ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1172 โต้รุ่งในคืนสิ้นปีอีกครั้ง

ตอนที่ 1172 โต้รุ่งในคืนสิ้นปีอีกครั้ง

เมื่อเทียบกับดอกไม้ไฟในเทียนจิง ดอกไม้ไฟในเจียงวานนั้นงดงามกว่ามาก

เพราะมีคนจำนวนมากที่ซื้อมาจุด

ตอนนี้ทุกครัวเรือนในเจียงวานต่างก็มีเงินใช้ไม่ขาดมือ ใครล่ะจะไม่ซื้อดอกไม้ไฟมาจุดในวันขึ้นปีใหม่ ?

หลายคนถึงกับอยากที่จะแข่งจำนวนของดอกไม้ไฟที่ซื้อมาจุดกันด้วยซ้ำ

ใครก็อยากจะจุดดอกไม้ไฟให้มากกว่าคนอื่นเพื่อแสดงถึงความมั่งคั่งของตนเอง ทั้งยังเป็นการคาดหวังว่าชีวิตของครอบครัวในปีหน้าจะสว่างไสวราวกับดอกไม้ไฟเหล่านี้ด้วย

แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าที่จะมาแข่งกับครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋

แค่เปรียบเทียบกับคนอื่นในหมู่บ้านก็เพียงพอแล้ว

นี่คือความเข้าใจโดยปริยายของชาวเจียงวานทั้งหมด

สำหรับการจุดดอกไม้ไฟในเจียงวาน ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นครอบครัวแรกที่ทำการจุดดอกไม้ไฟก่อน ในตอนนั้นสองพี่น้องอย่างเจียงเสี่ยวจี๋, เจียงเสี่ยวโจว, เจียงเสี่ยวเฟิง และเจียงเสี่ยวเหลยต่างก็พากันถือดอกไม้ไฟและประทัดออกไปที่ลาน และเริ่มจุดดอกไม้ไฟและประทัดพร้อมกัน

“ปัง ปัง ปัง…”

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง…”

เสียงดอกไม้ไฟและประทัดดังสนั่น จากนั้นชาวบ้านร้อยกว่าครัวเรือนในเจียงวานก็เริ่มจุดดอกไม้ไฟและประทัดตามมาติด ๆ

ทันใดนั้น ดอกไม้ไฟหลายร้อยดอกก็ถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า จนทำให้ท้องฟ้าเหนือเจียงวานเต็มไปด้วยสีสันตระการตา

ชาวเจียงวานทุกคนเฝ้าดูอยู่ในสนามหน้าบ้านของพวกเขาเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นดอกไม้ไฟที่งดงามแบบนี้เมื่อปีที่แล้วมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้พวกเขาตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็น

“ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นทุกปี แต่ปีนี้ดอกไม้ไฟเยอะกว่าปีที่แล้วมาก ! ”

“เชื่อฉันสิ ปีหน้ามันจะต้องมีมากกว่าปีนี้ ! ”

“ใช่ มันจะต้องมีมากขึ้นทุกปี ! ”

“ในอนาคต พวกเราชาวเจียงวานคงจะสามารถจัดเทศกาลดอกไม้ไฟในช่วงตรุษจีนได้”

“เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ ถ้าคุณจะทำ ฉันก็เอาด้วย”

“มายึดตามฉันทำไม ? คนที่จะเป็นแกนนำได้คือเจียงเสี่ยวไป๋ต่างหาก ! ”

“ใช่ บ้านของเขาจุดดอกไม้ไฟเยอะทุกปี”

“จริงสิ วันนี้ทั้งวันฉันยังไม่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เลย”

“เห็นบอกว่าเขาไปรวมญาติฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงไม่ใช่หรือ ? ”

“จริงเหรอ ! ”

“ฉันก็ไม่เห็นเขาเลย ! ”

“คุณตามข่าวไม่ทันเอง เสี่ยวไป๋และครอบครัวของเขาไปที่เทียนจิงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่”

“อ่อ…งั้นก็แปลว่าเขาไม่ได้อยู่บ้านช่วงตรุษจีน ! ”

“นายจะไปรู้อะไร ? เสี่ยวไป๋เขาใช้ชีวิตอย่างหรูหรา เขาไปฉลองวันตรุษจีนที่เมืองแห่งจักรพรรดิเชียวนะ ! ”

“ในบรรดาพวกเรามีใครได้เคยไปฉลองวันตรุษจีนที่เทียนจิงบ้าง ? ”

“……”

ผู้คนในหมู่บ้านพูดคุยกันพร้อมทั้งชมดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าไปด้วย

ดอกไม้ไฟถูกจุดอย่างต่อเนื่อง

แต่ไม่ว่าจะมีดอกไม้ไฟเยอะแค่ไหน สุดท้ายฉากอันงดงามก็ต้องจบลง

เมื่อความงดงามสุดท้ายในท้องฟ้ายามค่ำคืนสงบลง ตอนนี้เหลือเพียงดวงดาวที่เปล่งประกายแสงจาง ๆ บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่ห่างออกไป

