ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 430-2 ใครให้ฉันเป็นปู่เยโหวล่ะ! (2)

แน่นอนว่าผู้ชมไม่ได้โง่ต่างก็รู้จุดประสงค์ที่หลินจือไป๋ทำแบบนี้ดีแต่ทุกคนก็ไม่ได้รังเกียจกลับพากันล้อเลียน

‘เป็นการโปรโมตที่ดิบสุดๆ เลย!’

‘ฮ่าๆ จงใจพูดชื่อหนังตั้งสองรอบกลัวพวกเราจำไม่ได้หรือไง?’

‘ท่านมหาเศรษฐีถอนขนแกะจากทีมงานรายการอีกแล้ว’

‘ถ่ายวาไรตี้อยู่แต่ดันโปรโมตหนังบริษัทตัวเองเอ้ยไม่ผิดเลยสักนิด!’

‘เห็นว่าเป็นภาพยนตร์ออนไลน์ใช่ไหม?’

‘ใช่แล้ว’

‘หนังออนไลน์ส่วนใหญ่ไม่ใช่หนังขยะเหรอ?’

‘ร้อยละเก้าสิบเป็นหนังขยะแต่ก็มีบางเรื่องที่คุณภาพดีเหมือนกัน’

‘ไม่กี่ปีมานี้หนังออนไลน์ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วผู้กำกับชื่อดังหลายคนเริ่มยอมลดตัวลงมามีส่วนร่วมแล้ว’

บริษัทเตรียมรถไว้เรียบร้อย

หลินจือไป๋นั่งเบาะหลังมุ่งหน้าไปยังกองถ่ายยังคงเป็นอู๋เสวียนที่เป็นคนขับรถ

สองวันมานี้เธอออกกล้องพร้อมกับหลินจือไป๋บ่อยมาก

ถ้าเข้าวงการตอนนี้คาดว่าก็คงมีกระแสอยู่บ้างเพราะยังไงเลขาคนนี้ก็หน้าตาสวยมาก

“ท่านตัวแทนคะพวกเราถึงแล้วค่ะ”

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงอู๋เสวียนก็นำทางหลินจือไป๋มาถึงกองถ่าย

เวลานี้กองถ่ายกำลังถ่ายทำฉากหนึ่งอยู่

หลินจือไป๋บอกให้อู๋เสวียนทำตัวเงียบๆ ไว้แล้วยืนดูอยู่ข้างๆ

ฉากนี้หลินจือไป๋ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็สามารถควานหาซีนที่ตรงกันในบทภาพยนตร์เจอจนได้

ประมาณว่าพระเอกที่จากไปครึ่งค่อนชีวิตได้กลับมา

หลังจากยื้อยุดกับนางเอกอยู่หลายครั้งก็ตัดสินใจนัดนางเอก

กับพระรองที่เริ่มคบหากันแล้วมาทานข้าวตั้งใจจะเปิดอกคุยอย่างเป็นทางการ

และพยายามยื้อความรู้สึกครั้งสุดท้าย

พระรองยิ้มออกมาอย่างเปิดเผยพร้อมกับเอ่ยว่า

“พวกคุณเพื่อนเก่าคุยฟื้นความหลังกันเถอะผมไม่ไปล่ะตอนเย็นบริษัทมีธุระนิดหน่อย”

“งั้น…งั้นฉันก็ไม่ไปดีกว่า…”

นางเอกในตอนนี้ยังคงลังเลและสับสนเพราะยังไงเธอก็เป็นแฟนของพระรองแล้ว

แต่กับพระเอกเธอก็ยังตัดใจไม่ขาด

ใบหน้าของพระรองฉายแววอ่อนโยนออกมาวูบหนึ่ง

การปฏิเสธของนางเอกดูเหมือนทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ

พระเอกพยักหน้าด้วยความขมขื่นแล้วขับรถจากไป

ในตอนนั้นเองพระรองเห็นนางเอกที่มีน้ำตานองหน้าจ้องมองท้ายรถของพระเอกอย่างเหม่อลอย

จู่ๆ เขาก็เหมือนตัดสินใจบางอย่างได้แววตาพลันมุ่งมั่นขึ้นมาในทันที

“ขึ้นรถ”

“อะไรนะ?”

