ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1205 พี่ติงเอาเกี๊ยวไหมครับ ?
ตอนที่ 1205 พี่ติงเอาเกี๊ยวไหมครับ ?
ในตอนแรก ทั้งหลินต้าเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋กินเกี๊ยวทีละชิ้น ราวกับว่าพวกเขาเป็นผีหิวโหยที่กลับชาติมาเกิด
หลังจากตักเกี๊ยวเข้าปากเจ็ดหรือแปดครั้ง หลินต้าเหว่ยก็รู้สึกราวกับว่าเกี๊ยวที่เขาเพิ่งกลืนลงไปกำลังจะสำลักขึ้นมาจากลำคอแล้ว
ฉันกินต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ !
เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
สถานการณ์ของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเลย
เมื่อเห็นการจ้องมองของพ่อตา เขาก็รีบก้มหน้าลง
บัดนี้เขาเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์ดินเหนียวที่กำลังเดินข้ามแม่น้ำ แม้แต่ตัวเองยังช่วยตัวเองไม่ได้ ?
หลินต้าเหว่ยกัดฟันด้วยความโกรธเมื่อเห็นลูกเขยแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาของเขา
ในขณะที่กินเกี๊ยว เขาก็กัดฟันใส่เจียงเสี่ยวไป๋ ราวกับว่าสิ่งที่เขากัดไม่ใช่เกี๊ยว แต่เป็นเจียงเสี่ยวไป๋
ในนาทีวิกฤติ ถ้าคุณไม่ช่วยแบ่งเบาภาระฉัน คุณจะเป็นลูกเขยที่ดีได้อย่างไร ?
ฉันอายุเกือบหกสิบปีแล้ว และฉันก็อิ่มมากด้วย ถ้าฉันกินเกี๊ยวอีกหกสิบชิ้นพวกนี้หมด คงไม่ได้กินข้าวไปอีกหลายวันเลยใช่ไหม ?
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ
หลินต้าเหว่ยและเจียงเสี่ยวไป๋กินเกี๊ยวช้าลงเรื่อย ๆ
ชายชราที่เห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้ว “เกี๊ยววันนี้ไม่อร่อยเหรอ ? ”
หลินต้าเหว่ยรีบพูดว่า “ไม่ครับ พอดีผมกิน… เร็วเกินไป จึงรู้สึกว่าจะสำลัก ! ”
“โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็ค่อย ๆ กิน ! ” ชายชราพูดอย่างเป็นห่วง
หลินต้าเหว่ยพยักหน้าและเริ่มกินช้า ๆ
“พ่อ พวกเราดื่มกันหน่อยไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นมาทันที
เมื่อหลินต้าเหว่ยได้ยินดังนั้น เขาก็เกือบจะล้มลงทันที
ฉันกินไม่ไหวแล้ว ทำไมยังจะดื่มอยู่อีก ?
มันจะยัดลงท้องได้อีกเหรอ ?
เจียงเสี่ยวไป๋กระซิบ “เราจะสามารถกินช้า ๆ ได้ตอนดื่ม ! ”
ดวงตาของหลินต้าเหว่ยสว่างขึ้น ดูเหมือนว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาพูดทันทีว่า “พ่อ ขอเหล้าของพ่อที่บ่มไว้หน่อยได้ไหมครับ ผมอยากจะจิบสักหน่อย”
ชายชรางงงวยเล็กน้อย จะกินเกี๊ยวกับเหล้า แล้วมันจะออกมาเป็นแบบไหนกัน ?
