ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 214 ปู่เย่จวินจี๋ขึ้นแถวสี่

จริงๆ แล้วพล็อตเรื่องของ ‘เจตนาเลือด’ ไม่ได้ซับซ้อนเลย

นิยายเล่าเรื่องผ่านบันทึกจากมุมมองของนักเขียน โนโนงุจิ โอซามุ และตำรวจ คางะ เคียวอิจิโร่ ถ่ายทอดเหตุการณ์ที่นักเขียน ฮิดากะ คูนิฮิโกะ เสียชีวิตกะทันหันในคืนก่อนเดินทางไปต่างประเทศ

เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้รับผิดชอบคดีนี้มีชื่อว่าคางะ เคียวอิจิโร่

ในการสืบสวน ตำรวจนายนี้ค่อยๆ มั่นใจว่าโนโนงุจิ โอซามุ คือฆาตกร

โนโนงุจิ โอซามุยอมรับสารภาพว่าตัวเองเป็นผู้ลงมือฆ่า แต่กลับไม่ยอมเปิดเผยแรงจูงใจในการก่อเหตุ

หลังจากนั้นในที่สุดคางะก็พบเหตุผลเบื้องลึกของโนโนงุจิ โอซามุ ระหว่างการสอบสวน

ที่แท้โนโนงุจิ โอซามุ เคยมีสัมพันธ์ลับกับ ฮัตสึมิ ภรรยาคนแรกของฮิดากะที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์

และถูกฮิดากะจับได้พร้อมหลักฐาน จนถูกบังคับให้เป็นนักเขียนเงาของฮิดากะนานถึงเจ็ดปี

กล่าวคือ นักเขียนชื่อดังที่ชื่อฮิดากะผู้นี้ แท้จริงแล้วมีนักเขียนเงามาตลอด และคนคนนั้นก็คือโนโนงุจิ โอซามุ

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ โนโนงุจิ โอซามุ ผู้เป็นฆาตกรกลับกลายเป็นผู้เคราะห์ร้ายตัวจริง เขาไม่ยอมเผยความจริงก็เพื่อปกป้องชื่อเสียงของฮัตสึมิ

บรรณาธิการใหญ่แผนกนิยายสืบสวนของสำนักพิมพ์นาเซินอ่านมาถึงตรงนี้ จึงวิจารณ์ว่า ‘เจตนาเลือด’ เป็นนิยายสืบสวนขั้นสองธรรมดาทั่วไป

ในความเป็นจริง หากไม่ดูการพลิกผันของเนื้อเรื่องในตอนหลัง ‘เจตนาเลือด’ ก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นมากนัก

แต่แล้วหลายครั้ง ผู้คนมักถูกหลักจิตวิทยาการรับรู้ครั้งแรกชี้นำไปผิดทางได้ง่ายๆ

เปิดเรื่องมาก็ใช้ปากคำของโนโนงุจิ โอซามุ เล่าถึงอดีตของฮิดากะในตอนที่ยังมีชีวิต

ฮิดากะฆ่าแมวของเพื่อนบ้านเพื่อให้บ้านปล่อยเช่าได้ง่ายขึ้น ทำให้ผู้อ่านมีอคติการรับรู้แรกว่าฮิดากะเป็นคนที่โหดเหี้ยม

ต่อมาเมื่อคดีฆาตกรรมของโนโนงุจิถูกตำรวจเปิดโปง จึงลากไปสู่แรงจูงใจในการฆ่า

โนโนงุจิเคยมีความสัมพันธ์ลับกับฮัตสึมิอดีตภรรยาของฮิดากะ พวกเขาถูกฮิดากะจับได้และถ่ายวิดีโอไว้

โนโนงุจิจึงถูกบีบบังคับให้เป็นนักเขียนเงาของฮิดากะมาตลอดเจ็ดปี

หนังสือส่วนใหญ่ของฮิดากะที่ตีพิมพ์อยู่ตอนนี้ล้วนเป็นผลงานของโนโนงุจิ

ภาพลักษณ์ที่ทั้งเสแสร้งและน่ากลัวของฮิดากะจึงถูกสร้างขึ้น

เมื่อผู้อ่านถูกโน้มน้าวจากอคติแรกที่ได้รับ จึงมีภาพจำที่ถูกกำหนดไว้แล้วเกี่ยวกับตัวละครนี้

