ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1199 ฉันยังมีข่าวดีที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ

ตอนที่ 1199 ฉันยังมีข่าวดีที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ครับ ถ้าพ่ออยากเล่นไพ่กับลุงและคนอื่นก็ปล่อยให้เขาเล่นไปเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แต่พวกเขาเล่นไพ่อย่างไม่หยุดหย่อน พวกเขาไม่ใช่คนหนุ่มสาวแล้ว ร่างกายจะทนอยู่ดึกแบบนี้ได้อย่างไร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คาดคิดเรื่องนี้ และพยักหน้า “แม่พูดถูก พ่อสามารถเล่นไพ่ได้ แต่พ่อไม่สามารถเล่นจนดึกดื่นได้”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ฉันบอกเขาแล้ว แต่เขาก็ไม่ฟัง ลูกก็เห็น แล้วแบบนี้เราต้องทำอย่างไร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่เป็นไร ผมจะหาเวลาคุยกับลุงและอาสามให้เองครับ พวกเขาฟังผมอยู่บ้าง”

หวังซิ่วจวี๋พยักหน้า นั่นคือทั้งหมดที่เธอทำได้

ในตอนดึก กว่าเจียงไห่หยางจะกลับมาก็เลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ไปทำงาน เจียงไห่หยางยังไม่ตื่น ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่มีโอกาสพูดคุยกับเขา

หลังจากมาถึงที่ทำงาน หลี่ชิงอีก็ชงชาให้เจียงเสี่ยวไป๋และถามว่า “ผู้ช่วยเจียง วันนี้คุณมีแผนอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงอาหารค่ำญาติ ๆ ช่วยโทรไปบอกร้านหม้อไฟลาลาลาให้ปิดตอนเที่ยงเพื่อรองรับญาติของฉันด้วย”

หลี่ชิงอีจึงรับปากออกมา “ได้ค่ะ ฉันจะแจ้งให้ผู้จัดการเจียงเสี่ยวหลี่ทราบทันที”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดต่อ “บอกหยางเสี่ยวหัวด้วยว่าให้ส่งรถไปรับญาติของฉันพรุ่งนี้เช้า พวกเขาอยู่ในชนบท”

พูดจบ เขาก็ได้แจ้งชื่อและที่อยู่ของญาติที่ต้องการให้ไปรับกับหลี่ชิงอีทันที

หลี่ชิงอีจดที่อยู่ของทุกคน หลังจากจดเสร็จแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ทำไมคุณถึงมีญาติเยอะขนาดนี้คะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ของฉันมีพี่น้องสิบคน และฉันมีลูกพี่ลูกน้องหลายสิบคน”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ด้วยจำนวนคนที่มากแบบนี้ รถตู้หนึ่งคันสามารถรองรับคนได้เพียง 7 คนเท่านั้น ดังนั้นเราจึงต้องจัดเตรียมรถมากกว่าสิบคันนะคะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า: “ไม่เป็นไร บริษัทไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าโดยสารและค่าอาหาร ทั้งหมดนี้ฉันจ่ายส่วนตัวเอง”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดเสริมไปว่า “นอกจากนี้ คุณช่วยเตรียมอั่งเปาให้แต่ละคน คนละ 120 หยวนให้ฉันที ! ”

หลี่ชิงอีรับปากและรีบออกไปจัดการเรื่องนี้ทันที

เจียงเสี่ยวไป๋สูบบุหรี่ พลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปที่ถู่เฉิง

คนที่รับโทรศัพท์คือหลัวฉางเซิงเอง จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น้องชาย ในที่สุดคุณก็ยอมโทรหาฉันสักที ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอหลัวพูดอะไร ก็ผมจะโทรหาคุณหลังปีใหม่ไม่ได้เหรอ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ก็ฉันคิดว่าคุณยังฉลองปีใหม่อยู่นี่”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ ผมขี้เกียจที่จะพูดไร้สาระแล้ว ที่โทรมาจะบอกว่าผมจะไปที่ถู่เฉิงในอีกไม่กี่วันนี้”

