ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 429 พุ่งสู่ดาราแถวหน้าฉีโจว? (1)

เพลงนี้บอกเล่าเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ตกหลุมรักเด็กสาวคนหนึ่ง

อยากจะสารภาพรักแต่ก็ไม่กล้า ทำได้เพียงแอบรักเธออยู่เงียบๆ

เขาแอบสลักคำสารภาพรักไว้ที่ขอบหน้าต่างที่เธออยู่เป็นประจำ แต่น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเธอได้เห็นมันหรือเปล่า

จนกระทั่งคืนหนึ่งเด็กหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป อยากบอกความรู้สึกที่มีต่อเธอ

เขาจึงนำเรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับเธอมาเล่าให้ฟังเป็นเพียงเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นการบอกใบ้หวังว่าเธอจะเข้าใจความรู้สึกของเขา

และวินาทีก่อน การร้องของหลินจือไป๋จบลงท่ามกลางเสียงดนตรีส่งท้ายที่ไพเราะ

ภายใต้หัวข้อเนื้อเพลงแอบรัก แฝงด้วยกลิ่นอายของการสารภาพรัก ให้ความรู้สึกถึงเรื่องราวยังไม่จบลงอย่างเข้มข้น

ซึ่งตรงกับคำหกคำในชื่อเพลงที่ว่า ‘เรื่องราวความรัก บทนำ’ พอดี

เยเจินพูดไม่ออก เพลงนี้เขาไม่สามารถหาที่ติได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ส่วนฉีเจียนเจียนั้นถึงกับหายใจติดขัดเล็กน้อย หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าได้ตกลงไปยังหนึ่งในสามความเข้าใจผิดที่ใหญ่ที่สุดของชีวิตเข้าแล้ว… เขาชอบฉัน!

โดยเฉพาะเนื้อร้องท่อนจบนั้น ฉีเจียนเจียรู้สึกว่าหลินจือไป๋บอกใบ้ชัดเจนมาก

“รู้บ้างไหม ทุกคืนฉันคิดถึงเธอเป็นสิบเป็นร้อยครั้ง ทุกคืนยังเฝ้ารอด้วยใจที่รักมั่น พอจะเป็นไปได้ไหมที่จะร่วมสานต่อเรื่องราว ให้ความรักนี้ยืนยาวอิงแอบเคียงคู่กันตราบชั่วชีวิต…”

ทุกคืนฉันคิดถึงเธอเป็นสิบเป็นร้อยครั้ง?

พอจะเป็นไปได้ไหมที่จะร่วมสานต่อเรื่องราว?

นี่หวังให้ฉันตอบกลับไปบ้างใช่ไหม?

ฉีเจียนเจียมองหลินจือไป๋ในหน้าจอกล่อง มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นเสียงของผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น

“เจียนเจีย ทำไมหน้าหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ?”

พูดพลาง ผู้จัดการสาวที่รูปร่างหนักเกือบเจ็ดสิบห้ากิโลกรัมใช้มือสัมผัสหน้าผากและใบหน้าของฉีเจียนเจีย ก่อนอุทานออกมา

“อุ๊ย! ทำไมตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ละ ไม่สบายหรือเปล่า?”

“เปล่า… เปล่า”

ฉีเจียนเจียเองก็รู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาด แต่เธอเชื่อมั่นว่าตัวเองไม่ได้ป่วย

“แค่ร้อนไปหน่อยนะ”

“งั้นปรับแอร์ให้ต่ำอีกหน่อย”

ผู้จัดการสั่งให้คนขับรถปรับแอร์

ส่วนผู้ชมย่อมไม่ได้คิดอะไรไปไกลกว่านั้น หรือจะพูดอีกอย่างคือ ทุกคนยังติดอยู่ในอารมณ์เพลงที่หลินจือไป๋ร้อง

คอมเมนต์สดต่างพากันพิมพ์ว่ายอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

‘เพราะจริงๆ!’

‘ทำนองมันดูเรียบไปหน่อยหรือเปล่า?’

‘เธอก็อย่าตั้งความหวังสูงเกินไปนักเลย!’