แต่แล้วช่วงท้ายเรื่อง จู่ๆ มุมมองการเล่าเรื่องก็เปลี่ยนจากบันทึกของโนโนงุจิมาเป็นบันทึกคดีของตำรวจคางะ

แท้จริงบันทึกของโนโนงุจินั้นจงใจเขียนขึ้นให้ตำรวจอ่าน หลักฐานที่ทิ้งไว้ก็ล้วนถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้า!

ความสัมพันธ์ลับกับฮัตสึมิก็เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!

แม้แต่หนังสือที่ฮิดากะตีพิมพ์ก็ไม่ได้เขียนโดยโนโนงุจิ!

แม้แต่แมวก็ไม่ได้ถูกฮิดากะฆ่า!

โนโนงุจิโกหกทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ!

เนื่องจากบันทึกของโนโนงุจิถูกเขียนขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน สะท้อนอารมณ์ ทำให้ช่วงแรกเขาหลอกตำรวจได้อย่างแนบเนียน

และด้วยเหตุนี้ผู้เขียนจึงหลอกคนอ่านได้เช่นกัน

“ช่วงแรกของนิยายถูกเล่าผ่านสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง กล่าวคือใช้ชีวิตประจำวันของโนโนงุจิเล่าคดี

ถ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นมุมมองของตำรวจในตอนท้าย ใครจะคิดล่ะว่า ‘คำ’ ที่อยู่ในเรื่องทั้งหมดเป็นคำโกหกมหันต์!”

รองบรรณาธิการใหญ่ของสำนักพิมพ์นาเซินถึงกับตื่นเต้น

นี่ไม่เกี่ยวกับฝักฝ่ายสำนักพิมพ์ นักวิจารณ์ผู้คร่ำหวอดในวงการนิยายแนวสืบสวนมานานหลายปี ยอมศิโรราบต่อพรสวรรค์ของปู่เย่จวินจี๋อย่างหมดใจ!

ข้างๆ กัน หัวหน้าบรรณาธิการแผนกสืบสวนที่กำลังพลิกอ่านตอนจบพึมพำด้วยสีหน้าเหม่อลอย

“ใช่แล้ว ใครจะคิดว่าตัวผมในเรื่องกลับโกหกมาตลอด ปู่เย่จวินจี๋ใช้เทคนิคล้มกระดาน พลิกภาพลักษณ์ของโนโนงุจิและฮิดากะกลับหัวอย่างสิ้นเชิงในช่วงท้าย…”

แท้จริงแล้วฮิดากะเป็นนักเขียนที่ซื่อตรงดีงาม หรืออาจถึงขั้นเรียกว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ได้เลย

ส่วนโนโนงุจินั้นเป็นคนที่เต็มไปด้วยคำลวงและจิตใจอาฆาตพยาบาท

เขาเป็นฆาตกรตัวจริง แรงจูงใจในการฆ่าล้วนถูกเขากุขึ้นมาเอง

นี่แหละคือที่มาของชื่อเรื่อง เขาฆ่าฮิดากะด้วยเหตุผลง่ายๆ เพียงเพราะ เจตนาร้าย! เจตนาร้ายในจิตใจมนุษย์!