“ถ้าชอบก็ไปตามเขาสิ”

พระรองพูดจบก็ให้นางเอกขึ้นรถแล้วขับตามรถของพระเอกไป

ที่แท้เป็นเพราะพระรองมองออกว่านางเอกยังตัดใจจากพระเอกไม่ขาด

จึงตัดสินใจให้พวกเขาไปทานข้าวเย็นกันราวกับอยากจะใช้สิ่งนี้เดิมพันทั้งที่รู้แล้วว่าต้องแพ้

ซี้ดดด

หลินจือไป๋มองดูแล้วรู้สึกปวดฟันจี๊ดขึ้นมาทันที

ตรรกะของพระรองคนนี้คนปกติทั่วไปยากจะเข้าใจได้จริงๆ

ในโลกความเป็นจริงจะมีผู้ชายแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ?

ดูเหมือนละครไอดอลหรือซีรีส์วัยรุ่นหลายเรื่องมักจะมีพระรองคาแรกเตอร์แบบนี้

ที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อนางเอกถึงขั้นยอมส่งนางเอกเข้าสู่อ้อมกอดของพระเอก

โดยมีเหตุผลอมตะที่ว่า ‘แค่เธอมีความสุขก็พอแล้ว’ จริงสิ

ฉากแบบนี้ภาพแบบนี้ควรคู่กับเพลงประกอบที่บีบคั้นหัวใจสุดๆ ด้วย

นี่ไม่ใช่ด้านที่ตัวเองถนัดหรอกเหรอ?

หลินจือไป๋คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

เมื่อฉากนี้ถ่ายเสร็จผู้กำกับก็เริ่มย้ายฉากไปถ่ายทำอีกช่วงหนึ่ง

การถ่ายทำช่วงที่สองต่อจากเนื้อเรื่องและอารมณ์ของฉากเมื่อครู่พอดี

เป็นหลังจากพระรองส่งนางเอกขึ้นรถของพระเอกไปแล้วรถของตัวเองจอดอยู่ริมทาง

เขานั่งอยู่บนพื้นเพียงลำพังอย่างหมดสภาพ

แปะแปะ

ท้องฟ้าเริ่มมีฝนตกลงมา

แน่นอนว่าเป็นฝนเทียมของกองถ่ายแต่พระรองกลับแสดงได้ถึงบทบาทมาก

การแสดงออกทางอารมณ์นั้นยอดเยี่ยมสีหน้าที่ดูเหมือนเก็บกดเอาไว้แต่กลับแฝงการระเบิดอารมณ์บอกไม่ถูก

ที่แท้เขาก็ไม่ได้ใจกว้างเหมือนภายนอกที่แสดงออกมา

เพียงแต่เมื่อนางเอกมองท้ายรถของพระเอกแล้วน้ำตาไหลตัวเขาเองก็ได้พ่ายแพ้ไปแล้ว

แตงที่เด็ดมาทั้งที่ยังไม่สุกย่อมไม่หวาน

เอาเถอะถึงอย่างนั้น…

หลินจือไป๋ก็เริ่มจะพอเข้าใจตรรกะบางอย่างของพระรองขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่ใช่ว่ายอมรับในนิสัยหรือค่านิยมของพระรองคนนี้หรอก

เพียงแต่นักแสดงที่รับบทพระรองคนนี้ทำได้ยอดเยี่ยมมาก

พลังการแสดงออกทางอารมณ์ส่งมาถึงหลินจือไป๋อยู่บ้างราวกับความรู้สึกเห็นอกเห็นใจตามสัญชาตญาณของมนุษย์ถูกสะกิดเข้า

“เขาชื่ออะไร?”

อู๋เสวียนชะงักแล้วตอบว่า “พานอวี่ค่ะ”

“ผมหมายถึงนักแสดง”

หลินจือไป๋ความจำดีมากก่อนมาเขาได้อ่านบทแล้วย่อมรู้ดีว่าพระรองคนนี้ชื่อพานอวี่

“ชวีเจ๋อค่ะ” อู๋เสวียนบอกชื่อของนักแสดงออกมา

หลินจือไป๋พยักหน้าแล้วถามว่า “ชวีเจ๋ออยู่สังกัดไหน?”

