ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1162 เงินนำโชคของชายชรา

ตอนที่ 1162 เงินนำโชคของชายชรา

ในวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ 30 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ

เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นตั้งแต่เช้า

เขาคิดว่าเขาตื่นเร็วมากแล้ว แต่เมื่อลงไปชั้นล่าง เขาก็เห็นว่าทั้งชายชรา, ติงจงผิง และเจียงชานกำลังรำไทเก็กอยู่ที่สนามหญ้าอยู่ก่อนแล้ว

มีเหงื่อเล็กน้อยบนหน้าผากของเจียงชาน เห็นได้ชัดว่าเธอฝึกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว

การเคลื่อนไหวของเธอเหมือนปุยเมฆและสายน้ำไหล ทุกท่วงท่าของเธอร่ายรำท่วงท่าออกมาได้น่าพึงพอใจ

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ดูเหมือนว่ามวยไทเก๊กของลูกสาวเขาจะพัฒนาขึ้นมาก

หลังจากที่ทั้งสามรำไทเก็กเสร็จแล้ว เขาถึงได้เข้าไปทักทาย

“คุณปู่ สวัสดีปีใหม่นะครับ ! ”

“ผมขอให้คุณปู่มีสุขภาพแข็งแรง มีความสุขและอายุยืนนะครับ ! ”

ชายชราหัวเราะออกมาเสียงดัง “นี่กำลังพูดถึงอะไร ตอนนี้ฉันอายุ 97 ปีแล้วนะ ใกล้จะ 98 ปีแล้วด้วย จะให้ฉันดูเด็กขึ้นทุกปีได้อย่างไร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันก็แค่คำอวยพรตอนปีใหม่เอง ? ตราบใดที่คุณปู่มีจิตใจที่อ่อนเยาว์ คุณปู่ก็จะดูเหมือนคนอ่อนเยาว์ตลอดไปนั่นแหละครับ”

คุณปู่พยักหน้าด้วยความพอใจ “เอาเถอะ ถึงแม้ว่าคำพูดของนายจะสวยงามขนาดไหน ฉันก็ไม่มีอั่งเปาให้หรอกนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อน และพูดต่ออย่างรวดเร็วว่า “ผมอายุเกือบจะ 30 ปีแล้ว ผมไม่ต้องรับอั่งเปาแล้ว เพราะว่าผมน่าจะต้องเป็นฝ่ายที่ให้เองมากกว่านะครับ”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น เขาก็รีบหยิบอั่งเปาสีแดงซองใหญ่ที่เขาเตรียมไว้ออกมาและยื่นให้ชายชราด้วยมือทั้งสองด้วยความเคารพ

สิ่งนี้เขาได้เตรียมเอาไว้เป็นพิเศษอยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะมาที่เทียนจิง สมาชิกในครอบครัวหลินทุกคนจะมีซองอั่งเปาสีแดงขนาดใหญ่ที่มีชื่อของพวกเขาเขียนอยู่บนนั้น

เมื่อชายชราเห็นแบบนั้นก็รับซองมาแล้วเปิดดู และพบกับธนบัตรใบละสิบหยวนปึกใหญ่

“นี่มันเท่าไหร่กันเนี่ย ? ”

เป็นเรื่องยากที่จะถามออกมาโดยตรง

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบพูดบอกว่า “99 ใบ ความหมายแปลว่า อายุยืนยาว ก้าวหน้าอย่างมั่นคงครับ”

ชายชรายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่สนหรอกว่าจะเยอะแค่ไหน แต่ได้มา 99 ใบแบบนี้ก็ไม่เลว เดี๋ยวฉันจะเอาอั่งเปาให้กับเหลน ๆ ฉันด้วยเหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า……”

หลังจากหัวเราะ เขาก็หยิบเงินออกมาสามใบ ยื่นให้เจียงชานแล้วพูดว่า “ชานชาน มานี่สิ นี่เงินปีใหม่ ปู่ทวดเอาให้หนู”

“ขอบคุณค่ะคุณปู่ทวด ! ”

เจียงชานรับเงินมาอย่างมีความสุข

ชายชราพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พร้อมกับหยิบออกมาอีกใบหนึ่ง แล้วยื่นให้กับติงจงผิง “เสี่ยวติง ปกตินายมักจะไม่ยอมให้ฉันดื่ม เพราะงั้นปีใหม่ฉันให้นายแค่สิบหยวนนะ”

ติงจงผิงรู้สึกหดหู่ แต่ในเมื่อนายท่านให้มา เขาจะไม่รับก็ไม่ได้

“ขอบคุณครับนายท่าน”

ติงจงผิงรับเงินอั่งเปาสิบหยวนมา พร้อมกับกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงขมขื่น

แต่ปีที่แล้วนายท่านก็ไม่ได้ทำแบบนี้นะ

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วคิดว่าทำไมถึงต้องให้อั่งเปากับนายท่านด้วย ?

