ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1181 วันที่แปดหลังปีใหม่มาถึงแล้ว

ตอนที่ 1181 วันที่แปดหลังปีใหม่มาถึงแล้ว

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ที่แท้มีหลายสิ่งที่ต้องใส่ใจเมื่อลงโฆษณา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ทุกย่างก้าวย่อมมีวิถีทางของตัวเองครับ”

หลินต้าเหว่ยพยักหน้าและกล่าวว่า “เดิมที พ่อคิดว่าจะใช้เงินเพื่อโฆษณาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งที่บ้านเกิด แต่หลังจากที่ลูกพูดแบบนั้นออกมา พ่อก็ไม่กล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ชอบใจ เขาไม่คิดว่าพ่อตาของเขาต้องการลงโฆษณาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง

“พ่อครับ พ่อต้องการโปรโมทเจี้ยนหยางและไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งใช่ไหม ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งไม่ต้องลงโฆษณาก็ขายดิบขายดีอยู่แล้ว พ่อคิดว่าตอนนี้ที่เจี้ยนหยางของเรามีอุตสาหกรรมมากมาย ดังนั้นจึงอยากจะส่งเสริมชื่อเสียงของเจี้ยนหยางให้ดังขึ้นไปอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้เจี้ยนหยางมีเงินงบประมาณเพียงพอแล้ว”

หลินต้าเหว่ยพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “เราต้องขอบคุณลูกที่ทำให้เจี้ยนหยางที่ยากจน ได้ฟื้นฟูเศรษฐกิจจนมั่งคั่งอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้”

ลองคิดดูว่ามีโรงงานหลายร้อยแห่งในนิคมอุตสาหกรรมเจี้ยนหยาง ครึ่งหนึ่งเป็นของเจียงเจียกรุ๊ปและส่วนที่เหลือต่างก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทที่เข้ามาลงทุน

ลองคิดดูว่าเมื่อมีโรงงานจำนวนมาก ย่อมทำให้เจี้ยนหยางสามารถสร้างผลกำไรทางเศรษฐกิจได้มากเพียงใดในหนึ่งปี ?

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าพ่อต้องการที่จะโปรโมทเจี้ยนหยาง ก็ไม่จำเป็นต้องเลือกสถานีโทรทัศน์”

หลินต้าเหว่ยได้ยินแบบนั้นจึงถามด้วยความประหลาดใจ “แล้วจะเอาสถานีไหนล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและไม่พูดอะไร เพราะเขายังไม่ได้ใช้ไม้เด็ดในอุตสาหกรรมโฆษณาเลย

แต่ทั้งหมดที่เขาวางไว้คงจะสามารถเริ่มได้ในปีนี้

หลินต้าเหว่ยพูดอย่างกังวลว่า “ลูกควรบอกพ่อนะ ! ”

ทันใดนั้นก็มีเสียง “ตัม ตัม ตัม ตัม ตัม ! ” ดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋รีบเดินออกไป

“ดูละครก่อนครับ แล้วค่อยคุยกันทีหลัง”

หากพูดออกไปตอนนี้ ก็คงจะเรียกราคาดี ๆ ไม่ได้

ฉะนั้นเขาจะไม่มีทางพูดมันออกมาง่าย ๆ อย่างแน่นอน

หลินต้าเหว่ยไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตามเข้าไป

ในที่สุดตอนที่ 14 ก็ฉายแล้ว มันมีชื่อตอนว่า ‘ต่อสู้กับปีศาจแดง’

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประทับใจอย่างมากกับรูปลักษณ์ของปีศาจแดงที่มีแถบรัดหน้าท้องสีแดงและผมเปียสูงเสียดฟ้า เขาคาดการณ์ว่าหลังจากออกอากาศตอนนี้ เด็กหลายคนคงจะรีบแต่งตัวเลียนแบบแน่นอน

เขาถึงกับอดคิดไม่ได้ว่าตอนนี้เจียงเจียกรุ๊ปยังไม่เคยตีตลาดอุตสาหกรรมเครื่องแต่งกายและของเล่นเด็กมาก่อน และยังไม่เคยเปิดตัวผลิตภัณฑ์สำหรับเด็กโดยเฉพาะอีกด้วย

เป็นไปได้ไหมที่จะสร้างแบรนด์สำหรับเด็กโดยใช้ประโยชน์จากความนิยมของตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว ?

