ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1010 โรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า

ตอนที่ 1,010 โรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า

“พ่อ ตอนนี้อันอันและห่าวห่าวเพิ่งเกิด ไว้ค่อยคุยเรื่องการเปิดร้านสะดวกซื้อทีหลังเถอะครับ ! ”

“จะยืดเวลาไปอีกทำไม ! ” เจียงไห่หยางคัดค้านทันที “ยังไงก็ตาม ถ้าวันไหนแกไม่มีอะไรทำ ก็ขับส่งฉันไปดูแลร้าน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่พ่อของเขาแล้วมองไปที่แม่ของเขาที่ยืนอยู่ข้างนอก เขามักจะรู้สึกเสมอว่าวันนี้ทั้งสองมีท่าทีแปลก ๆ ไป

“มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นบุหรี่ให้เจียงไห่หยางแล้วถามขึ้นมา

เจียงไห่หยางรับบุหรี่ไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เจียงชานที่เดินเข้ามาก็ได้พูดว่า “ป่าป๊ะ คุณปู่อยากอุ้มน้องอันอัน แต่ย่าไม่ยอมให้เขาอุ้ม โดยบอกว่าคุณปู่อุ้มเด็กไม่เป็น คุณปู่ก็เลยโกรธค่ะ ! ”

นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นงั้นเหรอ !

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่สามารถโน้มน้าวใจพ่อของเขาได้เลย

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็พูดว่า “เอาล่ะ ผมจะเปิดร้านสะดวกซื้อให้พ่อ”

“ยังไงก็ตาม ถ้าพ่อไม่ช่วยแม่กับเจียอินเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้าน ผมคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาเพิ่ม”

เจียงไห่หยางได้ยินแบบนั้นก็กังวลขึ้นมา จึงพูดเสียงดัง “แกเป็นเจ้าของบ้าน ทำไมต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาด้วย อยากเสียเงินมากนักเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แล้วผมจะทำยังไงได้ ? พ่อต้องไปเฝ้าร้าน ดังนั้นผมก็ต้องหาคนมาดูแลเด็ก ๆ สิ ! ”

เจียงไห่หยางจะยอมให้ทำแบบนี้ได้ยังไง เขาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

ถึงแม้เขาจะไม่ได้เปิดร้านสะดวกซื้อ ก็ยังดีกว่าไปจ้างพี่เลี้ยงเด็ก

เพราะถ้ามีข่าวออกมาว่าเขามัวแต่ไปดูแลร้านค้าจนไม่สนใจจะดูแลหลาน ๆ คนทั้งหมู่บ้านคงจะตราหน้าว่าให้เขาใจจืดใจดำแน่นอน ?

สองพ่อลูกทะเลาะกันสักพัก จนสุดท้ายเรื่องการเปิดร้านสะดวกซื้อก็ล้มเหลว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันแล้ววันเล่า

จนถึงวันนี้ ที่เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งคุยกับเมิ่งเสี่ยวเป่ยในสำนักงานเสร็จ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินต้ากั๋ว

“สวัสดีครับลุงรอง ช่วงนี้ผมยุ่งมากเลยไม่ได้โทรหาลุงเลย” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวขอโทษออกมาคำแรก

หลินต้ากั๋วพูดว่า “นายไม่ว่าง ฉันเองก็ยุ่งเหมือนกัน งั้นฉันจะพูดให้กระชับก็แล้วกัน ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดทันที “ครับ มีอะไรลุงรองก็พูดมาเลย ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “หลังจากที่เจียเหลียงกลับมาจากชิงโจว เขาก็ได้มาพูดคุยกับฉันเกี่ยวกับเรื่องที่สำนักงานใหญ่ของธนาคารแห่งประเทศจีนจะลงทุนในบริษัท และสำนักงานใหญ่ก็เพิ่งส่งเอกสารกลับกลับมาวันนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และพูดว่า “เยี่ยมมากครับลุงรอง แล้วลุงจะให้ผมทำอะไรต่อ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “สำนักงานใหญ่ของธนาคารแห่งประเทศจีนลงทุนไป 100 ล้าน คิดเป็น 20% ของหุ้นทั้งหมด ส่วนที่เหลืออีก 80% เมืองเจียงเฉิงและเจียงเจียกรุ๊ป ต่างก็ครอบครองไปคนละ 40% นายมีปัญหาอะไรไหม ? ”