อู๋เสวียนยิ้มกล่าว “สัญญาของเขายังอยู่ที่บริษัทเราค่ะ

แต่ถ่ายหนังเรื่องนี้จบก็จะหมดสัญญาพอดี”

“ต่อสัญญากับเขา”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าชวีเจ๋อคนนี้มีศักยภาพมากอายุยังน้อยแต่ฝีมือการแสดงกลับไม่เลวทีเดียว

ถึงแม้หน้าตาจะไม่ได้หล่อเหลาเป็นพิเศษอย่างน้อยก็สู้หยางอี้ที่เป็นพระเอกไม่ได้

ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกจัดให้มารับบทพระรองแถมยังเป็นบทพระรองที่คลั่งรักจนยอมทำทุกอย่างขนาดนี้

“รับทราบค่ะ”

อู๋เสวียนพยักหน้า

“เงื่อนไขการต่อสัญญาเดี๋ยวผมจะตรวจสอบอีกที”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าชวีเจ๋อคนนี้อนาคตเขาสามารถปั้นได้

ดังนั้นเงื่อนไขการต่อสัญญาจึงจะให้ค่อนข้างดีสักหน่อย

แน่นอนค่าปรับกรณีผิดสัญญาก็น่ากลัวมาก

เพราะหลินจือไป๋รู้ซึ้งดีว่าความสามารถในการปั้นคนของเขานั้นแข็งแกร่งเพียงใด

หากอีกฝ่ายถูกเขาปั้นจนดังบริษัทก็จำเป็นต้องมีอำนาจข่มขวัญและข้อผูกมัดที่เพียงพอ

เพื่อรับประกันว่าศิลปินจะไม่ปีกกล้าขาแข็งคิดบินหนีไป

เพราะยังไงหลินจือไป๋ก็ไม่ได้เปิดโรงทาน

“เข้าใจแล้วค่ะ”

อู๋เสวียนพยักหน้าอีกครั้งในใจประหลาดใจเล็กน้อยที่ท่านตัวแทนเหมือนจะชื่นชมชวีเจ๋อมากขนาดนี้

หลังจากฉากนี้ถ่ายเสร็จหยางอี้ที่รับบทพระเอกก็เดินเข้ารถบ้านของตัวเองไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“ผู้กำกับเหนื่อยหน่อยนะคะ”

อู๋เสวียนเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม “ท่านตัวแทนหลินของพวกเรามาเยี่ยมกองถ่ายค่ะ”

“ท่านตัวแทนหลินเหรอ?”

ผู้กำกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเห็นหลินจือไป๋

ทันใดนั้นทั้งกองถ่ายก็คึกคักขึ้นมาทันที

“ยินดีต้อนรับครับท่านตัวแทนหลิน!”

ยังไงหลินจือไป๋ก็เป็นถึงตัวแทนของบริษัทร่วมทุนเสินฮวาคุนเผิง

และหนังเรื่องนี้ก็เป็นผลงานที่บริษัทร่วมทุนเสินฮวาคุนเผิงลงทุนสร้าง

ชวีเจ๋อที่รับบทเป็นพระรอง ‘พานอวี่’ ในเรื่องก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น

เป็นฝ่ายยื่นมือไปให้หลินจือไป๋พร้อมกับค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“สวัสดีครับเจ้านายผมชวีเจ๋อครับ!”

คนอื่นต่างพากันเรียกเขาว่าท่านตัวแทนมีแต่หมอนี่ที่เรียกว่าเจ้านาย

หลินจือไป๋หลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปจับกับอีกฝ่าย

“สวัสดีครับ”

พูดจบหลินจือไป๋ก็เอ่ยชมประโยคหนึ่ง

“ฝีมือการแสดงของคุณไม่เลวเลยบริษัทของเราต้องการคนที่มีความสามารถแบบคุณนี่แหละ”

“ขอบคุณเจ้านายที่เมตตาครับ!”

หลินจือไป๋พบว่าชวีเจ๋อคนนี้ที่รับบทพระรองในหนังเรื่องนี้ดูเหมือนจะแสดงเป็นตัวเองอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

เวลาเขาเผชิญหน้ากับตนก็วางตัวนอบน้อมมากกระทั่งให้ความรู้สึกต่ำต้อยไปบ้าง

แต่คนประเภทนี้หลินจือไป๋ไม่ได้รังเกียจ

ทุกคนต่างก็มีวิถีการเอาตัวรอดที่แตกต่างกันไป

จะเอาความถือตัวของตนเองตัดสินคนอื่นที่วางตัวนอบน้อมต่อหน้าผู้ใหญ่ไม่ได้

ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำร้ายใครจะประจบสอพลออย่างไรก็แล้วแต่

ไม่แน่ประจบจนถึงที่สุดอาจจะมีครบทุกอย่างเลยก็ได้ใครจะไปรู้?

เพราะยังไงหมอนี่ก็ดูมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่พอตัว

การจงใจเรียกเขาว่าเจ้านายก็เพื่อให้แตกต่างจากคนอื่นถึงจะสร้างจุดเด่นให้คนจดจำได้

“เจ้านายกำลังไลฟ์สดอยู่เหรอครับ?”