ต้องรู้ว่าโนโนงุจิกับฮิดากะรู้จักกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยมัธยมทั้งคู่ก็มีความเกี่ยวพันกันอยู่ไม่ห่าง

โนโนงุจิจำนนให้กับการกลั่นแกล้งในโรงเรียน เข้าพวกกับนักเลงคนอื่น

แต่ฮิดากะผู้ซื่อตรงกลับไม่เคยยอมแพ้ และพยายามต่อต้านความรุนแรงในโรงเรียน

ทั้งสองต่างก็มีความฝันในการเป็นนักเขียนเหมือนกัน

แต่พอโตขึ้น ความแตกต่างก็ยิ่งชัดเจน ฮิดากะกลายเป็นนักเขียนชื่อดัง ส่วนงานเขียนของโนโนงุจิกลับไม่เคยได้รับการตีพิมพ์เลย

นี่ไม่ใช่แค่ช่องว่างทางฝีมือ แต่มันคือความต่างในเรื่องความเป็นคน

เปลวเพลิงแห่งความริษยาแผดเผาใจโนโนงุจิจนถึงขั้นสังหารฮิดากะอย่างโหดเหี้ยม

หลังจากนั้นก็เสแสร้งปกปิดหลักฐาน แต่แท้จริงแล้วกลับจงใจทิ้งเบาะแสหลอกล่อตำรวจไปทีละก้าวๆ

เพราะสิ่งที่เขาอยากทำลายไม่ใช่เพียงแค่ตัวฮิดากะ แต่เป็นเกียรติยศและศักดิ์ศรีของฮิดากะ!

เพราะตนเองกำลังจะตายด้วยโรคมะเร็ง ก็ยิ่งไม่อาจทนเห็นฮิดากะมีชีวิตอยู่อย่างเปล่งประกายเจิดจ้า

จึงยอมแลกชีวิตเพื่อทำลายฮิดากะ เจตนาร้ายนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!

“เราไม่ได้อยากรู้เรื่องพวกนี้!” เหล่าผู้บริหารใหญ่ของสำนักพิมพ์นาเซินยิ่งฟังก็ยิ่งหงุดหงิด “เราอยากรู้แค่ว่านิยายเล่มนี้จะดังไหม?”

“แน่นอนครับ” หัวหน้ากับรองหัวหน้าบรรณาธิการแผนกสืบสวนสบตากัน ก่อนพยักหน้าอย่างมั่นใจ

บรรดาผู้บริหารของสำนักพิมพ์นาเซิน บางคนขยี้ตา บางคนตบหน้าผาก แสดงท่าทีเสียดายปนจนใจ

เครื่องพิมพ์เงินดีๆ ทำไมถึงหนีไปอยู่ที่เสินฮว่าซะได้ล่ะเนี่ย?

การประเมินของมืออาชีพไม่ค่อยคลาดเคลื่อนนัก ‘เจตนาเลือด’ ดังจริงๆ ขายดีถล่มทลายตั้งแต่วันแรก

วันที่สองยิ่งขายดีเข้าไปอีก เพราะกระแสวิจารณ์จากสำนักศึกษาออกมาแล้ว

‘อ่านนิยายของปู่เย่จวินจี๋ครั้งแรกเลย ปกติเคยดูแต่ละครของเขา ไม่คิดเลยว่านิยายจะสนุกยิ่งกว่าละครอีก ตอนจบหักมุมแบบโคตรว้าว!’

‘ตอนจบโคตรเจ๋ง! ไม่อยากสปอยล์แต่ขอแนะนำให้แฟนนิยายแนวสืบสวนทุกคนอ่านเรื่องนี้ เทคนิคการเขียนของปู่เย่จวินจี๋สุดยอด!’

‘นี่คือนิยายที่มีเทคนิคการเขียนสูงที่สุดของปู่เย่จวินจี๋!’

‘เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนโหวราตรีมืดมากกว่า ปมฆาตกรรมด้วยเจตนาร้ายไม่ใช่ส่วนที่กระตุกใจฉันที่สุด

แต่เป็นการหักมุมที่อึ้งจนพูดไม่ออกตอนจบต่างหาก!’

‘เจตนาร้ายไร้เหตุผล คือเจตนาร้ายที่น่ากลัวที่สุด!’

‘เป็นนิยายสืบสวนที่น่ากลัวที่สุดที่เคยอ่านมาเลย ไม่มีฉากสยอง ไม่มีวิธีการฆ่าที่โหดเหี้ยมอำมหิต สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือจิตใจของมนุษย์นี่แหละ!’