แต่เมื่อเขาเห็นดวงตาคาดหวังของทั้งสอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะปฏิเสธและพูดว่า “ไปเทเอง ! ”
“โอเค ขอบคุณครับพ่อ ! ” หลินต้าเหว่ยรีบไปที่ห้องเก็บเหล้าทันที
“คุณปู่ครับ งั้นผมดื่มกับพ่อนะครับ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นทันทีและเดินตามหลินต้าเหว่ยโดยไม่รอให้ชายชราอนุญาต
“เจ้าสองคนนี้อะไรของพวกมัน กินอยู่ดี ๆ ก็เอาแต่จะดื่มอย่างเดียว ! ” ชายชรามองไปที่คนทั้งสองที่จากไป เขาส่ายหัวและถอนหายใจ ทว่ากลับมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา
ในห้องเก็บของ หลินต้าเหว่ยมองหาถ้วยตวงอย่างช้า ๆ สบาย ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้เร่งรีบอะไร
เพราะแบบนี้ก็สามารถถ่วงเวลาไปได้สักพักหนึ่ง
เขาพูดด้วยความโกรธกับเจียงเสี่ยวไป๋ “ลูกไม่ช่วยพ่อกินเลยด้วยซ้ำ อยากให้พ่อตายท้องแตกหรือไง ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าบูดบึ้ง “พ่อครับ ผมก็กินไม่ไหวเหมือนกัน ! ”
หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “แต่ลูกยังหนุ่ม ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ “ผมกระเพาะเล็ก ! ”
หลินต้าเหว่ย “เฮอะ ๆ ฉันเองก็ไม่เคยเห็นใครมีความอยากอาหารมากกว่านายมาก่อน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ “นั่นมันเรื่องธุรกิจ ! แต่เรื่องกิน ผมกินไม่เยอะจริง ๆ ! ”
หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “เอาล่ะ อย่าไปพูดเรื่องอื่นเลย เราควรทำอย่างไรต่อล่ะทีนี้ ? พ่อยังกินเกี๊ยวไม่หมดเลย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราจะทำอะไรได้ล่ะ ? ก็ค่อย ๆ กินช้า ๆ และรายงานสถานการณ์เรื่องต่าง ๆ ให้คุณปู่ฟังขณะกินไปด้วย จะได้ยืดเวลาออกไป ! ”
หลินต้าเหว่ยถอนหายใจ นั่นคือทั้งหมดที่เขาทำได้
ทั้งสองคนต่างหยิบเหล้า แก้วเหล้า แล้วแก้วตวงกลับไปที่โต๊ะ
“แค่ไปเอาเหล้ายังใช้เวลานานมาก ! ”
ชายชราบ่นออกมา
หลินต้าเหว่ยวางแก้วเหล้าลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อครับ ขณะที่ผมกำลังดื่มไปด้วย ผมจะรายงานเรื่องงานให้พ่อฟังไปด้วยนะครับ”
ชายชราเม้มปาก “กินข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกันหลังจากกินเสร็จก็ได้”
หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “รินเหล้าแล้ว ไม่ต้องห่วง เรามาคุยกันระหว่างดื่มกันเถอะนะครับ พ่ออยากดื่มระหว่างที่คุยไปด้วยไหม มาดูกันว่าสิ่งที่ผมจะพูดให้ฟังจะช่วยให้พ่อดื่มได้เยอะไหม ? ”
ด้านหลังชายชรา ติงจงผิงจ้องมองไปที่หลินต้าเหว่ยอย่างดุเดือด
อย่างไรก็ตาม ชายชราสนใจมาก เขาหันกลับไปหาติงจงผิงแล้วพูดว่า “เสี่ยวติง ไปเทสักจอกเล็ก ๆ มาให้ฉันหน่อยสิ ! ”
แม้ว่าติงจงผิงจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธและไปที่ห้องเก็บเหล้าเพื่อไปเทเหล้าแก้วเล็กมาให้ชายชรา
ชายชรามองดูแก้ว จากนั้นมุมปากของเขาก็กระตุก
เฮอะ แก้วเล็กจริงนะ !
ฉันเกรงว่าจะไม่ได้ดื่มแก้วเดียวซะเเล้ว
เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่เอาแก้วที่เล็กที่สุดให้ ! และที่ติงจงผิงไม่ได้คัดค้านและปฏิเสธการดื่มของชายชราในครั้งนี้ ก็เป็นเพราะสถานะของแขกที่มา
เขาจิบเล็กน้อย แล้วพูดว่า “เจ้าสาม ไหนบอกฉันมาสิ ! ”
ก่อนที่หลินต้าเหว่ยจะได้พูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดก่อนว่า “คุณปู่ คุณปู่จะดื่มมากไม่ได้นะครับ มันจะทำร้ายสุขภาพของคุณปู่ ผมจะให้เกี๊ยวสองสามชิ้น คุณปู่จะได้รองท้องก่อนดื่ม ! ”
หลินต้าเหว่ย: ……
ในขณะนี้ เขาอยากจะตบลูกเขยคนนี้สักสองสามทีจริง ๆ !
ให้ฉันชวนชายชรามาดื่ม เพื่อขอให้นายแบ่งเกี๊ยวงั้นเหรอ ?
ถ้าจะแบ่ง มันก็ต้องแบ่งไปจากส่วนของฉัน !