‘คุณภาพระดับนี้ก็เหนือความคาดหมายของทุกคนไปไกลแล้ว’

‘ฉันไม่รู้เลยว่านอกจากท่านมหาเศรษฐีแล้ว ยังจะมีใครที่มีความสามารถแบบนี้อีก!’

‘สุดยอดมือไวระดับพระกาฬ!’

‘ท่านมหาเศรษฐีอัดเพลงภาษาฉีพวกนี้ปล่อยออกมาเถอะ ฉันจะดาวน์โหลดแน่นอน!’

‘เห็นด้วย!’

หลังจากหลินจือไป๋เห็นคอมเมนต์สดก็พูดกับฉีเจียนเจียและเยเจินว่า

“ขอบคุณทั้งสองคนมากนะครับที่ให้ความร่วมมือ ไว้เจอกันใหม่ครับ ผมยังมีงานต้องทำอีกนิดหน่อย ขอตัวไปจัดการก่อนนะครับ”

“ไว้เจอกันค่ะ”

ฉีเจียนเจียโบกมือน้อยๆ

เยเจินพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ

หลินจือไป๋จบการวิดีโอคอลในไลฟ์สด แน่นอนว่าห้องไลฟ์สดของเขายังเปิดอยู่

หลินจือไป๋เอ่ยกับผู้ชมว่า “ต่อไปเราจะมาทำเรียบเรียงดนตรีฉบับสมบูรณ์ให้กับเพลง ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ‘ดาวจรัสฟ้าแห่งยุคจลาจล’ และเพลง ‘เรื่องราวความรัก บทนำ’ เมื่อกี้กันครับ ต้องมีดนตรีประกอบก่อนถึงจะเข้าห้องอัดได้”

หลักๆ คือเพลงพวกนี้หลินจือไป๋ทำเรียบเรียงดนตรีไว้แบบง่ายๆ เกินไปหน่อย

ถ้าทำนองคือสาวงาม การเรียบเรียงดนตรีก็คือเสื้อผ้าสวยๆ และคนที่ต่างกันย่อมเหมาะกับเสื้อผ้าสไตล์ที่ต่างกันออกไป

ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋แค่สวมเสื้อคลุมเรียบง่ายที่สุดให้กับทำนองเพลง ซึ่งแน่นอนว่าก็พอไปวัดไปวาได้

แต่หากต้องการผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบ ก็ต้องสร้างสรรค์เสื้อผ้าที่ดูดีที่สุดและมีสไตล์ที่เข้ากันที่สุดออกมา

‘แล้วเพลง “รักแม่จริงๆ” ละ?’

‘ชอบเพลงนั้นมากเลย!’

‘ฉันมีไฟล์เพลงแล้วแต่คุณภาพเสียงยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่’

‘เพลงนี้ปล่อยด้วยได้ไหม?’

หลินจือไป๋ชำเลืองมองคอมเมนต์สดแล้วพบว่าหลายคนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงเอ่ยอธิบายว่า

“เพลงที่ยังไม่เคยเผยแพร่ในฉินโจว ผมสามารถเผยแพร่ในฉีโจวได้โดยตรงครับ แต่เพราะเพลง ‘รักแม่จริงๆ’ เผยแพร่ในฉินโจวไปแล้ว เลยไม่สามารถนำมาเผยแพร่ใหม่ที่นี่ได้ นี่เป็นกฎระเบียบระหว่างทวีปที่ระบุไว้อย่างชัดเจนครับ”

“แต่บริษัทของผมกำลังประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของฉีโจวอย่างเต็มที่ ถ้าทุกอย่างราบรื่น ผลงานที่ผมเคยปล่อยในฉินโจวเหล่านั้น อนาคตก็จะสามารถนำเข้ามาในฉีโจวได้ครับ”

หากนำเข้ามาได้สำเร็จละก็…

เหล่าแฟนคลับชาวฉีโจวของหลินจือไป๋ก็ไม่ต้องไปหาไฟล์เพลงตามตลาดมืดในอินเทอร์เน็ต เพื่อทำความรู้จักกับผลงานเก่าๆ ที่เขาเคยปล่อยในฉินโจวอีกแล้ว

คอมเมนต์สดถามว่า ‘จะนำเข้ามาได้เมื่อไหร่เหรอ?’