เดิมทีนึกว่าจบแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าชวีเจ๋อคนนี้ยังไม่อยากจบการสนทนาชวนหลินจือไป๋คุยต่ออย่างกระตือรือร้น

“ใช่ครับ”

“รายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’ ใช่ไหมครับเจ้านายรายการที่ผมชอบดูที่สุดก็คือ ‘เยือนเขาหลีซาน’ นี่แหละครับ…”

“งั้นคุณก็ทักทายผู้ชมหน่อยสิ”

หลินจือไป๋ตัดสินใจเพิ่มพื้นที่หน้ากล้องให้กับชวีเจ๋ออีกสักหน่อย

แต่วินาทีต่อมาหลินจือไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะ

เห็นเพียงชวีเจ๋อขานรับคำหนึ่ง

จากนั้นก็หันไปหากล้องของช่างภาพแล้วตีลังกากลับหลังสองรอบติด

ก่อนจะเต้นท่าประหลาดที่ดูน่าสนใจปิดท้ายด้วยการก้มหัวคำนับกล้องแล้วเอ่ยว่า

“สวัสดีครับทุกคนผมคือชวีเจ๋อที่เดบิวต์มาได้สองปี

ปัจจุบันเป็นศิลปินในสังกัดบริษัทร่วมทุนเสินฮวาคุนเผิง

และท่านมหาเศรษฐีก็คือเจ้านายของผมครับ!”

ให้ตายเถอะ

นายนี้เป็นงานซะจริงๆ

เรียกชื่อ ‘ท่านมหาเศรษฐี’ ออกมาได้แสดงว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายเคยดูรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’

ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ฉายาของหลินจือไป๋ในรายการท่าเต้นติดตาชะมัด!

‘ฮ่าๆ พี่ชายคนนี้ตลกดีนะ’

‘เป็นศิลปินในบริษัทของท่านมหาเศรษฐีเหรอ?’

‘ศิลปินใต้บัญชาของท่านมหาเศรษฐีนี่ดูเข้าถึงง่ายขนาดนี้เลย?’

‘เป็นผู้ชายที่ดูสนุกสนานดีนะ’

‘หน้าตาก็หล่อใช้ได้เลย’

การที่ชวีเจ๋อเข้าสู่วงการบันเทิงและได้รับบทพระรองได้นั้นเรื่องรูปร่างหน้าตาย่อมไม่มีปัญหา

แต่เขาแค่จัดอยู่ในระดับที่หล่อใช้ได้เท่านั้น

ประมาณหนุ่มฮอตประจำห้องอะไรทำนองนั้น?

ซึ่งถ้าเทียบเรื่องหน้าตากับหลินจือไป๋แล้วยังห่างชั้นกันอยู่มาก

แต่ชวีเจ๋อก็มีจุดหนึ่งที่หลินจือไป๋ไม่มีนั่นคือเสน่ห์ความใกล้ชิดที่พิเศษสุดๆ

ให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นเพื่อนที่หน้าตาค่อนข้างดีคนหนึ่งของเราเป็นความรู้สึกที่ไร้ซึ่งระยะห่าง

ความจริงนี่ก็คือเหตุผลที่หลินจือไป๋ต้องการต่อสัญญากับชวีเจ๋อ

หนุ่มหล่อในวงการบันเทิงนั้นปั้นแต่งได้

ดาราตัวท็อปหลายคนก็อาจไม่ได้เป็นคนที่มีหน้าตาหล่อที่สุด

แต่เสน่ห์ความใกล้ชิดหรือจะเรียกว่ารัศมีที่ติดตัวมาแต่เกิดนายทุนนั้นไม่สามารถปั้นแต่งได้

ดังนั้นดาราบางคนถึงได้เป็นของล้ำค่าถึงขนาดหาตัวแทนไม่ได้

เหมือนเหล่าสาวงามในยุคทองของวงการบันเทิงฮ่องกงในชาติก่อน

อีกด้านหนึ่งภายในรถบ้านหยางอี้กำลังหลับตาพักผ่อน

ผู้จัดการส่วนตัวตะโกนเรียก “พี่หยางออกมาหน่อยครับท่านตัวแทนจากเสินฮวาคุนเผิงมาถึงแล้ว”

“ไม่ไป”

หยางอี้ขมวดคิ้วเขาหงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว

หนังเรื่องนี้ตนเพิ่งจะเซ็นสัญญาไปก็ดังระเบิดขึ้นมาพอดี

บริษัทร่วมทุนเสินฮวาคุนเผิงนี่ได้กำไรไปเต็มๆ!

