ผมมีระบบย่อยสลายในวันสิ้นโลก - บทที่ 540 พลังลึกลับ
บทที่ 540 พลังลึกลับ
หลังจากได้เข้ามาอยู่ในโลกปีศาจ เฉินเฉียงนั้นรู้ดีว่าใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาบ่มเพาะหุ่นเชิดโลหิต ไม่ว่าจะเป็นทั้งตัวสัตว์ปีศาจ ผู้บ่มเพาะ หรือแม้แต่หุ่นเชิดโลหิต พวกมันจะยิ่งแสดงความวิปลาสออกมามากกว่าคนปกติจนไม่เหลือความเป็นผู้คนอีกต่อไป
และฮั่นจุย มันก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่โดนไล่ล่าจากทุกกองกำลังบนโลกมนุษย์ มันก็ได้ระเห็จมายังโลกปีศาจ
ด้วยใจที่ราวกับเป็นพิษร้ายต่อผู้คน หากมันทำสำเร็จ มันจะเปลี่ยนให้โลกมนุษย์ที่เป็นบ้านเกิดของมันให้กลายเป็นนรกบนดินได้อย่างไม่ลังเล
และสามารถบอกได้ หากว่าเฉินเฉียงนั้นไม่คิดการณ์ไกลโดยการเริ่มหยุดการรุกรานจากโลกปีศาจด้วยการมาเหยียบถึงถิ่นพร้อมกับกองกำลังเทียนเว่ย จนได้รับสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตกลับไปยังโลกอย่างมากมาย โลกมนุษย์ก็คงไม่อาจจะรับมือกับการรุกรานจากโลกปีศาจนี้ได้แม้แต่น้อย
และหากไม่ใช่ว่าเขาไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ทันเวลาจนหยุดยั้งแผนการของผู้คุมหอหวังคนนี้ได้ทันการ คงไม่มีใครบนโลกจะเหลือรอดอีกต่อไป
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าการกระทำของผู้คุมหอหวังผู้นี้ไม่อาจให้อภัยได้
“ผู้คุมหอหวัง โลกนี้มันมีสิ่งที่เรียกว่าบาปบุญคุณโทษอยู่”
“ดังนั้น แกก็ลองลิ้มรสพิษจากศพพิษที่ตั้งใจพัฒนาขึ้นมาเป็นอย่างดีหน่อยก็แล้วกันนะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้บังคับศพพิษให้ลอยตรงไปยังแผลที่แขนถูกตัดออกไปในทันที และนี่ทำให้พิษจากศพพิษพุ่งเข้าไปในร่างของผู้คุมหอหวังอย่างรวดเร็ว
“ไม่ ไม่นะ ไม่เอา แกมันสับปลับ ข้าบอกแกไปทุกอย่างแล้ว ทำไมแกยังคิดเอาชีวิตข้าไปอีกกัน”
เมื่อได้เห็นพิษจากศพพิษของตนเข้าไปในร่างต่อหน้าต่อตา ผู้คุมหอหวังได้กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง และก่นคำด่าใส่เฉินเฉียงเท่าที่จะนึกออก
เฉินเฉียงก็ไม่ได้แยแส เพียงตอบกลับไปด้วยใบหน้านิ่งประหนึ่งมองปลาที่ตายแล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่นึ่งลึกแต่กระหึ่มก้อง “ขยะของเผ่าพันธุ์เช่นแกนั้น หากไม่ฆ่าไปแล้ว ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเผชิญหน้าผู้คนอีกกัน”
“ถ้าข้าแกจบลงแค่การฆ่าคนบนโลกปีศาจ ข้าก็ยังพอจะอนุโลมได้”
“แต่แกนั้นกลับคิดจะใช้ศพพิษนี้ฆ่าคนบนโลกมนุษย์ของข้าเนี่ยนะ”
“แกกล้าดียังไงกัน”
“ข้าบอกตามตรงเลยนะว่าไม่เพียงแค่ข้าที่มีจากอีกฝากฝั่งเขตแดน ไอ้ฮั่นจุยคนนั้นก็เช่นกัน”
“และเหตุผลที่ข้ามาที่นี่นั้นเป็นเพราะต้องการนำตัวไอ้ระยำฮั่นจุยนั่นกลับไปสำเร็จโทษ”
“แต่แก ไอ้พวกเลวระยำอย่างพวกแกกลับคิดรวมหัวกับไอ้ระยำนั่นคิดทำลายบ้านของข้าเนี่ยนะ แกคิดว่าข้ายังควรจะปล่อยให้แกรอดต่อไปอีกรึไง”
คำพูดของเฉินเฉียงแต่ละคำนั้นเปรียบได้ดั่งค้อนสายฟ้าที่ทุบเข้าไปยังห้วงจิตสำนึกของผู้คุมหอหวัง
หากเป็นคนทั่วไป อาจจะคิดว่าตนเองเมื่อได้รับพิษที่ร้ายแรงเฉกเช่นพิษจากศพพิษนี้ไปก็คงจะคิดว่าทำสิ่งใดไปก็เปล่าประโยชน์
แต่กับผู้คุมหอหวัง เขาย่อมไม่คิดปล่อยโอกาสสุดท้ายในชีวิตนี้ไปเฉยๆ
“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าขันนัก”
“ผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของโลกปีศาจของข้ากลับกลายเป็นของคนจากต่างเขตแดน แถมมาในตอนนี้ ข้ายังจะต้องตกตายด้วยน้ำมือของคนจากต่างเขตแดนอีก”
“โลกปีศาจที่พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะรุกรานไปยังต่างเขตแดน แต่ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเพียงของเล่นของคนจากต่างเขตแดนเพียงสองคนเท่านั้น ช่างน่าขันนัก”
“ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะสาปส่งพวกแกทั้งสองตัว”
“สักวันหนึ่ง พวกแกจะต้องไม่ตายดี”
“โห่ คิดสาปแช่งข้ารึ เจ้าคู่ควรรึไงกัน”
เฉินเฉียงกล่าวสบถออกมาอย่างไม่แยแส “ไอ้เดนมนุษย์”
“ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต พวกมันล้วนแล้วแต่น่าเกลียดชังและฆ่าทิ้งให้พวกมันตกตายไปจนหมดสิ้น”
“แต่แก ทั้งๆที่เป็นผู้เดินบนเส้นทางสายรักษา แต่แกกลับไม่คิดจะค้ำชูผู้คนบนโลกตัวเองด้วยความดี กลับไปเข้าข้างปีศาจร้าย นี่น่ะรึ คือสิ่งที่คนบนโลกของพวกแกทำกัน”
“ในเมื่อแกนั้นบูชาไอ้พวกสัตว์ประหลาดนั่นประดุจเทพเทวาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก็ดี เดี๋ยวข้าผู้นี้จะช่วยสนองตอบแก”
“ข้าล่ะอยากรู้นักว่าไอ้พวกสัตว์ปีศาจนั้นจะทำยังไงกับผู้ที่เคารพบูชาพวกมันได้ถึงขนาดนี้”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ปลดปล่อยร่างของผู้คุมหอหวังออกจากการควบคุมของขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขา นี่ทำให้ร่างของผู้คุมหอหวังร่วงหล่นลงไปหาฝูงสัตว์ปีศาจที่กำลังวุ่นวายตะเกียกตะกายอยู่เบื้องล่าง
ผู้คุมหอหวังที่ไม่ได้ระวังตัว กว่าเขาจะรู้ตัวก็เป็นตอนที่เขาได้พบเห็นเขี้ยวของสัตว์ปีศาจอยู่ตรงหน้าแล้ว ท่ามกลางความโกลาหลของเหล่าสัตว์ปีศาจที่พยายามยื้อแย่งกัดกินร่างของผู้คุมหาหวังนี้ พลังฟ้าดินภายในร่างของผู้คุมหอหวังก็ได้ไหลออกมาจากร่างของเขาทำให้ร่างของเขาหยุดอยู่ก่อนจะร่วงหล่นใส่ปากของสัตว์ปีศาจชนิดเฉียดฉิว
ในเมื่อเฉินเฉียงต้องการจะลงโทษ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้คนเช่นนี้ตกตายไปได้โดยง่าย
ถึงแม้ผู้คุมหอหวังรู้ดีว่ายังไงซะตนเองจะต้องตกตายเพราะพิษจากศพพิษ แต่ขอให้เขาอยู่รอดไปได้เพียงสักหนึ่งวันมันก็ยังดีกว่าตกตายในตอนนี้ ในขณะที่ผู้คุมหอหวังกำลังโล่งใจเพราะรอดตายได้อย่างฉิวเฉียด เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นได้กดทับร่างของตนเองลงไป
“ไม่ ไม่นะ ข้าไม่อยากตาย ข้ายังไม่อยากตาย”
ผู้คุมหอหวังที่เห็นเหล่าสัตว์ปีศาจกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าได้เข้ามาใกล้ตนเองมากขึ้นเรื่อยๆนี้ได้กรีดร้องออกมาอย่างไม่หยุด กลับกัน เหล่าสัตว์ประหลาดต่างก็อ้าปากพะงาบๆรอรับร่างของผู้คุมหอหวังด้วยความเปรมปรีดิ์อย่างไม่รู้เหนื่อย
“ม่ายยยยยย”
เสียงกรีดร้องสุดท้ายของผู้คุมหอหวังได้ดังขึ้นมาจนสิ้นเสียงไป ผู้คุมหอที่ทำตัวเฉกเช่นเสือนอนกินมากว่าครึ่งชีวิต ก็ได้ตกตายลงไปในปากของสัตว์ปีศาจที่ตนเองเถิดทูนมาแทบจะทั้งชีวิต
เฉินเฉียงเพียงแค่จ้องมองฉากนี้อย่างเงียบสงบ เขามองจนมั่นใจว่าสัตว์ปีศาจทั้งหลายได้กลืนกินเลือดและเนื้อของผู้คุมหอหวังไปจนหมดสิ้น และรอดูสัตว์ปีศาจเหล่านี้ล้มตายไปตามๆกัน
นั่นก็เพราะร่างของผู้คุมหอหวังเต็มเปี่ยมไปด้วยพิษของศพพิษ