เขาพูดทันทีว่า “เสี่ยวไป๋ ลูกยังหนุ่มยังแน่น ควรกินเยอะ ๆ เอาของพ่อแบ่งให้ปู่จะดีกว่า ! ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะตะโกนไปทางห้องครัว “เสี่ยวจาง เอาจานเปล่าและตะเกียบมาให้ฉันหน่อย ! ”
ไม่มีเวลาเหลือให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้อธิบายและแย่งซีน !
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึง เขามองไปที่พ่อตาด้วยความประหลาดใจ “พ่อก็นะ ! ผมอายุสามสิบแล้ว จะเรียกว่ายังหนุ่มยังแน่นได้อย่างไร ? ”
พ่อช่วยหาข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลให้ผมหน่อยได้ไหม ?
เห็นได้ชัดว่าชายชรารู้สึกขบขันกับทั้งสองคน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก็แค่เกี๊ยวไม่กี่ชิ้น ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก ไม่จำเป็นต้องแบ่งให้ฉัน ถ้าฉันอยากกิน ก็แค่ให้เสี่ยวจางทำมาให้เพิ่ม ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับพ่อตาของเขา และรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “คุณปู่ ไม่จำเป็นต้องให้ป้าจางไปทำเพิ่มหรอกครับ แบ่งของผมไปเลย ! ”
ขณะที่เขากำลังพูด ป้าจางก็นำชามเปล่ามา
เจียงเสี่ยวไป๋มีมือและสายตาที่รวดเร็ว ก่อนที่หลินต้าเหว่ยจะลุกขึ้นยืน เขาก็หยิบชามและตะเกียบจากมือของป้าจางแล้วรีบคีบเกี๊ยวออกจากชามของเขาเอง
จากนั้นเขาก็แอบมองพ่อตาและพบว่าดวงตาของพ่อตาแทบจะลุกเป็นไฟอยู่รอมร่อแล้ว
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: อนิจจา… ฉันไม่สามารถทำให้พ่อตาขุ่นเคืองจนตายได้
หลังจากคีบเกี๊ยวชิ้นที่ห้าขึ้นมา เขาก็ยื่นชามให้หลินต้าเหว่ยแล้วพูดว่า “พ่อ พ่อเองก็แบ่งให้ปู่หน่อยสิ ! ”
หลินต้าเหว่ยดีใจมากและรีบรับชามไป
ฮึ่ม นายเป็นเด็กฉลาดจริง ๆ !
ขืนถ้ากล้าแบ่งของตัวเองให้คนเดียว ก็รอดูสิว่าพ่อจะจัดการกับลูกอย่างไรเมื่อกลับไป !
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าให้ชายชราเยอะเกิน เลยคีบจากของตัวเองมาแค่ห้าชิ้นเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขากังวลว่าชายชราจะรู้สึกแน่นท้องหลังจากที่กินมากเกินไป
“พ่อครับ กินแต่พอดี ! ”
เขาวางชามลงบนโต๊ะตรงหน้าของชายชราด้วยความเคารพ
ชายชรายิ้ม คีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วเอาเข้าปาก
“ฉันกินเกี๊ยวไปแล้ว งั้นก็บอกฉันเกี่ยวกับนิทรรศการหน่อยสิ ! ”
“เอาล่ะครับ ! ” หลินต้าเหว่ยเห็นด้วยและพูดช้า ๆ “ที่เราจัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ครั้งนี้ เป็นเพราะเจียงเจียกรุ๊ปของเสี่ยวไป๋เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่หลายร้อยรายการ และในทางกลับกัน ก็เพื่อโปรโมตเจี้ยนหยางของเราไปด้วย…..”
หลินต้าเหว่ยพูดไม่หยุด ส่วนชายชราก็ฟังอย่างตั้งใจ
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ติงจงผิงที่อยู่ด้านข้าง สงสัยว่าเขาควรให้เกี๊ยวเพิ่มอีกสองสามชิ้นกับติงจงผิงดีหรือไม่ ?
ในขณะที่ชายชราจดจ่ออยู่กับการฟังหลินต้าเหว่ยพูด เขาก็กระซิบกับติงจงผิง “พี่ติง เอาเกี๊ยวไหมครับ……”
“ไม่ ! ” ติงจงผิงปฏิเสธเสียงแน่วแน่ ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะพูดจบ “ฉันงดอาหารเย็น ! ”
YOU MAY ALSO LIKE
