ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1157 วางแผนเดินทางไปเทียนจิง
ตอนที่ 1157 วางแผนเดินทางไปเทียนจิง
งานเลี้ยงอาหารค่ำรวมตัวของครอบครัวเจียงไห่โปจบลงแล้ว หวังเป่ากั๋วดื่มเยอะมากจนไม่สามารถลุกจากโต๊ะได้
นั่นก็มาจากการที่เขามีความสุขมาก
เมื่อผู้คนมีความสุข พวกเขาจะรู้สึกสดชื่นเมื่อดื่ม
ดื่มเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ามันไม่พอสักที
หวังเทาเองก็ดื่มหนักเหมือนกัน จนใบหน้าของเขาตอนนี้แดงก่ำ
อย่างไรก็ตาม สภาพร่างกายที่แตกต่างกันก็ให้ความเมาต่างกัน คนหนุ่มสาวมักทนต่อฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ได้ดีกว่า
หลังอาหารเย็น เจียงไห่โปและครอบครัวของเขารวมถึงหวังเทาและหลี่ซิ่วหลันก็ได้ไปเดินเล่นรอบ ๆ เจียงวาน พวกเขามองดูบ้านใหม่สไตล์จีนและโรงเรือนกระจกในเจียงวาน ท่ามกลางสายลมฤดูหนาว มันก็ทำให้แม่ลูกต้องตกใจอีกครั้ง
และผู้คนในเจียงวานก็รู้ด้วยว่าวันนี้เจียงเสี่ยวเฟิ่งได้พาแฟนและครอบครัวมาที่บ้านเป็นครั้งแรก
“พี่ชุ่ยหยู เรื่องน่ายินดีแบบนี้ทำไมไม่บอกกันเลย ฉันขอแสดงความยินดีด้วย ! ”
“ไห่โป หากคุณต้องการความช่วยเหลือเรื่องงานเลี้ยงแต่งงานก็มาถามได้เลยนะ”
“เสี่ยวเฟิ่ง ขอแสดงความยินดีด้วย ! ”
“พี่เสี่ยวเฟิ่งจะเป็นเจ้าสาวแล้วใช่ไหม ? ”
“……”
เจียงไห่โป, เจี่ยงชุ่ยหยู และเจียงเสี่ยวเฟิ่งต่างก็ตอบด้วยรอยยิ้ม
“อ่า ไห่โป นี่คือว่าที่ลูกเขยของคุณใช่ไหม ! หล่อจังเลย ! ”
“ใช่ ตาคมจมูกโด่ง รูปร่างดูสันทัดดี”
“หนุ่มคนนี้มาจากไหน ? ”
“พ่อหนุ่มทำงานที่ไหน ? ”
“หนุ่มน้อย มานั่งที่บ้านฉันก่อนมา ! ”
“หนุ่มน้อย เสี่ยวเฟิ่งของเราเป็นเด็กดีนะ…”
“……”
หวังเทารู้สึกได้ถึงความกระตือรือร้นของชาวเจียงวาน
เจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นไม่ได้ตามพวกเขาไป แต่คุยกันอยู่ที่บ้านของเจียงไห่โป
สิ่งที่พวกเขากำลังพูดถึงก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเตรียมการในช่วงปีใหม่
แม้ว่าครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่อยู่เฉลิมฉลองปีใหม่ที่บ้านในปีนี้ แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมอย่างปีที่แล้ว ในวันส่งท้ายปีเก่า พวกเขาจะไปรวมตัวที่บ้านของเจียงไห่เทียนในตอนเช้า ไปบ้านของเจียงไห่หยางในตอนบ่าย และไปบ้านของเจียงไห่โปในตอนเย็น
เจียงไห่เทียนพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “นี่เป็นครั้งแรกที่หลานไม่ได้อยู่บ้านเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ ลุงไม่คุ้นเคยกับมันเลยจริง ๆ ”
เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยฉลองปีใหม่ที่บ้านเลยนับตั้งแต่ออกจากบ้าน
ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่และญาติของฉันจะรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปเหมือนกับชาตินี้หรือไม่
แต่ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น !
หรืออาจจะรู้สึกผิดหวัง แต่ไม่แสดงออกมา
เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋เสียสมาธิ เจียงไห่เทียนก็คิดว่าเขาไม่คุ้นเคยกับการต้องออกจากบ้านในช่วงปีใหม่ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “อย่าคิดมาก อีกไม่กี่วันก็จะผ่านไปเอง”
เจียงเสี่ยวไป๋กลับมามีสติอีกครั้งและพูดว่า “ครับลุง ผมเข้าใจแล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ลุงครับ ในเดือนมีนาคมไม่ก็เมษายน ไปเที่ยวเทียนจิงกับครอบครัวของเราสักสองสามวันไหมครับ ! ”
เจียงไห่เทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเองก็อยากจะไปเที่ยวที่เทียนจิงเหมือนกัน !