พิษจากศพพิษนี้ไม่มียารักษา เรื่องนี้เฉินเฉียงได้ยินมากับหูตัวเอง และเขาก็เห็นกับตาว่าพิษนี้ได้เข้าไปในร่างของผู้คุมหอหวังอย่างแน่นอน
…..ว่าแต่ เมื่อไหร่ไอ้พวกนี้มันจะตายกันล่ะหว่า
ถึงแม้ผู้คุมหอหวังจะน่าเดียดฉันท์ แต่เขาก็ไม่อยากจะให้สัตว์ปีศาจได้ผลประโยชน์ไปจากการกลืนกินคนเช่นนี้แต่อย่างใด
และนี่ทำให้เฉินเฉียงไม่คิดจะปล่อยสัตว์ปีศาจที่กลืนกินผู้คุมหอหวังได้มีโอกาสเติบโต
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าไม่เพียงสัตว์ปีศาจที่กลืนกินร่างของผู้คุมหอหวังไปจนหมดสิ้นนั้นไม่ได้รับผลจากพิษร้ายนี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่พวกมันกลืนกินร่างของผู้คุมหอหวังไปชนิดที่เหลือแต่ซากเท่านั้น
เป็นไปได้ยังไงกัน
ไม่ใช่ว่าผู้คุมหอหวังบอกว่าพิษจากศพพิษที่มันทำมาอย่างตั้งใจนี่ไม่มียาถอนพิษไม่ใช่เรอะ
…………..หรือว่า……สัตว์ปีศาจเหล่านี้เป็นเฉกเช่นเดียวกับเขาที่ไม่กลัวพิษร้ายใดๆ
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตสายเลือดพิษ….งั้นรึ
แต่เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้บังเกิดความคิดบรรเจิดหนึ่งขึ้นมา
หากเลือดของสัตว์ปีศาจจะไม่มีผลต่อพิษจากศพ แล้วถ้าเป็นพิษตรงๆล่ะ
พอนึกมาถึงเรื่องนี้ เฉินเฉียงก็อดที่จะนึกไม่ได้ว่าศพพิษเหล่านี้ ก่อนหน้านี้ทำไมถึงได้กลายเป็นศพตั้งต้นพิษได้กัน
หลังจากครุ่นคิดจนต้องนึกรำคาญตนเอง เฉินเฉียงก็ได้ตัดสินใจยกดาบดั้นเมฆหั่นร่างของสัตว์ปีศาจทุกตัวที่ได้กลืนกินร่างของผู้คุมหอหวังไปจนหมดสิ้น
เฉินเฉียงที่ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เขาได้กระโดดขึ้นไปบนฟ้า และตวัดดาบดั้นเมฆลงมาจนบังเกิดเป็นร่องลึกหนึ่งที่มีความกว้างครึ่งเมตรและมีความลึกนับสิบเมตรเลยทีเดียว
ภายในรอยดาบที่เฉินเฉียงได้ตวัดลงไป เขาได้มองเห็นสัตว์ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังคว้าร่างของพวกเดียวกันที่ตกตายไปจากการฟาดฟันของเฉินเฉียงมากัดกินอย่างหิวกระหาย
“ในเมื่อพวกแกไม่กลัวพิษจากเลือดพิษ ดี ข้าจะให้พวกแกได้ลิ้มรสพิษเหล่านี้ให้หมดสิ้น”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เก็บดาบในมือแล้วเปิดแหวนของผู้คุมหอหวังออก และนี่ทำให้เขาพบกับแก่นวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่เกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่เก็บของในแหวนนี้
หลังจากเก็บแก่นวิญญาณไปไว้ในโกดังเก็บแก่นหุ่นเชิดที่อยู่ในโลกใบเล็กของตนแล้ว เฉินเฉียงก็ได้นำพิษจากศพพิษที่เก็บไว้ในโหลแก้วที่เก็บไว้ออกมา และเปิดฝาออกไปในทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าจะให้พวกแกกินพิษไปอย่างอิ่มหนำเลยล่ะ”
เฉินเฉียงได้ใช้พลังควบคุมของตนจับราชาสัตว์ปีศาจตนหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะกรอกพิษลงไปในปากของมัน
“กรรรรรรรร”
สัตว์ปีศาจระดับราชาปีศาจได้ปิดปากและคำรามลั่นในทันที
เฉินเฉียง ได้จ้องมองไปที่สัตว์ปีศาจที่ราวกับกำลังดิ้นรนทุรนทุราย เขาก็ไม่ได้มีท่าทีแยแสแต่อย่างใด แต่เป็นตอนนี้ที่เขาสัมผัสได้ว่าผืนดินกำลังสั่นไหวอยู่
มันสั่นไหวจนน่าสะพรึงกลัวจนทำให้พื้นดินกระเพื่อมราวกับคลื่นในมหาสมุทร เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงก็ได้ถูกดีดกระเด็นออกไปจากหุบเขาเสียงกระซิบ
YOU MAY ALSO LIKE