‘การทำลายคนคนหนึ่งไม่ใช่การพรากชีวิต แต่คือการทำลายชื่อเสียง อนาคต และสิ่งที่เขาทุ่มเทมาทั้งชีวิตต่างหาก’

‘บทสัมภาษณ์กลุ่มตัวละครช่วงท้ายแม่งสุดจัด ได้ฟังทุกคนพูดถึงโนโนงุจิกับฮิดากะแบบกลับตาลปัตรกับที่นักอ่านรู้จักมาตลอดทั้งเรื่องเลยอะ!’

‘ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเจตนาร้ายแบบนี้อยู่บนโลกด้วย!’

นักอ่านทั่วไปจำนวนไม่น้อยตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อหนังสือจากกระแสปากต่อปาก

ตอนนี้กระแสคำชมออกมาแล้ว เรียกได้ว่า ‘เจตนาเลือด’ ได้รับคำชมถล่มทลาย

ตอนนี้ผู้คนจึงไม่ลังเลพากันควักเงินจ่ายกันไม่ยั้ง

อีกด้านหนึ่งนักวิจารณ์มืออาชีพก็ออกมาให้ความเห็น

‘การทำลายใครสักคนให้สิ้นซากก็คือการทำให้เขาเสียชื่อเสียงจนย่อยยับ เมื่ออ่าน ‘เจตนาเลือด’ จบจึงได้รู้จักปู่เย่จวินจี๋ตัวจริง’ – [วรรณกรรมฉินโจว]

‘เมื่อเทียบกับความโดดเด่นในฐานะคนเขียนบท เราแทบลืมไปเลยว่าปู่เย่จวินจี๋เป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยมเพียงใด

โชคดีที่ ‘เจตนาเลือด’ ทำให้ป้าย ‘นักเขียน’ บนตัวเขากลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง’ – [เสียงวรรณกรรม]

‘จังหวะแปลก ประสบการณ์อ่านไม่ดี ภาษายุ่งยาก แม้การหักมุมถึงสามครั้งจะน่าทึ่ง

แต่แค่ดูความหนาของหนังสือก็รู้แล้วว่าไม่ง่ายอย่างที่เห็น ใช้ความรุนแรงในโรงเรียนมาอธิบายเจตนาร้ายโดยกำเนิด

แม้จะมีเหตุผลในเชิงตรรกะ แต่ในแง่ความลึกซึ้งก็ยังดูเบาเกินไป ปู่เย่จวินจี๋เทคนิคฉลาดแต่ไม่ล้ำ’ – [นาเซินเดลี่]

‘นิยายเล่มใหม่ของปู่เย่จวินจี๋ ‘เจตนาเลือด’ ใช้เทคนิคการเขียนแบบใหม่ในตอนจบซึ่งเรียกมันว่ากลลวงการบรรยาย

ใช้การสลับมุมมองหลอกคนอ่านก่อนหักมุมจนได้ผลลัพธ์สุดว้าว คำว่ากลลวงการบรรยายเหมาะสมที่สุดจริงๆ!’ – [เสินฮว่าไทมส์]

‘ปู่เย่จวินจี๋ไม่ได้ถนัดการวางปริศนา เขาแค่เชี่ยวชาญการเขียนเรื่องจิตใจมนุษย์

เพราะฉะนั้นปู่เย่จวินจี๋คือยอดนักเขียนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ถ้าให้อยู่ในหมวดนิยายสืบสวน เขาอาจจะเป็นได้แค่นักเขียนแถวสอง’ – [สมาคมสืบสวน]

สื่อส่วนใหญ่นั้นให้คะแนนในแง่บวก ส่วนพวกที่วิจารณ์แง่ลบมักจะเป็นสื่อในเครือนาเซิน

แน่นอนเรื่องนี้ปกติมากเพราะปู่เย่จวินจี๋แยกทางกับสำนักพิมพ์นาเซินแล้ว

ที่สำนักพิมพ์เสินฮว่า หลินจือไป๋บอกเลขาสาวให้รวบรวมรีวิวเกี่ยวกับ ‘เจตนาเลือด’ จากทุกสื่อมาดูในรวดเดียว

