือความเข้าใจที่ต่างกันระหว่างแฟนคลับหน้าใหม่กับแฟนคลับรุ่นเก่า
ยิ่งเมื่อนักเขียนเปลี่ยนแนวประสบความสำเร็จ ย่อมมีแฟนคลับใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมากเป็นธรรมดา

ไม่ว่าผู้ติดตามใหม่หรือผู้อ่านเก่าจะคิดเห็นต่างกันอย่างไร นิยายเล่มใหม่ของปู่เยโหวก็ได้ฤกษ์เผยโฉมแล้ว
27 สิงหาคม ร้านหนังสือใหญ่ๆ ในฉินโจวดูคึกคักกว่าปกติ หลายคนต่างมุ่งตรงมาที่หนังสือเล่มเดียวกัน

“ขอ ‘ความลับ’ หนึ่งเล่มครับ”
“ฉันอยากได้ ‘ความลับ’”
“‘ความลับ’ ของปู่เยโหว”

มีนักอ่านคนหนึ่งที่ค่อนข้างใจร้อน พอได้หนังสือมาก็หาที่นั่งอ่านในร้านทันที
เปิดหน้าปกด้านใน บนคำนำมีข้อความเขียนไว้ว่า:
‘นี่คือครอบครัวสามคนที่อยู่ด้วยกันแค่สองคน’

ประโยคนี้แปลกมาก หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าเป็นครอบครัวสามคนแต่อยู่แค่สองคน?

แฟนหนังสือคนนี้เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที
เขาเป็นแฟนคลับหน้าใหม่ของปู่เยโหว ก่อนหน้านี้เคยอ่านแค่ ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’
และชื่นชอบความอบอุ่นเยียวยาหัวใจแบบนั้นมาก

“เป็นปมปริศนาที่น่าสนใจจริงๆ”
แฟนหนังสือเผยยิ้มพลางเปิดอ่านหนังสือหน้าแรก

เนื้อเรื่องช่วงเริ่มต้นไม่ได้ซับซ้อน อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่งได้ทำลายชีวิตของสามีที่ชื่อเฮสึเกะจนย่อยยับ
ภรรยาของเฮสึเกะเสียชีวิตเพราะถูกเศษกระจกเลสียบทะลุหัวใจระหว่างเกิดอุบัติเหตุในขณะที่พยายามปกป้องลูกสาว
ลูกสาวถูกแม่กอดไว้แน่น แต่สมองก็ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก

ครั้นเมื่อลูกสาวฟื้นจากอาการโคม่า สิ่งแรกที่เธอพูดออกมากลับเป็นประโยคนี้
“เฮสึเกะ ฉันอยู่นี่”

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ รอยยิ้มของแฟนหนังสือค่อยๆ เลือนหาย ปากอ้าเล็กน้อย
ก่อนจะนึกถึงประโยค ‘นี่คือครอบครัวสามคนที่อยู่ด้วยกันแค่สองคน’ บนหน้าคำนำ
จนเกิดข้อสันนิษฐานน่ากลัวผุดขึ้นในหัว หรือว่า…

ข้อสันนิษฐานของแฟนหนังสือไม่ผิดเลย หลังอุบัติเหตุครั้งนั้น วิญญาณของภรรยาเฮสึเกะได้สิงสูอยู่ในร่างของลูกสาว!

หัวใจของเฮสึเกะสั่นสะเทือนเพราะโชคชะตาที่โหดร้ายของตัวเอง
“จากนี้ไปฉันควรมีชีวิตอยู่ยังไง? เป็นพ่อแต่ก็ไม่ใช่ เป็นสามีแต่ก็ไม่ใช่ เป็นผู้ชาย… แต่ก็ไม่ใช่อีก”

โชคชะตาเล่นตลกครั้งใหญ่กับเฮสึเกะ เขาเก็บเรื่องราวความเปลี่ยนแปลงในบ้านเป็นความลับไม่ให้คนนอกล่วงรู้
ขณะเดียวกันก็พยายามใช้ชีวิตร่วมกับลูกสาวอย่างระมัดระวังที่สุดระหว่างที่ใช้ชีวิตร่วมกัน

เรื่องที่ธรรมดาที่สุดในชีวิตประจำวัน ก็กลายเป็นความอึดอัดสับสนเพราะความสัมพันธ์ที่พลิกผันจนยากจะอธิบาย…

แฟนหนังสือพลิกเปิดหน้าหนังสือด้วยสีหน้าทุกข์ใจ
ด้านหนึ่งก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าพล็อตจะเดินไปทางไหน
อีกด้านก็รู้สึกต่อต้านความโหดร้ายที่แฝงอยู่ในเรื่องนี้!

โหดร้ายเกินไปแล้ว! พระเอกต้องต่อสู้กับหัวใจตัวเองอยู่ตลอดเวลา!