นับตั้งแต่ที่เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ไปเที่ยวที่เทียนจิงและกลับมาเล่าให้ฟังว่าพวกเขาเคยไปเยือนพระราชวังต้องห้าม เดินชมจัตุรัสเทียนอันเหมิน แสดงความเคารพต่อวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ และปีนกำแพงเมืองจีน เขาก็คิดอยากจะไปเที่ยวเทียนจิงสักครั้ง แต่เขาไม่เคยมีโอกาสนั้นเลย
แต่ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดชวนเขาไปเที่ยวที่เทียนจิงเป็นครอบครัวใหญ่
เจียงเสี่ยวเหลยเป็นคนแรกที่ปรบมือ “เยี่ยมมาก ครั้งสุดท้ายที่ไปเทียนจิง ผมยังรู้สึกว่าสนุกไม่มากพอ แต่หากได้ไปอีกครั้ง ผมจะใช้เวลาสองสามวันนี้เที่ยวให้หนำใจเลย”
เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตามองมาที่เขา แล้วพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องของนาย เดือนมีนาคมและเมษายน นายจะต้องไปโรงเรียน”
“อ่า ? ”
จู่ ๆ เจียงเสี่ยวเหลยก็มีสีหน้าขมขื่น
เด็กที่เหลือรวมถึงเจียงเสี่ยวผิง, เจียงเสี่ยวอัน, เจียงฉง, เจียงอิง, เจียงเสียน , เจียงฮุ่ย และเจียงถิงต่างก็ดูเศร้าโศกไปตาม ๆ กัน
ในเดือนมีนาคมและเมษายน พวกเขาต้องไปโรงเรียน
นั่นก็หมายความว่าพวกเขาทั้งหมดจะไม่ได้ไปใช่ไหม ?
“อาเสี่ยวไป๋ ทำไมคุณถึงเลือกไปเทียนจิงตอนที่โรงเรียนเปิดด้วย ? ” เจียงฮุ่ยกะพริบตาและถามออกมาอย่างไม่พอใจ
“ใช่ อาเสี่ยวไป๋ คุณเปลี่ยนเวลาไม่ได้เหรอ ? ” เจียงเสี่ยวผิงก็พูดขึ้นเช่นกัน
เจียงฉงกล่าวว่า “อาเสี่ยวไป๋ ไปช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกันเถอะ เราทุกคนจะได้ไปเที่ยวด้วย”
“อาเสี่ยวไป๋ ได้โปรด ! ”
“……”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของเด็ก ๆ ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ก็เพราะลุงตั้งใจเลือกเวลาที่พวกเราไปโรงเรียนเพื่อจัดทริปให้ผู้ใหญ่ในครอบครัวได้ไปเที่ยวที่เทียนจิงอย่างไรล่ะ”
เจียงเสี่ยวอันจึงถามด้วยความสับสน “ทำไมเหรอคะ ? ”
“นั่นสิ ทำไมเหรอ ? ”
“……”
เด็กคนอื่นต่างก็สับสนไม่ต่างกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ก็ถ้าพวกเธอไปด้วย แล้วพ่อแม่ของพวกเธอจะได้เที่ยวอย่างเต็มที่ได้อย่างไร เพราะพวกเขาต้องมัวแต่ดูแลพวกเธอ แบบนี้จะสนุกไหม ? ”
“พวกเขาต้องไปดูแลพวกเธองั้นเหรอ ! ”
“แบบนั้นก็ไม่ได้เที่ยวกันพอดีสิ ? ”
เด็กทุกคนพูดไม่ออกทันที
มีเพียงเจียงเสี่ยวหยูเท่านั้นที่ดูสงบ อย่างไรก็ตามเธอเคยไปเทียนจิงมาแล้ว ดังนั้นไม่สำคัญว่าเธอจะได้ไปหรือไม่
เจียงเสี่ยวอันสังเกตเห็นท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจของเจียงเสี่ยวหยู จึงตบไหล่ของเธอแล้วถามว่า “พี่เสี่ยวหยู ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย พี่ไม่อยากไปเที่ยวเทียนจิงเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวหยูยิ้มและพูดอย่างใจเย็น “เป้าหมายของฉันคือการเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเทียนจิงอยู่แล้ว หลังจากที่ฉันเข้าเรียนที่นั่นได้ ฉันก็จะสามารถไปได้ทุกที่ที่ฉันอยากไป จะไปสนใจเรื่องเที่ยวแค่ไม่กี่วันไปทำไม ? ”
“เสี่ยวหยู พี่ยอดเยี่ยมมาก ! ”
“เสี่ยวหยู พี่ตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเทียนจิงเลยเหรอ สุดยอดมาก ! ”
“พี่เสี่ยวหยู ฉันชื่นชมพี่จริง ๆ ! ”
“เสี่ยวหยู…”
“……”
เจียงเสี่ยวผิง, เจียงเสี่ยวอัน, เจียงฉง และเด็กคนอื่นต่างมองไปที่เจียงเสี่ยวหยูด้วยความประหลาดใจ และพูดทีละคน
แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังประหลาดใจเหมือนกัน
น้องสาวของฉันมีความคิดแบบนี้ตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งเยี่ยมมาก !
