ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1154 เหล้าราคาสุดโหด

ตอนที่ 1154 เหล้าราคาสุดโหด

เจียงไห่โปรินเหล้าให้ทุกคนด้วยตัวเอง

เขารู้ว่าใครในตระกูลเจียงดื่มได้และดื่มไม่ได้ แต่เขาไม่รู้ว่าหวังเป่ากั๋วและหวังเทาดื่มเก่งแค่ไหน

ขณะรินเหล้าให้หวังเป่ากั๋ว เจียงไห่เทียนก็พูดว่า “คุณมาที่นี่เป็นครั้งแรก ดังนั้นต้องดื่มอย่างน้อยสักสองสามแก้ว”

หวังเป่ากั๋วดื่มเก่งพอตัว เขาจึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม “ได้เลย อีกเดี๋ยวผมจะดื่มอวยพรให้คนอื่นด้วย”

เมื่อได้กลิ่นหอมของเหล้าในจอก เขาอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหลาดใจ “เหล้านี้มีกลิ่นหอมมาก มันเป็นเหล้าชนิดไหน ? ฉันไม่เคยดื่มมันมาก่อนเลย”

เจียงไห่โปยิ้มและพูดว่า “นี่คือเหล้าที่ผลิตที่เจี้ยนหยางนั่นแหละ”

หวังเป่ากั่วมีสีหน้าประหลาดใจ “เหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางเหรอ ? แต่มันไม่ใช่กลิ่นนี้นี่ ! ”

เจียงไห่โปยิ้มและพูดว่า “ทันทีที่คุณอ้าปาก ฉันก็รู้ว่าคุณเชี่ยวชาญในการดื่มแค่ไหน นี่ไม่ใช่เหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยาง แต่เป็นเหล้าใหม่ที่เสี่ยวไป๋พัฒนาสูตรขึ้นมา เรียกว่าเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ ขวดหนึ่งมีราคามากกว่าหนึ่งร้อยหยวน แต่ยังไม่ออกวางจำหน่ายในตลาด”

ฟู่ว……

หวังเป่ากั๋วสูดอากาศเข้าไปลึก ๆ และรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะกระโดดออกจากลำคอ

เหล้าหนึ่งขวดมีราคามากกว่าหนึ่งร้อยหยวน มันไม่แพงเกินไปเหรอ ! ?

ทุกวันนี้แม้ราคาของเหมาไถจะเพิ่มขึ้น แต่ก็มีราคาเพียงขวดละ 12 หยวนเท่านั้น

ซึ่งเหล้านี้มีราคาแพงกว่าเหมาไถหลายเท่าตัว

เงินเดือนทั้งเดือนของฉัน สามารถซื้อเหล้าได้เพียงขวดเดียวเท่านั้น

ถ้าราคาเหล้าจะแพงขนาดนี้ แล้วมันจะขายได้ไหม ?

เขาอดไม่ได้ที่จะถามเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เถ้าแก่เจียง เหล้านี้ขายในราคาที่สูงถึงขวดละหนึ่งร้อยหยวนจริงเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “ตอนนี้ราคาส่วนลดอยู่ที่ขวดละ 199 หยวน เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาจัดส่วนลด ราคาจะกลับไปที่ราคาเดิมคือขวดละ 365 หยวน”

หวังเป่ากั๋วเกือบตกจากเก้าอี้

โอ้ พระเจ้า !

ราคา 199 เป็นแค่ราคาจัดโปรโมชั่นเท่านั้น แท้จริงแล้วมันมีราคาสูงถึงขวดละสามร้อยกว่าหยวน !

ตอนแรกก็คิดว่าเหล้าหนึ่งขวดราคาเท่ากับเงินเดือนของฉัน แต่ที่ไหนได้มันมีราคาสูงกว่าเงินเดือนของฉันเสียอีก

เงินเดือนของฉันทั้งเดือนได้เพียงเดือนละ 130 หยวน ขนาดราคาโปรโมชั่น ฉันยังไม่สามารถจ่ายได้เลย นับประสาอะไรกับราคาปกติของมัน

เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเทียบกับครอบครัวนักธุรกิจที่ร่ำรวย ครอบครัวของข้าราชการตัวเล็ก ๆ แบบเขามีมาตรฐานการครองชีพที่ต่ำและรายได้ก็น้อย เทียบระดับกับพวกเขาไม่ได้เลย

จากนั้น เจียงไห่โปก็รินเหล้าให้เขา

เมื่อถึงตาของหวังเทา เขาก็ถามออกมาโดยตรง “เสี่ยวหวัง นายดื่มได้เยอะไหม ? ”

โดยไม่รอให้หวังเทาตอบ หวังเป่ากั๋วก็รีบพูดว่า “ปกติเขาไม่ดื่มเหล้ามากนัก แค่ดื่มเบียร์บ้างเป็นครั้งคราว แต่ในวันนี้เขาต้องดื่มกับผู้อาวุโสและพี่น้องทุกคน”

หวังเทาเหลือบมองหวังเป่ากั๋วและรู้ว่าพ่อของเขากังวลว่าเขาจะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “ผมดื่มได้ครับ”

เหล้านี้มีราคามากกว่าสามร้อยหยวนต่อขวด ซึ่งเขาก็ไม่เคยดื่มเหล้าที่มีราคาแพงขนาดนี้มาก่อน

เขาจึงอยากลองเหมือนกัน

เมื่อเขากลับไปทำงาน เขาจะได้เล่าให้เพื่อนที่ทำงานฟังว่าเขาได้มีโอกาสดื่มเหล้าขวดละสามร้อยกว่าหยวนที่บ้านของเสี่ยวเฟิ่ง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว !

โดยที่มีพ่อตาเป็นคนรินเหล้าให้

หยางซิ่วเหมย คนรักของเจียงเสี่ยวจี๋รับหน้าที่บริการเครื่องดื่มที่โต๊ะนั้น

ก่อนอื่น เธอถามหลี่ซิ่วหลันว่า “คุณป้าต้องการเหล้าแดง เหล้าผลไม้ หรือน้ำอัดลมดีคะ ? ”

หลี่ซิ่วหลันกล่าวว่า “ฉันไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อนเลย”

หยางซิ่วเหมยกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณป้าก็ต้องลองดื่มเหล้าผลไม้ดู มันผลิตที่โรงกลั่นเหล้าของเจียงเจียกรุ๊ปของเราเอง”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ใช่แล้วคุณป้า เหล้าผลไม้นี้มีรสชาติกลมกล่อมและหวาน อีกทั้งแอลกอฮอล์ก็ไม่สูงด้วย”

หลี่ซิ่วหลันลังเลเล็กน้อย “แอลกอฮอล์ไม่สูงจริงเหรอ ? ปกติฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์เนื่องจากเหตุผลทางวิชาชีพ”

หลินเจียอินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ปริมาณแอลกอฮอล์สูงสุดของเหล้าผลไม้นี้อยู่ที่เพียง 6 หรือ 7 ดีกรีเท่านั้น ซึ่งต่ำกว่าเบียร์มาก ส่วนใหญ่จะให้รสชาติผลไม้เข้มข้น จะลองดื่มเป็นเหล้าพีช เหล้าพลัมเขียว หรือเหล้าแอปเปิ้ลดีคะ ? ”

อ่า ?

เหล้าผลไม้มีมากมายหลายรสชาติขนาดนี้เลยเหรอ ?

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอลองเหล้าพีช ! ” หลี่ซิ่วหลันพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ

หยางซิ่วเหมยหยิบเหล้าผลไม้รสพีชหนึ่งขวดเดินไปที่หลี่ซิ่วหลัน แล้วเทใส่แก้วให้เธอเต็มแก้ว “คุณป้าลองเหล้ารสพีชดูก่อนก็ได้ เรามีเหล้าผลไม้มากกว่าสิบรสชาติ ถ้าคุณป้าไม่คุ้นเคยหรือไม่ชอบ ก็ค่อยเปลี่ยนเป็นรสชาติอื่น”

“อืม ขอบคุณมากนะ ! ” หลี่ซิ่วหลันขอบคุณเธอแล้วรับแก้วมา

ที่โต๊ะนี้ ยกเว้นแขกอย่างหลี่ซิ่วหลัน ทุกคนต่างก็มาจากตระกูลเจียง และพวกเธอก็ต่างทำตัวเป็นกันเองมาก

“ฉันก็อยากดื่มเหล้าผลไม้เหมือนกัน ! ”

“ฉันอยากดื่มโค้ก ! ”

“ฉันจะเอานม ! ”

“ฉันขอนมถั่วเหลือง นมถั่วเหลืองก็อร่อยเหมือนกัน ! ”

“ฉันอยากดื่มน้ำอัดลม ! ”

“ฉันอยากดื่ม……”

“……”

เด็ก ๆ ชอบรสชาติที่แตกต่างกัน และแต่ละคนก็ตะโกนขอเครื่องดื่มที่ตนเองอยากดื่มออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซิ่วหลันได้ยินชื่อเครื่องดื่มหลายประเภท จนเธออดทึ่งไม่ได้

เธอพอจะมองออกแล้วว่าการที่เด็ก ๆ เหล่านี้เรียกชื่อเครื่องดื่มที่ตนเองชื่นชอบได้อย่างติดปาก นั่นหมายความว่าพวกเขาได้ดื่มมันเป็นประจำ

ตระกูลเจียงนี้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมาก

ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรจากสามีของเธอเลย ความรู้สึกสูงส่งของตนเองในตอนแรกกลับกลายเป็นการยอมจำนนต่อตระกูลเจียงไปแล้ว

เมื่อลูกชายของเธอแต่งงานกับเจียงเสี่ยวเฟิ่ง ไม่ใช่เจียงเสี่ยวเฟิ่งที่จะมีหน้ามีตา แค่ลูกชายของเธอต่างหากที่จะมีหน้ามีตา