ทุกคนมองดูเพื่อเก็บความทรงจำสักพัก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

หลังจากจุดพลุดอกไม้ไฟแล้ว งานเทศกาลตรุษจีนปีนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไป

แต่ทุกคนก็ยังไม่มีใครกลับไปนอน

อย่างไรเสียในคืนแรกของปีใหม่ พวกเขาก็จะต้องอยู่โต้รุ่งกันอยู่แล้ว หาอะไรทำสนุก ๆ ฆ่าเวลากันดีกว่า

แน่นอนว่าในเวลานี้ ผู้หญิงส่วนใหญ่เดินเข้าไปในครัวและเริ่มเตรียมอาหารโต้รุ่ง

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในบ้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือโทรหาที่บ้าน

หลังจากงานรวมตัวในตอนเช้า เขาก็ได้โทรหาครอบครัวครั้งหนึ่งเพื่อถามไถ่ว่าที่บ้านทำอะไรบ้าง

อย่างไรก็ตาม เวลายังคงหมุนอย่างต่อเนื่อง ปีเก่าผ่านไป และปีใหม่ก็มาถึง เมื่อเขาไม่สามารถฉลองปีใหม่ที่บ้านได้ เขาจึงต้องโทรหาพ่อแม่โดยเร็วที่สุดเพื่ออวยพรปีใหม่

เมื่อสายเชื่อมต่อแล้ว เป็นเจียงไห่หยางที่รับสาย

เจียงเสี่ยวไป๋จึงอวยพรปีใหม่ให้เขาก่อน จากนั้นจึงกล่าวอวยพรปีใหม่ให้กับหวังซิ่วจวี๋ เจียงไห่เทียน เจียงไห่โปและคนอื่นทีละคน

“พ่อคะ หนูอยากจะคุยกับปู่และย่า”

นับตั้งแต่เชื่อมต่อสาย เจียงชานก็ยืนอยู่ข้างเขาตลอด เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ เธอก็รีบร้องขอทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วยื่นโทรศัพท์ให้เธอ

“คุณปู่ หนู ชานชานเองค่ะ ! ”

“ชานชาน…”

“คุณปู่ หนูขออวยพรให้คุณปู่มีความสุขในวันปีใหม่! โชคดี! พบเจอแต่สิ่งดี ๆ ! และมีสุขภาพที่แข็งแรงแบบนี้ไปนาน ๆ นะคะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ขอบคุณมากชานชาน ปู่ก็ขออวยพรให้หนูมีความสุขในปีใหม่นี้เช่นกัน ! เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กดี มีสุขภาพที่แข็งแรง ปู่ได้เก็บเงินโชคดีไว้ให้หนูแล้ว ! ”

“ขอบคุณมากค่ะคุณปู่ ! ถ้าอย่างนั้นโปรดเรียกคุณย่ามาให้หนูทีสิคะ หนูจะอวยพรปีใหม่ให้คุณย่าด้วย”

ที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงของเจียงไห่หยางเรียกหวังซิ่วจวี๋เพื่อมารับโทรศัพท์

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงของหวังซิ่วจวี๋ก็ดังขึ้น “ชานชานเองเหรอ…”

“คุณย่า ชานชานขออวยพรปีใหม่ให้คุณย่ามีความสุข…”

“เอาล่ะ หนูสนุกไหมที่ได้ฉลองปีใหม่ที่เทียนจิง ? ”

“สนุกดีค่ะ เราเพิ่งกลับมาหลังจากออกไปจุดดอกไม้ไฟ”

“เพิ่งจุดดอกไม้ไฟเหรอ ทางนี้ก็เพิ่งจุดดอกไม้ไฟไปเหมือนกัน ถิงถิงยังบ่นว่าหนูไม่อยู่ที่นี่ ทำให้เธอไม่มีใครดูดอกไม้ไฟเป็นเพื่อน ! ”

“เอาล่ะ คุณย่าคะ ช่วยเรียกถิงถิงมารับโทรศัพท์หน่อยค่ะ หนูขอพูดกับเธอสักสองสามคำ จะได้ชดเชยที่ทำให้เธอรู้สึกเหงา ! ”

“……”

การโทรนี้กินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง

เมื่อเจียงชานคุยโทรศัพท์ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารค่ำให้กับทุกคน

อาหารค่ำที่นี่เน้นเป็นเมนูเกี๊ยว ซึ่งต่างจากภาคใต้ที่ส่วนใหญ่จะเป็นบัวลอยน้ำขิง, เค้กข้าวเหนียว, บะหมี่ และเต้าหู้ เป็นหลัก

