ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1011 แนวคิดการสร้างทางด่วน

ตอนที่ 1,011 แนวคิดการสร้างทางด่วน

หลังจากรู้สึกมีความสุข ถานซิงซานก็พูดว่า “ยังไงก็ตาม ผู้ช่วยเจียง คุณบอกว่าคุณต้องการพบฉันอยู่พอดี เกิดอะไรขึ้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จะเรื่องอะไรได้อีก”

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการลงทุน”

ถานซิงซานมีความสุขมากและพูดว่า “คุณมีโครงการใหม่งั้นเหรอ”

เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการลงทุนของเจียงเจียกรุ๊ป แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่พบโครงการใด ๆ ที่น่าลงทุนเลย โครงการต่าง ๆ ที่เขาลงทุนนั้น โดยพื้นฐานแล้วเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนสร้างขึ้นมาทั้งนั้น

ซึ่งฝ่ายลงทุนก็ไม่ค่อยมีงานมากนัก

ปกติเขาไม่ค่อยมีอะไรให้ทำมากอยู่แล้ว

งานก็ไม่ค่อยยุ่งสักเท่าไหร่

ดังนั้น เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ในเวลานี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครั้งนี้ เราได้จัดตั้งบริษัทการลงทุนในเมืองเจียงเฉิง ซึ่งนำโดยรัฐบาลประจำจังหวัด และมีธนาคารแห่งประเทศจีนสำนักงานใหญ่เข้าร่วมด้วย ด้วยเงินทุนรวม 500 ล้าน”

ถานชิงซานอ้าปากค้าง “เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “บริษัทการลงทุนในเมืองกำลังดำเนินโครงการขนาดใหญ่ ที่ผมต้องการพบพี่ก็เพราะผมอยากคุยกับพี่เพื่อดูว่าบริษัทการลงทุนจะทำอะไรได้อีกในอนาคต”

ถานซิงซานยิ้มอย่างเขินอาย เขามีประสบการณ์น้อยมากกับโครงการขนาดใหญ่แบบนี้

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋รู้ ดังนั้นเขาจึงพูดออกมาตามตรง “ผมมีความคิดเบื้องต้นเกี่ยวกับโครงการนี้แล้ว ผมจึงต้องการพูดคุยกับพี่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เอาล่ะ ผู้ช่วยเจียง งั้นก็ลองบอกฉันมา ! ” ถานชิงซานพูดขึ้นมาทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รีบร้อน เขาหยิบบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้ถานซิงซาน แล้วพูดว่า “พี่ชิงซาน เรื่องการลงทุนไว้ค่อยพูดกัน เรามาพูดถึงชิงโจวกันดีกว่า”

ถานซิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามด้วยความสับสน “คุณกำลังพูดถึงชิงโจวเรื่องอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่วยบอกผมหน่อยว่าตอนนี้ชิงโจวขาดอะไรไปบ้าง ? ”

ถานซิงซานกล่าวว่า “ตอนนี้ชิงโจวแทบไม่ขาดอะไรเลย ส่วนเรื่องการพัฒนาก็เป็นไปด้วยดี”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “แล้วเวลาที่พี่ต้องการเจอผม พี่ทำยังไง ? ”

“ลองคิดดูอีกทีสิว่ามีอะไรขาดหายไป ? ”

ถานชิงชานเกาหัวตัวเองพรางคิดอย่างจริงจัง และพูดว่า “ถ้าคุณยืนกรานที่จะให้ฉันบอกว่าชิงโจวขาดอะไรไปบ้าง ฉันก็จะบอกว่าชิงโจวนั้นตั้งอยู่ในที่ห่างไกล ทำให้การคมนาคมไม่สะดวก ติดต่อสื่อสารได้ยาก”

“ใช่!” เจียงเสี่ยวไป๋รับช่วงต่อ “พี่พูดถูก การคมนาคมในชิงโจมนั้นไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ ! ”

ถานซิงซานกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ คุณต้องการจะสื่ออะไร … ”

เขาก็คาดเดาอยู่ในใจแล้ว แต่เขาไม่แน่ใจ ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความสงสัย

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “บริษัทการลงทุนในเมืองมีเงินทุนจำนวนมาก ดังนั้นการลงทุนทำโครงการเล็ก ๆ จึงน่าเบื่อ ผมคิดว่าเราน่าจะสร้างถนนดีกว่า”

ถานซิงซานพยักหน้า “ถนนในชิงโจวจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมจริง ๆ ”

หลังจากพูดอย่างนั้น จู่ ๆ เขาก็สับสนและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะถามว่า “แต่การสร้างถนนคือการลงทุนครั้งใหญ่ ซึ่งทางภาครัฐเองก็ไม่มีเงิน และหากบริษัทการลงทุน ลงทุนสร้างถนนให้ แบบนี้มันจะไม่สูญเปล่าเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ใครบอกว่าการลงทุนสร้างถนน จะทำให้เราลงทุนไปสูญเปล่าล่ะครับ”

ถานซิงซานยิ่งประหลาดใจและพูดว่า “เราจะเอาทุนคืนมาจากการสร้างถนนได้ยังไง จังหวัดจะสามารถจ่ายคืนให้กับบริษัทการลงทุนไหวเหรอ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “จังหวัดจ่ายทุนคืนให้เราไม่ไหวแน่นอน”

“แล้วแบบนี้จะเอาทุนคืนมาได้ยังไง” ถานชิงซานถามอย่างเป็นกังวล

” ค่าผ่านทาง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาสองคำเบา ๆ

“ค่าผ่านทาง ? ” ถานชิงซานประหลาดใจมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ฟังคำนี้

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมเป็นคนสร้างภูเขาลูกนี้และปลูกต้นไม้เหล่านี้ หากคุณต้องการผ่านทาง ก็เอาเงินมาเป็นการซื้อทางผ่าน เราลงทุนสร้างถนนแล้ว เราก็ต้องเก็บค่าผ่านทาง”

ถานซิงซานอดไม่ได้ที่จะขำกับสิ่งที่เขาพูด นี่ไม่ใช่ผู้พิทักษ์แห่งป่าเขียวใช่ไหม

“เสี่ยวไป๋ คุณตั้งใจที่จะขยายถนนจากชิงโจวไปยังหวงโจวและลาดยางงั้นเหรอ ? ”

สิ่งที่เป็นอุปสรรคต่อการจราจรในชิงโจวส่วนใหญ่เป็นถนนบนภูเขาจากชิงโจวไปยังหวงโจว แม้ว่าจะเป็นทางหลวงระดับชาติ แต่ก็เป็นทางคดเคี้ยว และลาดชันมาก พื้นผิวถนนยังเป็นหลุมเป็นบ่อและไม่เรียบอีกด้วย

ในความรู้ความเข้าใจของเขา การก่อสร้างถนนนั้นถือเป็นโคงการที่ลำบากมาก

ท้ายที่สุดแล้ว ทางหลวงแผ่นดินก็เป็นถนนสายหลัก ซึ่งระยะทางจากชิงโจวถึงหวงโจวนั้นก็มากกว่า 300 กิโลเมตร การปูถนนลาดยางมะตอยในระยะทางที่ยาวขนาดนี้คงต้องใช้ทุนมหาศาล

เจียงเสี่ยวไป๋พ้นควันบุหรี่ออกมา ดวงตาของเขาเริ่มแน่วแน่แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะสร้างทางด่วนจากชิงโจวไปจนถึงเจียงเฉิงเลย”

ถนนที่ตรงจากชิงโจวไปยังเจียงเฉิง ?

แล้วอะไรคือทางด่วนกันล่ะ ?

ถานซิงซานรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เขาเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาสักเท่าไหร่

ต้องรู้ก่อนว่านี่เพิ่งจะปี 1984 ซึ่งประเทศจีนยังไม่มีทางด่วน

ทางด่วนสายแรกในประเทศจีนคือทางด่วนหูเจีย วิ่งจากเซี่ยงไฮ้ถึงเจียติง มีความยาวรวม 18.5 กิโลเมตร ซึ่งเปิดให้สัญจรในปี 1988

ดังนั้น นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ถานซิงซานได้ยินเกี่ยวกับทางด่วน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เสี่ยวไป๋ ทางด่วนเป็นยังไง”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงเริ่มอธิบายรายละเอียดของทางด่วนให้เขาฟังทันที