พออ่านจบหลินจือไป๋ก็ยิ้มบางๆ ดูท่าว่ายอดขายสิบล้านเล่มคงไม่หนีไปไหนแล้ว

อย่างที่หลินจือไป๋คาดไว้ ในวันต่อๆ มา สำนักพิมพ์เสินฮวารับโทรศัพท์ขอเติมสต็อกจากร้านหนังสือใหญ่ไม่หยุด

ยิ่งปู่เย่จวินจี๋สร้างมูลค่าทางการค้าให้สำนักพิมพ์เสินฮว่าได้มากเท่าไร ชื่อเสียงของหลินจือไป๋ในฐานะประธานคนใหม่ก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

วันที่สามหลังนิยายวางขาย มีคนสังเกตเห็นว่าบนชาร์ตจัดอันดับคนดังแห่งฉินโจว

ปู่เย่จวินจี๋ได้ขึ้นแถวสี่อย่างเป็นทางการแล้ว!

พร้อมกันนั้น ยอดผู้ติดตามปู่เย่จวินจี๋ในแพลตฟอร์มจี๋กวงก็ทะลุสิบล้าน ช่องคอมเมนต์คึกคักกันสุดๆ

‘ขึ้นแถวสี่แล้ว โคตรเท่เลย!’

‘แฟนคลับก็ทะลุล้านสิบแล้ว!’

‘ยินดีด้วยนะ! ตอนที่อูฉือไลฟ์สดบอกว่าสำหรับคุนเผิงเขาคือ O แต่อันดูยังไงก็รู้สึกว่าตำแหน่ง O คืออาจารย์ปู่เย่จวินจี๋ต่างหาก!’

‘จวินหลิน: งั้นแล้วฉันล่ะ?’

‘555 จูฉีอร่วงไปแล้ว!’

‘ช่วงนี้ปู่เย่จวินจี๋ดังสุดๆ ไปเลย ก่อนหน้านี้ในเน็ตต่างพูดถึงแต่ละครน้ำเน่าของเขา ตอนนี้ก็พูดถึงแต่เจตนาเลือด’

‘ตลาดนิยายไม่ได้กว้างขนาดนั้น เรื่องกระแสการพูดถึงยังไงละครน้ำเน่าเรื่องนั้นก็สูงกว่า’

‘ก็จริงอยู่ แต่ถ้าวัดกันเรื่องคลาสละก็ ‘เจตนาเลือด’ เหยียบละครน้ำเน่าเรื่องนั้นแบนแต๊ดแต๋เลย เวลาปู่เย่จวินจี๋เอาจริงนี่น่ากลัวชะมัด!’

‘เขียนนิยายเยอะๆ หน่อย! อย่าเอาแต่เขียนบทละครอย่างเดียว!’

สามตัวตนของหลินจือไป๋ อูฉือกับไป๋ตี้ขึ้นแถวสี่ไปแล้ว ตอนนี้ในที่สุดปู่เย่จวินจี๋ก็เข้าสู่แถวสี่เสียที

แววตาของหลินจือไป๋เปล่งประกายคาดหวัง ดูเหมือนควรวางแผนให้ทั้งสามตัวตนบุกไปสู่แถวสามได้แล้ว

หนนี้ปล่อยให้ปู่เย่จวินจี๋ลุยก่อน หลินจือไป๋ตั้งใจจะเขียนนิยายเพิ่มอีกสองสามเล่ม

เปิดเครื่องพิมพ์เงินแบรนด์ปู่เย่จวินจี๋ให้เดินเครื่องเต็มสูบ!

เมื่อคิดได้ดังนั้นหลินจือไป๋ก็เรียกระบบออกมา เริ่มกำหนดนิยายเล่มใหม่

“ติ้งต่อง” เสียงแจ้งเตือนหนังสือใหม่ดังขึ้น

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับนิยาย ‘บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน’”