ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1206 เหล่าเฉียวคำนึงถึงผู้อื่นเสมอ

ตอนที่ 1206 เหล่าเฉียวคำนึงถึงผู้อื่นเสมอ

หลังจากเหตุการณ์ ‘เกี๊ยว’ เกิดขึ้น หลินต้าเหว่ยก็โกรธเจียงเสี่ยวไป๋และไม่สนใจเขาจนกระทั่งเขากลับโรงแรม

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ถามถึงปัญหา

และเนื่องจากเขากินเยอะเกินไป เป็นผลให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปหาเฉียวเจิ้งเหลียงอีกครั้งพร้อมดวงตาหมีแพนด้าของเขา

คราวนี้เขานำของขวัญมากมายและเงินสดสองพันหยวนมาด้วย

เฉียวเจิ้งเหลียงขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจว่า “เสี่ยวเจียง คุณกำลังทำอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่เหล้าเทียนเซี่ยไป๋สองขวด แล้วพูดว่า “เหล้าทั้งหมดนี้ที่ผมเอามา ผลิตในโรงกลั่นเหล้าของผมเอง ผมจึงอยากเอามาให้คุณลองชิม”

“สำหรับเงิน มันเป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทางและค่าที่พักของคุณในถู่เฉิง”

“เราอาจต้องพักในถู่เฉิงสักพัก คุณต้องทิ้งเงินไว้ให้กับครอบครัว ตอนนี้ทุกอย่างมีราคาแพงไปหมด ถ้าคุณออกไปข้างนอก……”

เฉียวเจิ้งเหลียงยกมือขึ้นขัดจังหวะเขา แล้วพูดว่า “ฉันเกษียณแล้ว และมีเงินบำนาญอยู่ บัตรเงินเดือนอยู่ในมือของภรรยาฉัน แม้ว่าฉันจะไปถู่เฉิง เธอก็ยังเอาบัตรเงินเดือนของฉันไปใช้ได้ทุกเวลา มันคือเงินบำนาญ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เงินบำนาญของคุณก็คือเงินบำนาญของคุณ ถ้าผมขอให้คุณช่วยพัฒนาก๊าซธรรมชาติ ผมก็ต้องจ่ายเงินให้คุณด้วย ! เงินเพียงเล็กน้อยนี้ควรถือเป็นเงินเดือนล่วงหน้า ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ถู่เฉิงยากจนมากไม่ใช่เหรอ ? คุณให้เงินฉันมากมายขนาดนี้ทำไม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถู่เฉิงยากจน แต่ผมมีเงิน ถ้าผมไม่มีเงิน ผมจะลงทุนพัฒนาก๊าซธรรมชาติได้อย่างไร ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ถ้าคุณไม่มีเงิน การพัฒนาก๊าซธรรมชาติก็เป็นเพียงจินตนาการ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ดังนั้น คุณควรเอาเงินที่คุณสมควรได้รับไป ไม่ต้องเกรงใจผม”

เฉียวเจิ้งเหลียงยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ ฉันจะยอมรับเงินจากคุณ และช่วยเหลือสังคมอย่างสุดกำลัง ดังนั้นฉันจะยอมรับมัน ! ”

ในใจเขาคิดว่าเงินสองพันหยวนนี้คงเพียงพอให้เด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้กินและดื่มนานกว่าครึ่งปีแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ว่าเฉียวเจิ้งเหลียงจะเอาเงินนี้ไปบริจาค เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายยอมรับแล้ว เขาก็มีความสุขมากและพูดด้วยรอยยิ้ม “ครับ ผมจะจ่ายแบบนี้ให้คุณทุกเดือนในอนาคต”

เฉียวเจิ้งเหลียงไม่ปฏิเสธ ในความเห็นของเขา เจียงเสี่ยวไป๋นั้นเป็นนายทุน

คนแบบนี้ไม่เอาเงินให้เขาเปล่า ๆ แน่นอน และถ้ารับไป ก็สามารถบริจาคเพิ่มให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบางแห่งได้

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่เขาก็ไม่อวดรู้

เขาเยาะเย้ยความคิดอันสูงส่งของการรู้หนังสือ

การที่สามารถทำอะไรที่เป็นประโยชน์ได้นั้นมีเกียรติมากกว่าการอยู่อย่างโดดเดี่ยว !