ส่วนแบ่งของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ไปถึง 40% ซึ่งมันเกินความคาดหมายของเขามาก

เขายิ้มแล้วพูดว่า “ผมไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “อืม” และพูดต่อ ” แต่ตอนนี้เจียงเฉิงไม่มีเงินแล้ว เงิน 200 ล้านที่เจียงเฉิงควรจ่ายจะให้เจียงเจียกรุ๊ปออกไปให้ก่อน นายคิดว่าไง”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แน่นอนว่าไม่มีอาหารกลางวันฟรีในโลก ตอนแรกเขาก็สงสัยว่าทำไมครั้งนี้ลุงรองถึงใจดีแบ่งหุ้นให้เขามากถึง 40%

ปรากฏว่าเขาต้องการให้เจียงเจียกรุ๊ปออกเงินลุงทุนให้เจียงเฉิงไปก่อน !

“ทำไมเหรอ ? ” หลินต้ากั๋วถามหลังจากไม่ได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ตอบเขาสักคำ “มันยากมากเลยเหรอกะอีแค่ออกให้เราล่วงหน้าไปก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋เริ่มรู้สึกตัวและรีบพูดว่า “ไม่มีปัญหาครับ ก็แค่ต้องจ่ายให้ก่อนเท่านั้น ”

เพราะถึงยังไง เงินของเจียงเจียกรุ๊ปก็ไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ตามที่ต้องการ แต่ถ้าปล่อยให้นั่งอยู่ในบัญชีก็ไม่สร้างประโยชน์อะไรอยู่ดี ยอมทำตามคำขอของหลินต้ากั๋วยังดีเสียกว่า

แม้จริงแล้วอาจจะไม่ใช่ว่าเจียงเฉิงไม่สามารถจ่ายเงินสองร้อยล้านหยวนนี้ได้ แต่หลินต้ากั๋วอาจจงใจแยกเงินที่มากเกินไปในบัญชีของเจียงเจียกรุ๊ปออกมาก่อน

หากลุงรองของเขาต้องการแบบนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จะคัดค้านได้ยังไง ?

เมื่อได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด หลินต้ากั๋วดูมีความสุขมากและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันตามนี้ ฉันจะให้คนมาทำเรื่องให้ เมื่อเราเปิดบัญชีแล้ว นายสามารถโอนเงินเข้ามาให้เราได้เลย”

“ได้ครับลุงรอง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงด้วยความเต็มใจ

หลินต้ากั๋วกล่าวต่อว่า “ฉันได้สร้างบริษัทนี้ให้นายแล้ว แต่จะทำให้บริษัทนี้สร้างมูลค่าได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับธุรกิจของนาย ฉันจะให้นายทำหน้าที่เป็นผู้จัดการบริหารของบริษัทการลงทุนเจียงเฉิง ”

“อา ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและรีบพูดออกมาว่า “ลุงรอง หน้าที่นี้ไม่เหมาะกับผมหรอกครับ… ”

หลินต้ากั๋วรีบขัดคำพูดของเขาทันที “นายเป็นคนตัดสินใจโปรเจ็กนี้ขึ้นมา ถ้านายไม่รับผิดชอบ ใครจะรับผิดชอบ แค่นี้แหละ รีบคิดแผนให้เสร็จโดยเร็วที่สุดด้วย”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่รอคำตอบของเจียงเสี่ยวไป๋แม้แต่น้อย และรีบวางสายโทรศัพท์ไป

เจียงเสี่ยวไป๋ฟังเสียงของสายที่ตัดไป เขายิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวางสายและตัดสินใจทำตามคำขอของเขา

เอาล่ะ จับเป็ดมาวางไว้บนชั้นวางกันดีกว่า

เจียงเสี่ยวไป๋จุดบุหรี่ และพ้นควันออกมาขณะที่คิด

บริษัทการลงทุนเจียงเฉิงมีกองทุน 500 ล้าน เงินจำนวนมากเช่นนี้ควรลงทุนในโครงการไหนดี