ที่อีกโต๊ะหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับเจียงไห่โปว่า “อาสาม เทเหล้าครบแล้วก็มานั่งดื่มกินเถอะครับ จะได้กินไปคุยไป”

เจียงไห่โปพยักหน้าและยืนขึ้นพร้อมกับแก้วเหล้าในมือ “ก่อนอื่นเลย ยินดีต้อนรับ หวังเทาและพ่อแม่ของเขาที่มาร่วมฉลองปีใหม่กับเรา”

หวังเป่ากั๋วและหวังเทายืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

เจียงไห่โปกล่าวต่ออีกว่า “ครอบครัวเจียงของเรามีเด็กผู้ชายที่ชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ เขาได้นำพาให้ครอบครัวของเราทุกคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นทุกวัน เฉกเช่นดั่งเมล็ดงาที่เบ่งบานแตกยอดสูงในทุกวัน พวกเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นในทุกปี และเพื่อเฉลิมฉลองให้กับวันเวลาดี ๆ เหล่านี้ ทุกคนชนแก้ว ! ”

คำพูดของเจียงไห่โปได้รับการยอมรับจากทุกคน

เจียงเสี่ยวโจวกล่าวว่า “ใช่แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเราคงไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้”

จ้าวเต๋อหรงหันไปหาเจี่ยงชุ่ยหยูแล้วพูดว่า “ใช่ไหมล่ะ เราทุกคนโชคดีและมีความสุขเพราะเสี่ยวไป๋”

เจียงไห่เทียนยังคร่ำครวญออกมาว่า “เสี่ยวไป๋ได้สร้างปฎิหาริย์ นำน้องชายและน้องสาวของเขาให้เจริญก้าวหน้าไปด้วยกัน และทำให้ทั้งครอบครัวของเรามีกินมีใช้ไม่ขาดมือ ! ”

หวังเป่ากั๋วพยักหน้า “วันนี้เมื่อได้ขับรถเข้ามาถึงที่เจียงวาน มันทำให้ผมรู้สึกได้ว่าการเป็นกบใต้บ่อน้ำมันเป็นอย่างไร เพราะนี่มันคือบรรยากาศของชนบทที่ผมไม่อาจจินตนาการถึงได้เลย”

“……”

หลังจากฟังคำพูดของทุกคนแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยืนขึ้นและพูดอย่างนอบน้อม “ลุงใหญ่ อาสาม พี่เสี่ยวโจว อย่าพูดแบบนั้นสิ ที่เราทุกคนมีชีวิตที่ดีได้ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง วันนี้เป็นการรวมตัวกันของคนในตระกูล และในอีกไม่กี่วันก็จะเป็นปีใหม่แล้ว ปีใหม่ก็จะมีบรรยากาศใหม่ ๆ ผมขอให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี ! มาดื่มฉลองด้วยกันเถอะ ! ”

“ชนแก้ว ! ”

“ชนแก้ว ! ”

“สวัสดีปีใหม่ ! ”

“สวัสดีปีใหม่ ! ”

“……”

เจียงไห่หยาง, เจียงเสี่ยวเฟิ่ง และคนอื่นยืนขึ้น ในอีกด้านหนึ่ง จ้าวเต๋อหรงและคนอื่น รวมถึงเด็ก ๆ ทุกคนก็ยืนขึ้นเช่นกัน แต่ละคนกล่าวคำอวยพรและดื่มอวยพรด้วยกัน

หลังจากที่ทุกคนดื่มด้วยกันแล้ว เจี่ยงชุ่ยหยูในฐานะเจ้าบ้านก็พูดว่า “นั่งลงเถอะ กินข้าวก่อน กินอาหารก่อน จากนั้นก็ค่อยดื่ม การดื่มตอนท้องว่างจะส่งผลไม่ดีต่อกระเพาะ”

จากนั้นทุกคนก็นั่งลง

หลินเจียอินยิ้มและถามหลี่ซิ่วหลันว่า “คุณป้า คุณคิดว่ารสชาติของเหล้าผลไม้นี้เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

หลี่ซิ่วหลันนึกถึงรสชาติของเหล้าผลไม้และรู้สึกว่ามันกลมกล่อมจริง ๆ อย่างที่หลินเจียอินบอก เธอจึงพูดว่า “มันอร่อยจริง ๆ และไม่มีรสชาติของเหล้าเลย”

หลินเจียอินยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอร่อยก็ดื่มเยอะ ๆ นะคะ”

หลี่ซิ่วหลันพยักหน้า เธอจะต้องดื่มเหล้าผลไม้แสนอร่อยพวกนี้ให้มากขึ้นแล้ว

ก่อนหน้านี้เหล้าเทียนเซี่ยไป๋ขายในราคาขวดละสามร้อยกว่าหยวน เธอได้ยินจึงถามด้วยความสงสัยว่า “ประธานหลิน แล้ว…เหล้าผลไม้ขวดนี้ราคาเท่าไหร่ ? ”