ทุกคนในห้องนั่งเล่นกำลังดูละครโทรทัศน์ แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับเอาสมาธิมาจดจ่อกับการค้นหาผลิตภัณฑ์ยอดนิยมสำหรับเด็กจากในความทรงจำของเขา

……

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่แปดของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ

ซึ่งก็เป็นวันเกิดของหวังซิ่วจวี๋

ในตอนเช้า ครอบครัวเจียงต่างก็ยุ่ง เฉียวว่านซานสั่งผู้ช่วยหลายสิบคนให้เตรียมการต่าง ๆ ซึ่งมันก็เป็นฉากที่มีชีวิตชีวาพอ ๆ กับงานฉลองใหญ่

สิ่งแรกคือการเตรียมเตาอั้งโล่เพิ่มสำหรับก่อไฟ เมื่อแขกมาจะได้มีที่ให้แขกผิงไฟในฤดูหนาว

แขกเหรื่อทยอยมาทีละคน

ในเดือนแรกของปี เมื่อญาติ ๆ มาอวยพรปีใหม่ พวกเขามักจะนำประทัดหกเหลี่ยมมาจุด ในทำนองเดียวกันเจ้าบ้านก็จะทำแบบนั้นด้วย เพื่อเป็นการต้อนรับแขกเช่นกัน

“ปัง ปัง ปัง ปัง…”

ตั้งแต่ประทัดชุดแรกดับลง ก็มีการจุดประทัดอย่างต่อเนื่องตามมาไม่รู้จบ

“สวัสดีปีใหม่ ! ”

“คุณป้า ขอให้คุณป้ามีชีวิตยืนยาวเท่าภูเขาทางใต้ และมีความสุขเหมือนทะเลตะวันออก ! ”

“สวัสดีปีใหม่ ! ”

“สุขสันต์วันเกิดนะคุณอา ขอให้มีอายุยืนยาวและสุขภาพแข็งแรง ! ”

“สวัสดีปีใหม่ ! ”

“เสี่ยวไป๋ กลับมาเมื่อไหร่เหรอ ? ”

“เสี่ยวไป๋ ฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงสนุกไหม ? ”

“เจียอิน เจียงอันและเจียงห่าวยังเด็กมาก การพาพวกเขาเดินทางไปที่ไกล ๆ ยากลำยากมากไหม ? ”

“ชานชาน หนูคิดถึงป้าบ้างหรือเปล่า”

……

ใคร ๆ ก็มาอวยพรปีใหม รวมทั้งอวยพรวันเกิดให้กับหวังซิ่วจวี๋ นี่ถือเป็นการแสดงความยินดีทวีคูณ

ตอนนี้ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ทำให้ที่ลานหน้าบ้านของตระกูลเจียงมีคนหลายร้อยคน ผู้คนกำลังพูดคุยและตั้งวงเล่นไพ่ในห้องต่าง ๆ ให้บรรยากาศที่ดูคึกคักเป็นอย่างมาก

ในเวลานี้ ขบวนรถก็มาถึง ซึ่งได้ดึงดูดแขกที่นั่งอยู่ในบริเวณลานบ้านได้เป็นอย่างดี

ซึ่งขบวนรถเหล่านั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากผู้บริหารระดับสูงของเจียงเจียกรุ๊ป

เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปหาพวกเขาและเห็นหลินเจียจวินอยู่ในฝูงชน เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่เจียจวิน ทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ ? ”

ตอนที่พวกเขากลับจากเทียนจิงมาที่เจียงเฉิงเมื่อวานนี้ หลินเจียจวินไม่ได้บอกว่าเขาจะมาด้วยซ้ำ

จู่ ๆ เขาก็มาที่นี่วันนี้โดยไม่ได้บอกได้กล่าว

หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “วันเกิดป้าหวังทั้งที ฉันจะไม่มาได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อวานทำไมพี่ไม่มากับพวกเราด้วยล่ะ เดินทางมาคนเดียวทำไม ? ”

หลินเจียจวินพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากกลับบ้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรอีก และทักทายเมิ่งเสี่ยวเป่ย, เฉินอันผิง, ข่งชิงเซี๋ยง, โหยวโหย่วหยู, ถานชิงชาน, เย่กวงโต้ว, เปากันฉวน, จวงปี้เฉิง และคนอื่น

“ผู้ช่วยเจียง สวัสดีปีใหม่ ! ”

“ผู้ช่วยเจียง สวัสดีปีใหม่ ! ”

“ผู้ช่วยเจียง….! ”

ทุกคนต่างก็อวยพรปีใหม่กันอีกครั้ง

หลังจากทักทายกันเสร็จสิ้น เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “วันนี้มีแขกมากมาย คุณไปทำธุระของคุณเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เอาล่ะ งั้นก็เชิญพวกคุณตามสบายเลยนะ ไว้เรามาทานอาหารเย็นด้วยกันทีหลัง”