โครงการต่าง ๆ ปรากฏขึ้นทีละรายการในความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ ในสำนักงาน ควันบุหรี่ที่เขาพ้นออกมาก็ลอยสูงขึ้น

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ตอนนี้ออฟฟิศของเขาเต็มไปด้วยควันบุหรี่แล้ว

“ตึง ตึง ตึง ! ” เสียงเคาะประตูได้ดังขัดจังหวะความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋

“เชิญเข้ามา ! ” เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ประตูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

ประตูเปิดออกและถานซิงซานก็เดินเข้ามา

“ผู้ช่วยเจียง ! ” ถานซิงซานทักทายเจียงเสี่ยวไป๋ จากนั้นเขาก็มองดูควันบุหรี่ในห้องแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณสูบบุหรี่ไปกี่มวนกันเนี่ย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “พี่ชิงซาน พี่มาทันเวลาจริง ๆ เพราะผมกำลังจะไปหาพี่อยู่พอดี ! ”

ถานซิงซานถามว่า “คุณต้องการพบฉัน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้เขานั่งลงแล้วพูดว่า “แล้วที่พี่มาหาผม มีเรื่องอะไรล่ะ”

ถานซิงซานกล่าวว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อน คุณไม่ได้ขอให้คุณเฉินไปหาว่านจิงหลงเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม “อะไรนะ เราพร้อมที่จะโจมตีโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าแล้วเหรอครับ”

ถานซิงซานกล่าวว่า “เนื่องจากเป็นความปรารถนาของคุณ ฉันจึงต้องเตรียมตัวล่วงหน้า”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความสนใจ “ถ้าอย่างนั้น ช่วยบอกรายละเอียดให้ผมฟังหน่อย ”

ถานซิงซานกล่าวว่า “ด้วยข้อมูลที่ว่านจิงหลงให้มา จ้าวเมิ่งฮูได้ถูกดำเนินคดี และมีการสอบสวนโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า ซึ่งแต่เดิมมีช่องโหว่อยู่แล้ว ตอนนี้พวกเขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น”

เขายิ้มและพูดว่า “ฉันจึงถือโอกาสไปหาผู้อำนวยการหวังของสำนักอุตสาหกรรมและได้พูดคุยกับเขา”

“ซึ่งผู้อำนวยการหวังก็ตกลงที่จะช่วยเรา”

“จากนั้นฉันก็ไปหานายกเทศมนตรีจางและเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับโรงงานผลิตเครื่องดื่มเถิงต้า เดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ ? แต่ตอนที่รู้ข่าว เขาคงจะกังวลมาก ! ”

ถานซิงซานยิ้มและพูดว่า “คุณเดาถูกแล้ว นายกเทศมนตรีจางกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก แต่เมื่อฉันบอกเขา นายกเทศมนตรีจางก็ดูจะโล่งใจขึ้นมาในทันที”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “งั้นก็แสดงว่าครั้งนี้เราสามารถยึดโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าได้สำเร็จแล้ว”

ถานซิงซานพยักหน้า “ใช่ จากนี้ก็คงไม่มีปัญหา ตอนนี้ยังเดือนเมษายนอยู่ กว่าจะถึงฤดูร้อน เราก็คงเข้าเป็นเจ้าของโรงงานแล้วล่ะ ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า และกล่าวว่า “เมื่อถึงตอนนั้น เราก็แค่ผลิตขวดพลาสติกออกมา มันถึงเวลาที่จะเปลี่ยนขวดแก้วให้เป็นขวดพลาสติก ซึ่งจะช่วยประหยัดต้นทุนและพกพาได้สะดวกยิ่งขึ้น”

ถานซิงซานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่เมื่อคุณพูดแบบนี้แล้ว ดูเหมือนว่าโรงงานเครื่องดื่มจะกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งแน่”

ดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับว่าเขากำลังเห็นภาพของขวดเครื่องดื่มที่ทำจากพลาสติกของโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าวางขายในห้างสรรพสินค้าต่าง ๆ