รับเงินของคนรวยมา เพื่อเอาไปทำคุณประโยชน์ให้สังคมยังดีกว่า

หลังจากที่เฉียวเจิ้งเหลียงยอมรับเงินของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พูดว่า “คุณมาบอกลาฉันใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ครับ คุณเฉียว ! วันนี้ผมจะกลับชิงโจวแล้ว ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณกลับไปเถอะ ฉันอาจจะล่าช้าสักสองสามวัน เมื่อภรรยาของฉันกลับมา ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง อย่างไรก็ตามฉันจะช่วยคุณประสานงานขออุปกรณ์การขุดเจาะเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก เขาเองก็กังวลเกี่ยวกับการหาอุปกรณ์ ว่าจะจัดการให้แต่เฉียวเจิ้งเหลียงก็ได้รับปากจะจัดการธุระส่วนนี้ให้

“ขอบคุณมากครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยความตื่นเต้น

เฉียวเจิ้งเหลียงโบกมือ “ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะไปถู่เฉิงกับคนจากโรงงานขายอุปกรณ์ และฉันจะช่วยคุณเลือกอุปกรณ์ ส่วนคุณก็สามารถต่อรองราคาได้ด้วยตัวเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยทันทีและพูดว่า “เอาล่ะ คุณเฉียว งั้นผมจะกลับไปที่ชิงโจวก่อน หลังจากที่คุณกำหนดเวลาออกเดินทางแล้วก็ให้โทรหาผม แล้วผมจะให้คนขับรถมารับคุณ”

“ได้ ! ” เฉียวเจิ้งเหลียงไม่ปฏิเสธ “ถึงตอนนั้นฉันจะโทรหาคุณ ! ”

ตามหลักแล้ว ส่วนของเงินทุนที่ต้องใช้ก็ควรใช้ตามเหตุผล

ส่วนเงินค่าตอบแทนที่คุณควรได้รับก็เก็บมาเพื่อเอามาช่วยเหลือเด็ก ๆ อีกหลายชีวิต

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ให้หมายเลขโทรศัพท์ที่ทำงานและที่บ้านแล้ว เขาก็บอกลาและขอตัวกลับออกไป

เขาไม่ได้กลับไปที่สถานที่จัดงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ แต่ตรงไปที่สนามบินและขึ้นเครื่องบินเที่ยวเที่ยงวันไปยังเจียงเฉิง

ที่สนามบินเจียงเฉิงเทียนหู

หลินเจียจวินเป็นคนมารับเจียงเสี่ยวไป๋ และถามว่า “ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช้ได้เลยครับ เหล้าและเครื่องดื่มของเราเป็นที่นิยมมาก สามารถทำยอดคำสั่งซื้อเกินหนึ่งพันล้านได้ในหนึ่งวัน เมื่องานจบลง ยอดคำสั่งซื้อคงจะพุ่งถึงสามสี่พันล้านได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร”

หลินเจียจวินยิ้ม และพูดว่า “งานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ได้ยอดขายมากถึงสามสี่พันล้านเชียวหรือ ? เยอะกว่างานมหกรรมการลงทุนในเจียงเฉิงเมื่อปีที่แล้วมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “สิ่งนี้แตกต่างออกไป ในเวลานั้นเรายากจนและยังไม่มีรากฐาน หลังจากพัฒนามาเกือบสองปี เจียงเจียกรุ๊ปก็มีฐานตัวแทนจำหน่ายขนาดใหญ่ ตัวแทนจำหน่ายเหล่านั้นก็ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อร่วมมือกับเจียงเจียกรุ๊ป เราต้องขอบคุณความไว้วางใจของพวกเขาที่มีต่อเจียงเจียกรุ๊ป ผมจึงตอบแทนพวกเขาในงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ โดยให้สิทธิ์ทุกคนสามารถลงนามสั่งซื้อได้ทั้งหมด”