ชายชราดูจะพอใจกับความลำบากใจของติงจงผิงมาก เขาจึงหยิบออกมาอีกสองใบแล้วมอบให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ “ส่วนนี่เงินปีใหม่ของนาย”

ฮะ ?

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกตกใจเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจในการกระทำของคุณปู่เลย

“ทำไมตกใจขนาดนั้น มันน้อยเกินไปเหรอ ? ” ชายชราทำเสียงฟึดฟัดออกมา

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบรับเงินมาอย่างรวดเร็วและขอบคุณเขา “ขอบคุณครับ คุณปู่ ! ”

ชายชราหัวเราะร่า หลังจากที่แจกเงินอั่งเปาให้กับทั้งสามคนแล้ว เขาก็เก็บอั่งเปาไว้ในกระเป๋าแล้วเดินเชิดหน้าเข้าไปในบ้าน

“พ่อคะ สวัสดีปีใหม่ ขอให้พ่อร่ำรวยเงินทองนะคะ ! ”

เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับโค้งคำนับ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “สวัสดีปีใหม่ชานชานของพ่อ ขอให้หนูโตไว ๆ และประสบความสำเร็จในอนาคตนะ ! ”

หลังจากที่พูดอย่างนั้นจบ เขาก็หยิบซองอั่งเปาออกมาแล้วยื่นให้เธอ

เช่นเดียวกับปีที่แล้ว เขาให้อั่งเปาเธอเป็นธนบัตรสิบหยวนจำนวน 12 ใบ

“ขอบคุณค่ะพ่อ ! ”

“หนูรักพ่อที่สุด ! ”

เจียงชานรับซองอั่งเปามาแล้วพูดอย่างมีความสุข

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อก็รักชานชานมากเหมือนกันนะ ! ”

ติงจงผิงเฝ้าที่ดูฉากนี้จากด้านข้าง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับเขาว่า “พี่ติง ผมขออวยพรให้พี่มีความสุขในวันปีใหม่ด้วยเหมือนกันนะครับ ! ”

ในขณะที่เขากำลังพูดนั้น เขาก็ได้หยิบอั่งเปาสีแดงซองหนาออกมา

ติงจงผิงตอบว่า “เช่นกันครับ ขอให้คุณและครอบครัวมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

หลังจากที่พูดไปอย่างนั้น เขาก็รีบห้ามไม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋หยิบอั่งเปาออกมา และพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาไม่ได้ส่งอั่งเปาให้ติงจงผิง แต่กลับยื่นมันให้เจียงชานแล้วพูดว่า “เอาไปให้อาจารย์สิ”

“ได้ค่ะ ! ”

เจียงชานหยิบซองอั่งเปาแล้ววิ่งไปหาติงจงผิง ก่อนที่จะยื่นให้เขาและทำความเคารพ “อาจารย์ ปีใหม่นี้หนูขอให้อาจารย์มีความสุขมาก ๆ นะคะ ! ”

เธอพูดพร้อมกับยื่นซองอั่งเปาไปให้

ติงจงผิงตกใจกับการกระทำนี้ เขามองดูซองอั่งเปาสีแดงซองหนาโดยที่ยังไม่ได้รับมา เขามองอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

หลังจากที่กลับมามีสติ เขาก็พูดกับเจียงชานว่า “ลองเปิดซองอั่งเปาดูสิ”

“อ้อ ! ” เจียงชานไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอก็ได้เปิดซองอั่งเปาอย่างเชื่อฟัง

ติงจงผิงเหลือบมองเงินที่อยู่ด้านใน และคิดว่ามันน่าจะเท่ากับของชายชรา

ใช่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋คิดว่าติงจงผิงเป็นอาจารย์ของเจียงชาน ซึ่งเขายังไม่มีของขวัญขอบคุณที่อีกฝ่ายรับลูกสาวของเขาเป็นศิษย์ ดังนั้นเขาจึงมอบอั่งเปาซองใหญ่ให้ในวันปีใหม่เพื่อแสดงความขอบคุณ