เมื่อหลัวฉางเซิงได้ยินแบบนี้ เขาก็พูดอย่างมีความสุขว่า “เยี่ยมมาก คุณจะมาเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมคาดว่าน่าจะเป็นวันที่ 17 พอไปทำธุระที่ถู่เฉิงเสร็จ ก็จะไปที่เทียนจิงต่อ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “อ้อ งานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ที่คุณจัดขึ้นจัดขึ้นที่เทียนจิงใช่ไหม ฉันรู้ว่าอย่างไรคุณก็ต้องไปที่นั่นอย่างแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอหลัว คุณนี่รู้ข่าวไวจริง ๆ คุณรู้แม้กระทั่งเรื่องงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์”

หลัวฉางเซิงหัวเราะออกมา “เอาล่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่าหลี่เกินจะต้องได้ไปเข้าร่วมงานนี้ด้วย พ่อตาของคุณจึงได้โทรมาแจ้งฉันให้ไปบอกหลี่เกิน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมก็คิดว่าผู้อำนวยการหยินจะเป็นคนมาบอกคุณด้วยซ้ำ ! ”

หลัวฉางเซิงยิ้มและพูดว่า “คุณก็คิดถูก ช่วงนี้เหล่าหยินรู้สึกกังวลมาก เขาบอกว่าภรรยาของเขารับผิดชอบเหล้าหลายร้อยยี่ห้อ และคราวนี้จะต้องไปจัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ที่เทียนจิง ! ”

ปัจจุบัน จางไฉ่เซี่ยคนรักของหยินซื่อเป็นคนคิดค้นสูตรลับของโรงบ่มเหล้าเจี้ยนหยางของเจียงเจียกรุ๊ป เธอรับผิดชอบโรงบ่มหลายร้อยแห่ง ดังนั้นเมื่อมีการจัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ เธอจึงต้องทำงานอย่างหนัก และคาดว่าหยินซื่อคงจะรู้เรื่องนี้ในช่วงเทศกาลตรุษจีนพอดี

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ที่ผมโทรมาก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้กับคุณเรื่องเดียวเท่านั้น งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ เราค่อยคุยกันโดยละเอียดตอนผมไปที่ถู่เฉิง”

หลังจากนั้น เขาก็พร้อมที่จะวางสายโทรศัพท์ทันที

“เดี๋ยวก่อน ! ”

ทว่าหลัวฉางเซิงกลับขอให้เขาอย่าเพิ่งวางสาย

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความประหลาดใจว่า “นายอำเภอหลัว คุณมีอะไรจะกำชับอีกไหม ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าฉันมีคำสั่งอะไรหรอก แต่ฉันยังมีข่าวดีที่ยังไม่ได้บอกคุณ ทำไมคุณถึงรีบขนาดนี้ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างมีความสุขว่า “เอาล่ะ นายอำเภอหลัว ไหนคุณมีข่าวดีอะไร ผมพร้อมรับฟังเสมอ”

“คุณนี่จริง ๆ เลย ! ” หลัวฉางเซิงถ่มน้ำลายลงพื้น น้ำเสียงของเขาเริ่มตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น “สถานที่ที่คุณบอก ทีมสำรวจทางธรณีวิทยาได้ค้นพบก๊าซธรรมชาติจริง ๆ ผลการสำรวจเบื้องต้นสะท้อนให้เห็นว่า ปริมาณของก๊าซธรรมชาติมีไม่น้อย แต่ถ้าอยากรู้จำนวนที่แน่ชัดนั้น ต้องมีการสำรวจเพิ่มเติม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาจะค้นพบก๊าซธรรมชาติในเหมืองถ่านหินทางตะวันตกของหมู่บ้านซานฮวา

เขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ในชาติที่แล้ว

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลงทุนมากมายไปกับถู่เฉิง

แต่เขาแค่ประหลาดใจที่ประสิทธิภาพการทำงานของถู่เฉิงนั้นสูงมาก จากนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นตื่นเต้น “นายอำเภอหลัว เยี่ยมยอดจริง ๆ ! ”