เฉินอันผิงและคนอื่นพยักหน้ารับและแยกย้ายกันไปหาที่นั่ง

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปทักทายแขกคนอื่นต่อ

แขกบางคนมาเพิ่มมอบของขวัญโดยไม่ได้อยู่ทานข้าวร่วมกันต่อด้วยซ้ำ แต่ส่วนใหญ่จะหาโอกาสมาแสดงตัวต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋

ส่วนเจียงชานได้ไปขอให้เถียนต้าลี่ขับรถพาเธอ, เจียงถิง, เฉินปิง และเด็กคนอื่นไปที่บ้านของเจียงไห่โปในตอนเช้า แม้แต่หวังซิ่วจวี๋ก็ไม่รู้เรื่องนี้

เมื่อเธอกลับมาก็เป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว จากนั้นเธอก็พาหวังซิ่วจวี๋ไปที่ห้องของเธอ

“คุณย่า หลับตาก่อนค่ะ หนูอยากจะเซอร์ไพรส์คุณย่า ! ” เจียงชานพูดแล้วใช้มือเล็ก ๆ ปิดตาของหวังซิ่วจวี๋

“ชานชาน หนูอยากจะเซอร์ไพรส์อะไรย่างั้นเหรอ ? ”

“คุณย่า ถ้าหนูบอกออกมาแล้วจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์ได้อย่างไรล่ะคะ หลับตาก่อนค่ะ ! ”

“เอาล่ะ งั้นย่าจะฟังชานชาน”

หวังซิ่วจวี๋ยิ้มและหลับตาอย่างให้ความร่วมมือ

“Happy birthday to you

Happy birthday to you…”

เสียงร้องเพลงดังขึ้น

“คุณย่าลืมตาได้แล้วค่ะ”

หวังซิ่วจวี๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเห็นเจียงชานถือเค้กวันเกิดสามชั้นและปักเทียนวันเกิดเป็นวงกลม

แสงเทียนที่สะท้อนกระทบใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงชาน ทำให้เธอดูเหมือนกับเอลฟ์น้อยแสนฉลาด

เจียงเสี่ยวไป๋, หลินเจียอิน, เจียงเสี่ยวหยู, เจียงเสี่ยวเหลย, เจียงเสี่ยวเฟิง, หลัวเจาตี้, เจียงเสี่ยวเยว่, เฉินหยวนเฉา , เจียงถิง, เฉินปิง และเฉินหงรวมตัวกันด้านหลังเจียงชาน พวกเขาช่วยกันตบมือและร้องเพลงวันเกิดพร้อมกัน

หวังซิ่วจวี๋มองไปที่แสงเทียนตรงหน้าของเธอที่ส่องสว่างสะท้อนใบหน้าของทุกคน เธอไม่มีเวลาคิดอะไร นอกจากกลั้นน้ำตาไว้

“นี่คุณ ? ทำไมคุณถึงตกตะลึงขนาดนี้ ? ขอพรสิ ! ” เจียงไห่หยางที่อยู่ข้างหลังเอามือมาสะกิดเธอ

ขณะที่หวังซิ่วจวี๋ตกตะลึง เจียงชานก็เดินไปหาเธอพร้อมเค้กในมือ แล้วพูดว่า “คุณย่า หลับตาแล้วอธิษฐานสิ่งที่คุณย่าปรารถนาสิคะ ! ”

“คุณย่าต้องอธิษฐานในใจอย่างเงียบ ๆ อย่าพูดมันออกมา เพราะถ้าคุณย่าพูด มันจะไม่ได้ผล ! ”

“จ้ะ ขอบคุณมานะชานชานหลานรัก ! ” หวังซิ่วจวี๋หลับตาและอธิฐานตรงหน้าเค้กวันเกิดเป็นครั้งแรกในชีวิต

“เอาล่ะ คุณย่าอธิฐานแล้ว ! ”

หวังซิ่วจวี๋ลืมตาขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา

“ว้าว คุณย่า เป่าเทียนเร็ว ๆ สิ”

“คุณยายเป่าเทียนเร็ว ๆ สิคะ”

เด็กหลายคนปรบมืออย่างมีความสุข

“ฉันจะตัดเค้ก ถิงถิง ปิงปิง และหงหง พวกเธอช่วยเอาไปเสิร์ฟ อย่าลืมแบ่งให้แม่บ้านและลุง ๆ ป้า ๆ แต่ละคนที่มาช่วยงานด้วย”

เจียงชานแจกงานทุกอย่างด้วยตัวเอง