หลินจือไป๋ตอบ “เรื่องจะนำเข้ามาได้เมื่อไหร่ยังบอกไม่ได้ครับ ผมเองก็ไม่สามารถกำหนดเวลาที่แน่นอนให้ทุกคนได้”

“ถ้าโชคดีหน่อยก็รอให้ผมกลายเป็นดาราแถวหนึ่งของฉีโจวก่อน หรือถ้าโชคร้ายหน่อยก็คงต้องรอจนกว่าผมจะไปถึงระดับซูเปอร์สตาร์ของฉีโจวครับ ส่วนตอนนี้พวกเรามาทำดนตรีประกอบของเพลงที่จะปล่อยในฉีโจวให้เสร็จกันก่อน”

พูดพลาง หลินจือไป๋ก็ง่วนอยู่ในห้องซ้อมดนตรี

ที่นี่มีเครื่องดนตรีครบครัน ในคอมพิวเตอร์ก็มีซอฟต์แวร์สำหรับเรียบเรียงดนตรีครบชุด

ถึงแม้ผู้ชมจะดูสิ่งที่หลินจือไป๋ทำไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อเลย

เพราะหลินจือไป๋จะคอยเปิดฟังเสียงดนตรีที่เขาทําเป็นระยะๆ ทำให้ผู้ชมได้เห็นภาพของนักดนตรีคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างตั้งใจ

ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง

ในบริษัทไม่มีคนเหลืออยู่แล้ว พนักงานทุกคนต่างพากันเลิกงานกลับบ้านไปหมด

เหลือเพียงเลขาอูเสวียนที่ยังอยู่ข้างนอกเพื่ออยู่เป็นเพื่อนหลินจือไป๋ทำงานล่วงเวลา

หลินจือไป๋ไม่กลับ อูเสวียนก็กลับไม่ได้ เธอต้องคอยดูเผื่อว่าท่านตัวแทนมีเรื่องอะไรเธอจะได้เข้าไปจัดการให้ได้ทันที

หลินจือไป๋ก้มหน้าก้มตาทำจนเกือบห้าทุ่ม ถึงได้จัดการงานเรียบเรียงดนตรีทั้งหมดจนเสร็จสมบูรณ์

“เฮ้อ!”

หลินจือไป๋บิดขี้เกียจทีหนึ่ง หันไปทักทายตากล้องของรายการแล้วเอ่ยกับผู้ชมว่า

“วันนี้ดึกมากแล้ว ไว้พวกเราเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ บ๊ายบาย”

เวลานี้แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างก็ปิดไลฟ์กันหมดแล้ว มีเพียงเขาที่มัวแต่ยุ่งกับการทำเพลงจนไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

หลังจากจบไลฟ์ หลินจือไป๋ก็นั่งรถของอูเสวียนกลับที่พัก

หลังจากก้าวเข้าไปในวิลล่าที่เขาอาศัยอยู่คนเดียว หลินจือไป๋ก็อาบน้ำอุ่น จากนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง

“สวัสดีตอนกลางคืนครับเจ้านาย”

“สวัสดีตอนกลางคืน ทางฝั่งฉินโจวเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรครับ แค่ละครเรื่อง ‘The Bad Kids มุมที่ซ่อนอยู่’ เพิ่งจะออกอากาศไป ก็ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมทุกวันเลยครับ…”

เรื่องนี้เจียงเฉิงเคยกล่าวถึงในรายงานการทำงานที่ส่งให้หลินจือไป๋ก่อนหน้านี้แล้ว

ถึงแม้ตัวหลินจือไป๋จะไม่ได้อยู่ที่ฉินโจว แต่สถานการณ์ของคุนเผิงเขาก็ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจน แต่ก็มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างที่หลินจือไป๋ยังไม่รู้

เจียงเฉิงยิ้มกล่าว “เจ้านายอาจยังไม่ทราบว่า ละคร ‘The Bad Kids มุมที่ซ่อนอยู่’ ได้สกัดดาวรุ่งละครเรื่องใหม่ของสถานีโทรทัศน์เสินฮวาเข้าอีกแล้วครับ”