จากนั้น เขาก็คิดว่าอาจเป็นเพราะหลังจากที่เขาพาเจียงเสี่ยวหยูไปที่เทียนจิงครั้งล่าสุด จึงทำให้เธอรู้สึกถึงเสน่ห์ของเทียนจิง และตัดสินใจว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเทียนจิงให้ได้
ดังนั้นเขาจึงกล่าวเสริมออกมาว่า “เสี่ยวผิง เสี่ยวอัน เจียงฉง ฉันยังไม่ได้บอกว่าพวกเธอจะไม่ได้เดินทางไปเทียนจิง”
“นี่คือแผนของฉัน ในเดือนมีนาคมและเมษายนผู้ใหญ่จะไปก่อน ส่วนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน พวกเธอก็จะได้ไป เราจะแยกกันไป”
เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ เจียงเสี่ยวผิง เจียงเสี่ยวอัน และเด็กน้อยคนอื่นก็เริ่มตื่นเต้นทันที
“เยี่ยมมาก เราสามารถไปเที่ยวที่เทียนจิงได้ด้วย ! ”
“ฉันอยากเห็นเทียนอันเหมิน ! ”
“ฉันอยากปีนกำแพงเมืองจีน ! ”
“ฉันอยากไปพระราชวังต้องห้ามและหอเทียนฟ้า ! ”
“ฉันอยากไปพระราชวังฤดูร้อน ! ”
“ฉันอยากไป……”
“ฉันบอกนายแล้วว่าอาเสี่ยวไป๋จะไม่ทิ้งเราแน่นอน ! ”
“อาเสี่ยวไป๋ ฉันจะตั้งใจเรียน เมื่อปิดเทอมฤดูร้อนมาถึง ลุงต้องพาพวกเราไปจริง ๆ นะ ! ”
“อาเสี่ยวไป๋…”
“……”
เด็ก ๆ ต่างก็พูดกันออกมาเสียงดัง
เมื่อเห็นเด็กน้อยเริ่มพูดจาจอแจเสียงดัง เจียงไห่เทียนจึงพูดว่า “เอาล่ะ ในเมื่ออาเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้น ก็แสดงว่าเขาจะต้องพาเราไปแน่นอน”
“หยุดและเงียบได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะถามเขา”
ในตระกูลเจียง เจียงไห่เทียนไม่เพียงแต่มีอายุมากที่สุดเท่านั้น แต่ยังมีสถานะสูงสุดอีกด้วย นอกจากนี้เขายังมีศักดิ์สูงสุดในตระกูล ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กต่างก็เชื่อฟังเขาทั้งนั้น
เจียงเสี่ยวผิง เจียงเสี่ยวอัน และคนอื่นต่างก็เงียบไปทันที
เจียงไห่เทียนเห็นแบบนี้ จึงพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “หลานหมายความว่าพวกเราผู้ใหญ่จะไปเทียนจิงในช่วงเดือนมีนาคมและเมษายนเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยกันเป็นครอบครัว ตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ของเราก็ดีขึ้นแล้ว ก็ถึงเวลาออกไปสนุกกันบ้าง”
เจียงไห่เทียนอยากไปเทียนจิง แม้ว่าเขาจะมีความสุข แต่เขาก็พูดว่า “แล้วถ้าเราไปกันหมดนี่ ใครจะดูแลบ้านให้เราล่ะ ? ”
YOU MAY ALSO LIKE