หลินเจียจวินพยักหน้าและพูดว่า “แล้วเรื่องผู้เชี่ยวชาญล่ะ ได้หรือยัง ? ”

“ได้แล้วครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “ต้องขอบคุณพี่สะใภ้เสวี่ยรุ่ยที่ช่วยผมในครั้งนี้ เธอได้แนะนำคุณเฉียวเจิ้งเหลียงให้ผมรู้จัก”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน และฉันก็ไม่อยากเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ”

ระหว่างคุยกัน พวกเขาก็มาถึงที่จอดรถ

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นรถแล้ว หลินเจียจวินก็พูดอีกครั้งว่า “ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ พ่อของฉันถึงสนใจโครงการก๊าซธรรมชาติที่นายกำลังทำอยู่ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เพราะนั่นคือพลังงาน เขาจะไม่สนใจได้อย่างไร ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “งั้นเรื่องนี้นายก็จัดการเองไปเลยนะ แค่บริษัทการลงทุนที่นายทิ้งให้ฉันจัดการ ฉันก็รู้สึกว่าหัวของฉันแทบจะระเบิดแล้ว ตอนนี้ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องอะไรอีก ไม่ต้องโยนงานมาให้ฉันอีกนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ พี่มีอะไรให้ทำมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาเหนื่อยกับเรื่องนี้อีก ผมไม่ให้พี่ทำหรอก”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถามว่า “ว่าแต่ลุงรองจะพบผมเมื่อไรเหรอครับ ? ”

หากหลินต้ากั๋วไม่ต้องการพบเขา เขาคงจะตรงกลับไปที่ชิงโจวในช่วงบ่ายแล้ว

แต่หลินต้ากั๋วบอกว่าต้องการพบเขา ดังนั้นเขาจึงต้องอยู่ที่เจียงเฉิงอีกหนึ่งวันและนั่งเครื่องบินกลับไปที่ชิงโจวในเช้าวันพรุ่งนี้

หลินเจียจวินพูดว่า “พ่อบอกว่าให้นายไปทานอาหารเย็นที่บ้าน แล้วเขาจะคุยกับนายในตอนเย็น”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แต่เมื่อเห็นว่ายังเร็วอยู่ เขาจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาหาสถานที่พูดคุยเกี่ยวกับบริษัทการลงทุนกันเถอะ”

หลินเจียจวินอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “นาย ! นายให้ฉันพักสักหน่อยไม่ได้เหรอ ? นายเพิ่งลงจากเครื่องบินและยังไม่ได้พักเลยด้วยซ้ำ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมเองก็อยากมีเวลาว่าง แต่เวลาไม่เคยรอใคร ในเจียงเฉิง ผมไม่มีเวลามากขนาดนั้น มันบังเอิญว่าผมมีเวลาคุยกับพี่ตอนนี้ ไม่งั้นพี่ก็ต้องไปหาผมที่ชิงโจว”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องไปที่อื่น ไปคุยกันที่บ้านก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ผมเกรงว่า… มันจะไม่สะดวกนัก ? ”

หลินเจียจวินยิ้ม “ฉันกำลังพูดถึงบ้านของนาย ซึ่งที่นั่นก็ไม่มีใครอยู่นอกจากฉัน จะไม่สะดวกได้อย่างไร ! ”

เมื่อถึงเวลานั้น เจียงเสี่ยวไป๋จึงเข้าใจว่าหลินเจียจวินกำลังพูดถึงบ้านที่เขาซื้อในเจียงโขว่ เขาจึงตอบตกลงทันที

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็มาถึงบ้าน

หลินเจียจวินชงชา ส่งบุหรี่ให้กับเจียงเสี่ยวไป๋จุดไฟด้วยตัวเองแล้วพูดว่า “เรามีชาและบุหรี่ หากนายต้องการก็บอก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มาพูดถึงโรงงานเสื้อผ้าและการเปิดร้านขายเสื้อผ้ากันก่อนเถอะครับ ! ”