“อ้อ? ทำได้ไม่เลวเลยครับ”

นี่คือสิ่งที่หลินจือไป๋ทำมาตลอดก่อนจะออกจากฉินโจว ตอนนี้หลินจือไป๋มาอยู่ที่ฉีโจวแล้ว แต่เจียงเฉิงยังคงทำเรื่องพวกนี้แทนเขาต่อไปอยู่ที่ฉินโจว

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า หลังจากสถานีโทรทัศน์ของลุงสามโดนถล่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะถูกคุนเผิงบีบจนต้องไปฟ้องปู่หรือเปล่า

เพราะยังไงตอนนี้หลายคนก็รู้แล้วว่าหลินจือไป๋ที่เป็นถึงหลานจักรพรรดิแห่งเสินฮวามีหุ้นอยู่ในคุนเผิง เพียงแต่คนภายนอกไม่รู้สัดส่วนที่แน่นอน แม้แต่ปู่เองก็ยังไม่รู้

และการที่คุนเผิงมุ่งเป้าโจมตีสถานีโทรทัศน์เสินฮวาซ้ำขนาดนี้ ก็ยากที่จะไม่ทำให้คนคิดไปว่าเบื้องหลังเรื่องนี้มีการชี้นำจากหลินจือไป๋หรือเปล่า

“ถึงจะบอกว่าสถานีโทรทัศน์เสินฮวาเป็นอูฐผอมที่ยังใหญ่กว่าม้า ไม่พังลงเพียงเพราะพวกเราโจมตีเป็นครั้งคราว แต่รสชาติการโดนมีดที่ค่อยๆ เฉือนเนื้อนี้ไม่สนุกเลยละครับ ลุงสามของเจ้านายเลยอยากขอนัดเจอผมกับซูฉานสัปดาห์หน้าเพื่อคุยเรื่องยุติศึกครั้งนี้ครับ”

เว้นครู่หนึ่งเจียงเฉิงก็ถามว่า “เจ้านายมีความเห็นยังไงครับ?”

หลินจือไป๋เอ่ย “ทำงานตามที่ผมสั่งต่อไป”

ตอบแทนความแค้นด้วยความยุติธรรม ตอบแทนคุณธรรมด้วยคุณธรรม เขาจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด

“รับทราบครับ”

เจียงเฉิงรู้ว่าเจ้านายไม่มีความคิดที่จะยกโทษให้ครอบครัวลุงสาม ในเมื่อเป็นแบบนี้เขาก็ไม่ต้องเกรงใจอะไรอีก ส่วนซูฉานเองแน่นอนว่าต้องเดินตามมติของคุนเผิงอยู่แล้ว

“แล้วก็จริงสิครับ”

ดูเหมือนเจียงเฉิงจะรู้สึกว่าหัวข้อนี้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“รายการ ‘Call Me by Fire’ ก็เพิ่งออกอากาศไปครับ กระแสตอบรับดีมากเลย ชื่อเสียงรายการวาไรตี้ของคุนเผิงเราตอนนี้ดังเปรี้ยงปร้างสุดๆ แต่น่าเสียดายที่รายการนี้เกิดผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย…”

“ผิดที่ผิดเวลาเหรอครับ?”

หลินจือไป๋รู้สึกสงสัย “ในฉินโจวมีรายการที่เจ๋งกว่าออกอากาศในช่วงเวลาเดียวกันเหรอ?”

“มีครับ”

เจียงเฉิงหัวเราะ “เจ้านายลืมไปแล้วเหรอครับว่า ‘เยือนเขาลี่ซาน’ ทางคุนเผิงวิดีโอของเราเชื่อมสัญญาณถ่ายทอดสดไว้ เจ้านายทำอะไรที่โน่น ผู้ชมทางนี้ก็เห็นหมดครับ อย่างวันนี้ที่เจ้านายไลฟ์สดแต่งเพลง ไม่รู้ว่าทำเอาแฟนคลับของอูฉือตื่นเต้นกันไปกี่คนแล้ว เพราะสิ่งที่แฟนคลับใหม่ในฉีโจวเจออยู่ตอนนี้ ก็คือสิ่งที่แฟนคลับเก่าของอูฉือในฉินโจวผ่านมาหมดแล้วครับ”

หลินจือไป๋ “…”

เล่นกันเองซะแล้ว

สรุปคือการที่เขาไปออกรายการ “เยือนเขาลี่ซาน” ที่ฉีโจว ดันมาสกัดดาวรุ่งรายการที่คุนเผิงเป็นคนสร้างเองซะงั้น?