จะเป็นความรักในฐานะสามีภรรยา หรือความรักในฐานะพ่อกับลูกสาว
หรือแม้แต่ความผูกพันของแม่ลูกที่เคยเป็นหนึ่งเดียวกันก็ตาม
ความโหดร้ายของ ‘ความลับ’ ก็คือ คุณกอดวิญญาณได้แต่ไม่สามารถรักร่างกายได้

เรื่องนี้ไม่ได้พาไปสู่เส้นทางของความสัมพันธ์ต้องห้ามหรือความวิปริตอะไร
พระเอกเป็นคนซื่อๆ ธรรมดา เขาแค่อยากรักษาชีวิตที่สงบสุขไว้เท่านั้น

เรื่องของความสัมพันธ์ต้องห้ามนั้นเปรียบเหมือนดาบแห่งดาโมคลีสที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะเขาตลอดเวลา
พระเอกต้องฝืนทำตัวให้ดูมั่นคง ควบคุมสถานการณ์ได้อยู่เสมอ
สิ่งที่เขากังวลอยู่ตลอดคือ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นภรรยาหรือเป็นลูกสาว ถ้าเธอคิดฆ่าตัวตายขึ้นมาจะทำยังไง?

เขาเอาแต่กังวลกับเรื่องเหล่านี้ตลอดเวลา ทำให้ใน ‘ความลับ’ เต็มไปด้วยความอบอุ่น
ความหวังดีที่อ่อนโยนเกินกว่าจะหักทิ้งได้
ชายผู้แสนดีคนนี้ เพราะไม่อาจหักความหวังดีเหล่านั้นได้
ในที่สุดเรื่องราวจึงกลายเป็นปมยุ่งเหยิง และปมนั้นก็ค่อยๆ พันธนาการทุกคนไว้จนแทบหายใจไม่ออก

เพราะไม่ใช่แค่ฝ่ายสามีเท่านั้นที่ต้องเผชิญกับการตัดสินใจ
ภรรยาอย่างนาโอโกะเองก็ต้องเลือก ด้านหนึ่งต้องเผชิญกับแรงเย้ายวนมหาศาลจากชีวิตใหม่
ด้านหนึ่งก็คือความกังวลใจว่าลูกสาวตัวจริงอาจจะกลับมาได้ทุกเมื่อ

เรามาลองคิดดูดีๆ อย่างเป็นกลาง ไม่พึงอวยไม่โจมตี
จู่ๆ นาโอโกะก็ได้ครอบครองร่างกายของลูกสาวตัวเอง มีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นอีกครั้ง!

ในวัยกลางคน จู่ๆ กลับได้โอกาสเกิดใหม่ ชีวิตเบื้องหน้าของเธอยังอีกยาวไกล เต็มไปด้วยทางเลือกมากมาย!
แรงเย้ายวนจากชีวิตใหม่ กับการรักษาวิถีชีวิตเดิมไว้ เป็นสิ่งที่ต้องชั่งน้ำหนักกัน
ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอย่างไร?

“วิปริต!”
พออ่านไปได้ประมาณหนึ่งในสาม ในที่สุดแฟนนิยายก็หลุดปากออกมาแบบนี้

จินตนาการวิปริตมาก พลังการเขียนยิ่งวิปริต
การอ่านหนังสือเล่มนี้ทำให้คนรู้สึกบีบคั้นทรมานได้จริงๆ
บรรดาแฟนคลับเก่าๆ พูดไม่ผิดเลย ปู่เยโหววิปริตจริงๆ! ทุกแง่มุมเลยด้วย!

แต่ถึงอย่างนั้น แฟนนิยายก็ต้องยอมรับว่าตัวเองถูกดูดเข้าไปจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว
เขาอยากรู้จริงๆ ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร และอยากรู้อีกว่าชะตากรรมของตัวละครในเรื่องจะเป็นแบบไหน
เพราะเมื่อเขาใส่ตัวเองเข้าไปในเรื่องแล้ว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเลือกทางไหนดี

และช่วงที่ยอดเยี่ยมที่สุดของ ‘ความลับ’ ก็คือตอนท้ายของเรื่องนั่นเอง
ในที่สุดวิญญาณของภรรยาก็จากไป เธอกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับสามีชื่อเฮสึเกะ
เป็นช่วงที่สะเทือนใจมาก และยังเป็นส่วนที่ทำให้เศร้าใจมากด้วย ถือเป็นจุดพีคทางอารมณ์ของทั้งเล่ม

สามีภรรยาคู่นี้ต้องควบคุมความรู้สึกตลอดเวลาเพราะข้อจำกัดทางร่างกาย
ดังนั้นแม้แต่การจากลาก็ยังเต็มไปด้วยการยับยั้งชั่งใจ ความโศกเศร้า
และการผสมผสานกันระหว่างความสิ้นหวังกับความหวัง วิญญาณของลูกสาวกลับมาในที่สุด!