ในระหว่างวัน เฉาเสวี่ยรุ่ย, จูหัว, หลินเจียลี่, จางอ้ายผิง และคนอื่นได้ช่วยกันห่อเกี๊ยวไว้เยอะมาก

จึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเจียงเสี่ยวไป๋ที่จะทำอาหารมื้อดึกในตอนนี้ ก็แค่นำเกี๊ยวมาต้มในหม้อ

ส่วนชายชรานั้นไม่กิน เพราะเขาต้องเข้านอนก่อน

เขาอายุมากแล้ว จึงต้องมีตารางกิจวัตรประจำวันไว้อย่างชัดเจน โดยปกติแล้วเขาจะเข้านอนในเวลานี้

เมื่อได้เห็นดอกไม้ไฟแล้ว ชายชราจึงกลับเข้าไปพักผ่อนอย่างสบายใจ

ส่วนกิจกรรมโต้รุ่งส่งท้ายปี ตอนนี้เขาอายุเกือบจะ 98 ปีแล้ว เขาจึงไม่ต้องอยู่โต้รุ่งกับคนอื่น

หลังจากที่คนอื่นกินเกี๊ยวเสร็จแล้ว พวกเขาก็เริ่มฉลองวันส่งท้ายปีเก่าอย่างเป็นทางการ

เด็กเล็กเริ่มทนความง่วงไม่ไหวอีกต่อไป ผู้ใหญ่จึงไม่สนใจอะไรมากนัก และปล่อยให้พวกเขากลับไปนอนที่ห้องของตน

ยกเว้นหลิวอี้ถิงและหลินเจียอิน ทุกคนต่างก็อยู่โต้รุ่งกันหมดเพื่อเป็นการส่งท้ายปีเก่า

ส่วนหลิวอี้ถิงและหลินเจียอินไม่มีทางเลือกอื่นเพาะต้องอุ้มเจียงอันและเจียงห่าวเข้านอน ทั้งสองคนอายุยังไม่ถึงหนึ่งขวบ เด็กทั้งสองจึงร้องไห้งอแงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลับไป

เฉาเสวี่ยรุ่ย, จูหัว, หวงอิง, จางอ้ายผิง และลูกสะใภ้คนอื่นก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น โดยยังคงพูดคุยเกี่ยวกับดอกไม้ไฟที่เพิ่งจุดไปไม่จบไม่สิ้น

หลินต้ากั๋ว, หลินต้าเหว่ย, หลินเจียเซิ่ง, หลินเจียตง และคนอื่นก็รวมตัวกันสูบบุหรี่และพูดคุยกันในหัวข้อสบายสมอง โอกาสที่พวกเขาจะได้รวมตัวกันแบบนี้ช่างมียากเหลือเกิน

และแล้วเวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อท้องฟ้าทางทิศตะวันออกกำลังจะสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็ทนไม่ไหวมากขึ้น และต่างก็หาที่นอนกันวุ่น

มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่ยังคงยืนกรานที่จะอยู่จนถึงฟ้าสว่าง นั่นก็คือหลินต้ากั๋ว, หลินต้าเหว่ย, หลินเจียเซิ่ง และเจียงเสี่ยวไป๋

“พี่รอง ทำไมพี่ไม่ไปพักผ่อนล่ะ ! ”

หลินต้าเหว่ยกังวลว่าร่างกายของหลินต้ากั๋วจะรับไม่ไหว เขาจึงถามขึ้นมา

หลินต้ากั๋วมองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่างกระจก แล้วพูดว่า “จะเช้าแล้ว ฉันยังไม่ง่วง”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “อยู่จนถึงจุดนี้ก็ถือว่าโต้รุ่งแล้ว”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “อีกสักพักจะมีรถมารับฉัน เดี๋ยวฉันก็จะออกไปแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจและพูดว่า “ลุงรอง ทำไมลุงถึงกลับเร็วขนาดนี้ล่ะครับ ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ฉันต้องขึ้นเครื่องตอนเช้าเพื่อกลับไปที่เจียงเฉิง วันส่งท้ายปีเก่าฉันอยู่ที่เทียนจิงทั้งวัน ดังนั้นในวันแรกของปีใหม่ ฉันต้องอยู่ที่เจียงเฉิง”

หลินต้าเหว่ยเองก็พอจะเข้าใจในเรื่องนี้

หากพูดตามเหตุและผล เขาเองก็ควรจะอยู่ที่เจี้ยนหยางเมื่อวานและเวลานี้ด้วย

“พี่รอง ฉัน…”

หลินต้ากั๋วโบกมือ “ฉันรู้ว่านายต้องการจะพูดอะไร แต่สถานการณ์ปีนี้พิเศษ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ อย่ากังวลไปเลย อยู่ที่นี่กับพ่อให้สนุกสักสองสามวันแล้วค่อยกลับไปเถอะ”