หลังจากรู้สึกตื่นเต้น เขาก็ไม่ลืมที่จะชมเชยและกล่าวว่า “คนในทีมสำรวจทางธรณีวิทยาก็น่าทึ่งมาก เทศกาลตรุษจีนเพิ่งสิ้นสุดลง แต่พวกเขากลับรู้ผลการสำรวจแล้ว”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “น้องชาย คุณไม่รู้หรอกว่าในช่วงเทศกาลตรุษจีน ทุกคนในทีมสำรวจทางธรณีวิทยาจะไม่ได้มีวันหยุดเลย ! ”

“อ่า ? ” เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มเหยเก “นายอำเภอหลัว นี่มันปีใหม่จีน ควรให้พวกเขาพักสักหน่อย”

หลัวฉางเฉิงกล่าวว่า “การสำรวจก๊าซธรรมชาติเป็นแผนเดิมที่ถู่เฉิงคิดมานานแล้ว น้องชาย คุณลงทุนกับเราไปมากมาย ฉันจะชักช้าได้อย่างไร ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถอนหายใจ “โชคดีที่ฉันตั้งใจทำตามความไว้วางใจของคุณ มันจึงออกมาเป็นเช่นนี้ …”

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือในขณะที่พูด เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นเต้นมาก

ถู่เฉิงยากจนและห่างไกล และต้องการโอกาสในการพัฒนาอย่างมาก

ดังนั้น หลังจากได้รับเงินทุนหนึ่งร้อยล้านแรกมาจากเจียงเจียกรุ๊ปแล้ว หลัวฉางเซิงก็ได้ให้นักสำรวจทางธรณีวิทยามาสำรวจทันที จากนั้นคณะทำงานหลายคณะก็ต้องทำงานแข่งกับเวลาทุกวันเพื่อให้ได้ผลลัพธ์โดยเร็วที่สุด

เมื่อนักลงทุนจ่ายเงินมาให้ หลังจากเทศกาลตรุษจีน ทีมสำรวจทางธรณีวิทยาก็ได้สรุปผลลัพธ์ออกมาทันที

ด้วยความตื่นเต้น เดิมทีเขาต้องการโทรหาเจียงเสี่ยวไป๋อยู่แล้ว แต่เมื่อคิดว่ายังไม่ทราบปริมาณที่แน่ชัด เขาจึงรอให้ผลลัพธ์ออกมาก่อนที่จะโทรหาเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะโทรมาหาเขาตอนนี้

เขาจึงไม่สามารถทนต่อความตื่นเต้นได้อีกต่อไป และเล่าผลการสำรวจที่ทราบมาให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟัง

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ก็พอเข้าใจอารมณ์ของหลัวฉางเซิงตอนนี้ได้ เขาจึงปลอบอีกฝ่ายสองสามคำ จากนั้นก็วางสายไป

ซึ่งเขาเองก็มีความสุขมากกับข่าวที่หลัวฉางเซิงนำมาบอก

ก่อนหน้านี้ที่เขารู้ว่าในถู่เฉิงมีทรัพยากรก๊าซธรรมชาติล้วนมาจากความทรงจำในชาติก่อนของเขาทั้งนั้น แต่ในตอนนี้มันกลับเป็นข้อสรุปจากการสำรวจของทางถู่เฉิงเอง

จากนี้ไป เขาสามารถประกาศได้อย่างเปิดเผยว่าถู่เฉิงมีก๊าซธรรมชาติโดยไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะถามเขาว่าเขารู้ได้อย่างไรแล้ว

ฮู่ว……

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วโทรหาหลินเจียเซิ่งที่อยู่ในเทียนจิงทันที

“พี่เจียเซิ่ง ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง ผมต้องการความช่วยเหลือจากพี่ ช่วยแนะนำผมให้รู้จักกับใครสักคนหน่อยสิ…”