หลังจากนั้นอีกหลายปี เฮสึเกะก็อยู่ร่วมกับลูกสาวอย่างสงบ
ความลับนั้นดูเหมือนจะถูกฝังไว้พร้อมกับการจากไปของวิญญาณภรรยา

ในที่สุดลูกสาวค่อยๆ เติบโตขึ้น มีผู้ชายที่ตนชอบ และก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์กับเขา
แต่ก่อนงานแต่งของลูกสาว เฮสึเกะผู้เป็นพ่อกลับค้นพบ ‘ความลับ’ ใหม่…

อาจจะ! วิญญาณของลูกสาวอาจไม่เคยกลับมาเลยก็ได้…

เมื่อค้นพบความจริงจากรายละเอียดบางอย่าง เฮสึเกะก็ทรุดตัวลงคุกเขากับพื้น
ใช้สองมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยเสียงแหบพร่าอย่างสุดกลั้น

จบบริบูรณ์

หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมดสี่แสนหนึ่งหมื่นตัวอักษร ถ้าอ่านเร็วหน่อยก็สามารถอ่านจบได้ภายในวันเดียว
และในคืนนั้นเอง ไม่มีเรื่องที่เหนือความคาดหมาย
บนฟอรัมสำนักศึกษาในหลายๆ หมวด ต่างก็มีโพสต์อภิปรายเกี่ยวกับ ‘ความลับ’ เป็นจำนวนมาก!

แฟนคลับเก่าวันนี้เหล่าแฟนคลับเก่าราวกับได้ฉลองปีใหม่ มีความสุขกันถ้วนหน้า
นิยายเล่มนี้ถูกจริตพวกเขาเลย!

‘โหวราตรีมืดกลับมาแล้ว!’
‘จวะ ฮ่าๆๆๆ วิปริตได้ใจเลย ฉันชอบมาก!’
‘กลิ่นอายที่คุ้นเคย!’
‘ฉันนึกว่ามีแต่งานเขียนสั้นๆ ที่ปู่เยโหวจะออกแนววิปริต คิดไม่ถึงว่างานยาวก็ยังวิปริตได้ขนาดนี้!’
‘ต้องเป็นโหวราตรีมืดสิถึงจะสะใจ!’

‘ฉันว่าแล้วปู่เยโหวหนะไม่น่าจะเปลี่ยนนิสัยง่ายๆ หรอก’
‘เห็นไหมล่ะ ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ น่ะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่กลายร่างเป็นโหวราตรีขาวเท่านั้นเอง’
‘ฉันชอบแนวนี้ของเขาจริงๆ!’

‘ฝั่งแฟนคลับใหม่จิตใจพังทลายกันเป็นแถบแล้ว’

แฟนคลับใหม่ฝั่งนี้มีคนจิตใจพังทลายไปหลายคนจริงๆ!
‘ฉันทรมานจะตายอยู่แล้ว! นี่มันคนเขียนเดียวกับ ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ จริงๆ เหรอเนี่ย!?’
‘ก่อนหน้านี้แฟนคลับเก่าบอกว่าปู่เยโหวแบ่งเป็นโหวราตรีขาวกับโหวราตรีมืด ฉันยังไม่เชื่อเลยจะมีเรื่องเพ้อเจ้อแบบนั้นที่ไหน’
‘คิดไม่ถึงว่าหมอนี่มีสองโฉมหน้าจริงๆ!’

‘โธ่เว้ย คืนเงินมา!’
‘ไม่คืนเงิน? งั้นก็เอาโหวราตรีขาวคืนมา!’
‘ปู่เยโหวนี่มันร้ายกาจจริงๆ เอา ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ ฉบับโหวราตรีขาวมาหลอกให้ฉันเข้ามาแล้ว สุดท้ายให้ฉันมาอ่านนิยายใหม่ของโหวราตรีมืดสินะ!’

‘อาจารย์ปู่เยโหวอะไรกัน นี่มันปู่เยโหวจอมโจรชัดๆ!’
‘ว่าตามตรงนะ ฉันไม่ได้จะอวยเขาเลย แต่ถึงนิยายเล่มนี้จะอ่านแล้วทรมานใจ มันดึงดูดฉันได้จริงๆ อะ’
‘หรือว่านี่ฉันใกล้จะโดนโหวราตรีมืดปั่นหัวซะแล้ว…’
‘นายใกล้ดำสนิทปิ๊ดปี๋แล้วละ’
‘ฉันถึงกับถอดกางเกงรอ สุดท้ายแค่นี้? …แต่ก็สนุกใช้ได้แหละ’