หลังจากอธิบายเสร็จ ถานซิงซานก็เข้าใจในที่สุด เขาดูประหลาดใจ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีถนนแบบนี้ในโลกด้วย

“เสี่ยวไป๋ ถ้าอย่างนั้น… การสร้างทางด่วนนี้จะต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากเลยใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คาดว่าจะต้องใช้เงินจำนวนมาก ซึ่งเงินทุน 500 ล้านนี้อาจไม่เพียงพอด้วยซ้ำ”

“แต่การสร้างทางด่วนนี้ต้องใช้เวลาหลายปี บริษัทการลงทุนสามารถลงทุนเป็นงวด ๆ และใช้เงินทุนส่วนที่เหลือทำโครงการระยะสั้นต่อได้ในอนาคต”

ถานซิงซานกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง จริง ๆ แล้วฉันไม่มีความสามารถอะไรขนาดนั้น ฉันอาจช่วยคุณในโครงการใหญ่แบบนี้ไม่ได้ แต่ถ้าคุณตัดสินใจยกโครงการนี้ให้ฉันรับผิดชอบ ฉันก็จะทำให้ดีที่สุด”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันนี้ผมแค่จะมาถามพี่ว่าโครงการทางด่วนสามารถอนุมัติได้ไหม และหลังจากได้รับการอนุมัติแล้วจะผ่านหรือไม่ นี่คือสองสิ่งที่ผมจะมาถามพี่”

เขายิ้มและพูดว่า “แม้ว่าจะมีการอนุมัติโครงการ แต่ก็ยังต้องใช้เวลานานในการตรวจสอบ”

ตามความทรงจำชาติก่อน แม้ว่าทางด่วนหูเจียจะเปิดสัญจรในปี 1988 แต่จริง ๆ แล้วมีการเริ่มก่อสร้างในปี 1984

หากการก่อสร้างทางด่วนหูเจียไม่เริ่มในปีนี้ เขาคงไม่กล้าพูดเรื่องใหญ่ขนาดนี้

ถานซิงซานกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ ฉันพร้อมทุกเมื่อ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

ถานซิงซานไม่ได้พูดอะไรอีก เขายืนขึ้นก่อนจะขอตัวออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในสำนักงานสักพัก แล้วจึงกลับมาที่เจียงวาน

เวลาหลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแล้วก็มาถึงกลางเดือนเมษายน

หลินต้ากั๋วโทรหาเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง และแจ้งให้ทราบว่าขั้นตอนการตั้งบริษัทการลงทุนเสร็จสมบูรณ์แล้ว และขอให้เขาโอนเงินไป

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำตามแต่โดยดี เพราะเรื่องนี้พวกเขาได้ตกลงกันมานานแล้ว

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “งั้นแบบนี้ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว ยกเว้นโอกาส สิ่งสำคัญต่อไปคือโครงการที่จะลงทุน นายมีไอเดียดี ๆ อะไรบ้าง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมมีแล้วครับ ! ”

หลินต้ากั๋วหัวเราะเบา ๆ “มันเป็นโครงการแบบไหนงั้นเหรอ ? มาคุยกันหน่อยสิ”

ซึ่งโครงการที่ เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงนั้นเป็นโครงการก่อสร้างทางด่วนจากชิงโจวไปยังเจียงเฉิง

ซึ่งวันนี้ เขาก็เพิ่งสรุปแผนออกมา

แต่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ จะคุยให้ชัดเจนทางโทรศัพท์ไม่ได้แน่นอน และจะต้องพูดคุยกันต่อหน้าเท่านั้น

เขาจึงพูดว่า “ลุงรอง ผมไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจนผ่านทางโทรศัพท์ได้ ผมจะไปที่เจียงเฉิงเพื่อรายงานให้ลุงทราบในอีกสองวันข้างหน้าเองครับ”

หลินต้ากั๋วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เราคุยกันก่อนไม่ได้เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “รอจนกว่าผมจะไปหาลุงก่อนเถอะครับ แล้วเราค่อยคุยกัน ! ”

เมื่อเห็นความแน่วแน่ของเขา หลินต้ากั๋วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

“เอาล่ะ งั้นก็รีบมาละกัน ! “