นอกจากนี้เขายังเตรียมซองอั่งเปาให้กับเด็กคนอื่นในตระกูลหลินอีกด้วย แต่ก็จำนวนเท่ากับที่มอบให้กับเจียงชาน

มีเพียงชายชราและติงจงผิงเท่านั้นที่ได้รับ 99 ใบ

มุมปากของติงจงผิงกระตุกอย่างแรง เขาเอื้อมมือไปเปิดซองพร้อมกับหยิบออกมาหนึ่งใบ แล้วพูดกับเจียงชานว่า “งั้นก็ได้ ฉันเอาเท่านี้ แล้วที่เหลือหนูก็เอาไปเลย ! ”

ฮะ ?

แม้ว่าเจียงชานจะเต็มไปด้วยไหวพริบ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงในขณะนี้

ทำแบบนี้ได้เหรอ ?

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองพ่อของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “ในเมื่ออาจารย์บอกให้เก็บไว้ งั้นลูกก็เก็บไว้เถอะ ! ”

“อ้อ ค่ะ ! ” เจียงชานเก็บอั่งเปาซองนั้นอย่างเชื่อฟัง

หลังจากที่ทั้งสองเข้าไปในบ้าน ชายชราก็นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นแล้ว

หลินต้าเหว่ย หลินเจียเหวย หลินเจียลี่ และหลินเจียเล่อต่างก็ทยอยตื่นนอน

เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น ทุกคนต่างก็จะอวยพรปีใหม่ให้ชายชราด้วยความรวดเร็ว

คนแรกคือหลินต้าเหว่ย

“พ่อครับ ผมขออวยพรให้พ่อมีสุขภาพแข็งแรงในปีใหม่นะครับ ! ”

ขณะที่เขาพูด ดวงตาของเขาก็ชื้นเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเขาต้องอวยพรปีใหม่ให้ผู้เป็นพ่อผ่านทางโทรศัพท์มากี่ปีแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้อวยพรปีใหม่ให้กับพ่อด้วยตนเอง

ชายชราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เอาล่ะ สวัสดีปีใหม่พวกลูกเหมือนกัน ! ”

หลินต้าเหว่ยไม่ได้มาสวัสดีปีใหม่ด้วยตนเองมากี่ปีแล้ว จะไม่ให้เขาตื้นตันใจได้อย่างไร ?

หลังจากกล่าวคำอวยพรปีใหม่เสร็จแล้ว ชายชราก็กวักมือเรียกหลินต้าเหว่ย “เสี่ยวเหว่ย มานี่มา”

หลินต้าเหว่ยเดินไปหาพ่อของเขาด้วยความสงสัย

แต่เมื่อเขาเห็นชายชราหยิบซองอั่งเปาขนาดใหญ่ออกมาจากกระเป๋าของเขา หลินต้าเหว่ยก็คิดว่าพ่อของเขากำลังจะมอบซองอั่งเปาให้ เขาจึงกำลังจะปฏิเสธ

โดยไม่คาดคิด ชายชรากลับหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมา 2 ใบ แล้วยื่นให้เขา “เสี่ยวไป๋มีความกตัญญู พ่อเลยแบ่งเงินนำโชคที่เขามอบให้มาให้ลูกด้วย”

หลินต้าเหว่ยยิ้มแหยทันที

แต่เขาก็ยังพูดว่า “ขอบคุณครับพ่อ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันกลับมาและถลึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋

จากนั้น หลินเจียเหวยและหลินเจียเล่อก็ลงมาและกล่าวคำอวยพรปีใหม่แก่คุณปู่ด้วยเหมือนกัน

การปฏิบัติแบบเดียวกันทำให้หลินเจียเหวยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

ฉันอายุเกือบ 40 ปีแล้ว และฉันไม่เคยได้รับเงินปีใหม่มาหลายปีแล้วด้วย !

ฉันไม่คิดว่าจะได้รับมันอีกครั้งจากปู่ของฉัน

ทำให้รู้สึกเหมือนตอนยังเป็นเด็กเลย

ส่วนหลินเจียเล่อเองก็ยังคงเป็นเหมือนเด็กที่มีความสุขมากที่ได้รับเงินอั่งเปาจากปู่ของเขา