นั่นจึงทำให้หยางอี้ถ่ายทำหนังเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกอึดอัดใจอยากจะถ่ายให้จบๆ ไปโดยเร็วที่สุด

ด้วยค่าตัวของเขาตอนนี้ข้างนอกมีแต่บทหนังที่ยอดเยี่ยมกว่าให้ค่าตอบแทนสูงกว่ารอเขาอยู่เต็มไปหมด

ส่วนเรื่องที่ผู้บริหารของเสินฮวาคุนเผิงจะมาเยี่ยมกองถ่ายน่ะเหรอ?

หยางอี้ไม่ได้สนใจจะออกไปต้อนรับเลยสักนิด

ผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยอย่างจนใจ “ท่านตัวแทนจากเสินฮวาคุนเผิงก็เป็นศิลปินเหมือนกันนะครับ

หลินจือไป๋จากรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’ ไงตอนนี้เขากำลังไลฟ์สดอยู่ด้วย

ออกไปปรากฏตัวหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นาแค่ไปทักทายตามมารยาทไม่กี่คำก็พอ”

“เยือนเขาหลีซาน? หลินจือไป๋?”

หยางอี้ชะงักเขาพอจะรู้จักหลินจือไป๋อยู่บ้าง

อีกฝ่ายดังกว่าเขาตั้งหลายเท่าในรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’ แม้แต่สี่จตุรเทพยังเคยโดนเขารังแกมาแล้วเลย!

คิดได้ดังนั้นหยางอี้ก็รีบลงจากรถทันทีเตรียมจะเข้าไปทักทาย

แต่หลินจือไป๋เยี่ยมกองถ่ายเสร็จสิ้นนั่งรถจากไปแล้ว

อู๋เสวียนที่กำลังขับรถอยู่หาเรื่องชวนคุย “เจ้านายรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”

“งั้นๆ แหละ”

หลินจือไป๋เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

อู๋เสวียนกระแอมทีหนึ่ง

ท่านตัวแทนลืมไปแล้วเหรอว่ากำลังไลฟ์อยู่?

มีที่ไหนกันมาบอกในไลฟ์ว่าหนังที่บริษัทตัวเองลงทุนก็แค่งั้นๆ?

หลินจือไป๋ยังคงวิจารณ์ต่อไปอย่างสบายอารมณ์

“บอกว่างั้นๆ หมายถึงบทหนังแต่ชวีเจ๋อคนนั้นน่ะแสดงได้ไม่เลวเลย

เห็นแก่การแสดงของเขาเมื่อกี้ยังไงผมก็ต้องแต่งเพลงให้ตัวละครตัวนั้นของเขาให้ได้

แล้วก็วิธีการจัดการกับตอนจบของบทหนังผมไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่”

‘นี่คุณแซะจริงจังเลยเหรอเนี่ย!’

อู๋เสวียนยิ้มเจื่อน

“งั้นตอนจบเดี๋ยวดิฉันจะให้คนเขียนบทลองปรับแก้ดูนะคะ…”

“ไม่ต้องหรอกครับ”

หลินจือไป๋เอ่ย “ตอนจบเดี๋ยวผมเขียนเอง

พอดีมีความคิดที่น่าสนใจหนึ่งขึ้นมา”

ตอนจบของหนังเรื่องนี้

ตัวละครพระรองที่รับบทโดยชวีเจ๋อได้ส่งนางเอกขึ้นรถของพระเอกไปเป็นครั้งสุดท้าย

ในค่ำคืนหนึ่งพระเอกกำลังจะพานางเอกออกจากเมืองนี้

พระรองยิ้มอวยพรให้พวกเขาแต่หลังจากรถลับสายตาไปกลับร้องไห้แทบขาดใจ

หลินจือไป๋รู้สึกว่าการกระตุ้นอารมณ์ยังไม่แรงพอ

แต่ในเมื่อหนังถ่ายไปเกือบหมดแล้วสิ่งที่เขาปรับเปลี่ยนได้ก็มีไม่มากนัก

งั้นก็ทิ้งทวนด้วยภาพจำสุดพิเศษไว้ให้ผู้ชมในตอนจบเลยแล้วกัน

ใครให้ฉันเป็นปู่เยโหวล่ะ?

==================================