“ยังดีที่ทั้งสองรายการคนละสไตล์กัน ผลกระทบเลยไม่ได้รุนแรงมากครับ”

เจียงเฉิงยิ้มกล่าว “อีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องแย่ครับ สำหรับเจ้านายแล้วนี่คือข่าวดีด้วยซ้ำ ความนิยมของคุณไม่ได้ลดลงเลยหลังจากไปฉีโจว กลับกันยิ่งความนิยมของเจ้านายในฉีโจวพุ่งสูงขึ้นเท่าไหร่ ชาวเน็ตฉินโจวก็ยิ่งยินดีที่ได้เห็น และมีคนหันมาสนใจคุณมากกว่าเดิมอีกครับ”

“อย่างนั้นเหรอ”

หลินจือไป๋ครุ่นคิด ก่อนหน้านี้เขากังวลอยู่จริงๆ ว่าพอมาฉีโจวแล้วความนิยมในฉินโจวจะลดลง

ยังดีที่รายการ “เยือนเขาลี่ซาน” ทลายกำแพงระหว่างสองทวีปและออกอากาศพร้อมกันได้ ทำให้เขายังรักษาพื้นที่สื่อในฉินโจวเอาไว้ได้

ส่วนเรื่องที่ความนิยมในฉินโจวกลับเพิ่มสูงขึ้น หลินจือไป๋คิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจ คงเพราะความรู้สึกภาคภูมิใจในตัวแทนทวีปของชาวเน็ตฉินโจวละมัง

เหมือนกับในชาติก่อน หากมีดาราหรือคนดังในประเทศของเราไปสร้างชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างสูงในต่างแดน ผู้คนในประเทศก็ย่อมพลอยยินดีและภูมิใจไปด้วย

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นหลินจือไป๋เริ่มตั้งตัวได้ในฉีโจวและความนิยมก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ชาวฉินโจวจึงเกิดความภูมิใจในทำนองเดียวกัน

“ผมลองคำนวณดูแล้วครับ”

เจียงเฉิงวิเคราะห์ผ่านโทรศัพท์ “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีหน้าความนิยมและอิทธิพลของเจ้านายในฉินโจวน่าจะก้าวสู่ระดับซูเปอร์สตาร์เหนือแถวหน้าได้อย่างเป็นทางการครับ อีกอย่างผมกำลังคิดว่าคุนเผิงของเราควรจะทำรายการแนวเดียวกับ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ บ้างดีไหมครับ?”

“ได้สิครับ”

หลินจือไป๋กล่าว “เดี๋ยวผมจะส่งพล็อตรายการวาไรตี้ไปให้ ชื่อของโปรเจกต์นี้คือ ‘Back to Field’ ”

ในเมื่อรายการเรียลลิตี้ดารากำลังฮิต หลินจือไป๋ย่อมต้องให้คุนเผิงตามกระแสนี้ให้ทัน

ต่อให้ตัวจะไม่อยู่ที่ฉินโจว เขาก็ต้องมั่นใจว่าคุนเผิงจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ

เพียงแต่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่าละครเรื่อง ‘The Bad Kids มุมที่ซ่อนอยู่’ เขาจะไม่ได้ดูตอนพรีเมียร์ รวมถึงรายการ ‘Call Me by Fire’ ที่ออกอากาศเขาก็ไม่มีเวลาดูเหมือนกัน

หลังจากมาถึงฉีโจว ดูเหมือนเขาจะได้เปลี่ยนมุมมองในการดูคุนเพิงไปอีกแบบเลย เพราะเมื่อก่อนตอนอยู่ที่ฉินโจว ไม่ว่ารายการวาไรตี้หรือละครโทรทัศน์อะไรก็ตามที่สร้าง เขาจะได้ดูเป็นคนแรกๆ เสมอ