ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1216 เมื่อไหร่จะถึงตาฉัน

ตอนที่ 1216 เมื่อไหร่จะถึงตาฉัน

หลังจากที่ลูกค้าทั้งสามคนออกไปแล้ว หม่าเสี่ยวถงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าบัตรวีไอพีจำนวน 15 ใบจะถูกขายไปแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบกับสถานการณ์นี้ เธอยังคงกังวลเล็กน้อยและตัดสินใจจะรายงานเรื่องนี้ต่อหลี่ซิ่วซิ่ว

หลังจากทักทายแขกที่อยู่ข้างหลังเธอแล้ว หม่าเสี่ยวถงก็ไปหาหลี่ซิ่วซิ่วทันที

หลังจากรายงานว่าคนสามคนมาขอสมัครบัตรวีไอพี15 ใบ หลี่ซิ่วซิ่วก็พยักหน้าและถามว่า “หม่าเสี่ยวถง เธอคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ? ”

หม่าเสี่ยวถงกล่าวว่า “ผู้จัดการหลี่ ฉันเดาว่าทั้งสามคนคงไม่ได้จะซื้อห้องชุดจริง ๆ หรอกค่ะ”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้ม “แต่คุณก็ทำบัตรให้พวกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ ? ”

หม่าเสี่ยวถงกล่าวว่า “เรามีเปิดขายไปเพียงสี่ชั้นในเฟสแรก มีคอนโดเพียงเพียง 500 หลัง แต่บัตรวีไอพีขายออกไปไม่จำกัดจำนวน ซึ่งหมายความว่าเมื่อตลาดเปิด จะต้องมีคนจำนวนมากที่มีบัตรวีไอพีแต่ไม่ได้ซื้อห้องชุด”

หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าให้กำลังใจและโบกมือให้เธอพูดต่อ

หม่าเสี่ยวถงกล่าวต่ออีกว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันขายบัตรวีไอพีให้พวกเขา ? ” หลังจากหยุดชั่วครู่ เธอก็กล่าวต่อ “อย่างมากฉันก็ต้องคืนค่าสมัครบัตรให้พวกเขา ตอนนี้ฉันแค่คิดว่ามันเป็นการสร้างความนิยมและการประชาสัมพันธ์ให้กับเรา ! ”

“ถูกต้อง ! ” หลี่ซิ่วซิ่วยืนยัน แล้วถามว่า “เอาล่ะ บอกฉันที หากพวกเขาไม่ต้องการซื้อห้องชุดจริง ๆ แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องการซื้อบัตรวีไอพีไปคนละหลายใบด้วยล่ะ ? ”

หม่าเสี่ยวถงดูลำบากใจและพูดว่า “นี่คือสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ ดังนั้นฉันจึงมารายงานให้คุณทราบหลังจากที่จัดการให้พวกเขาเสร็จแล้ว”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ลูกค้าทั้งสามของคุณน่าจะซื้อบัตรไปขายต่อ ! ”

อ่า ?

หม่าเสี่ยวถงอ้าปากค้างแล้วอุทานออกมา “บัตรวีไอพีของเราก็ยังสามารถเอาไปขายต่อได้อีกด้วยเหรอคะ ? ”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มและถามว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ? ”

“ตอนที่มีการเปิดตัวบัตรวีไอพีขึ้นมา เราไม่ได้มีข้อกำหนดที่ว่าไม่สามารถขายต่อบัตรวีไอพีที่ซื้อมาได้นี่”

“อันที่จริง การขายต่อยังเป็นการขยายทรัพยากรให้ลูกค้าอีกด้วย”

หม่าเสี่ยวถงพยักหน้า

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวต่อ “ผู้ช่วยเจียงคาดการณ์ว่าสถานการณ์นี้อาจเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว เลขาหลี่บอกฉันว่าบางคนอาจมาสมัครบัตรวีไอพีเพียงเพื่อจุดประสงค์นี้ เขาเรียกคนเหล่านี้ว่านักเก็งกำไรด้านอสังหาริมทรัพย์ ! ”

นักเก็งกำไรด้านอสังหาริมทรัพย์ !

เมื่อหม่าเสี่ยวถงได้ยินคำเรียกนี้เป็นครั้งแรก เธอก็ถามด้วยความสับสนว่า “ผู้จัดการหลี่ เราจะเก็งกำไรจากอสังหาริมทรัพย์ได้อย่างไรคะ ? ”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวว่า “ในโลกนี้มีคนฉลาดอยู่เสมอ พวกเขาจะพบช่องโหว่ในการดำเนินธุรกิจและใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้”

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เธอก็พูดต่อ “เช่นเดียวกับลูกค้าทั้งสามของคุณ พวกเขาซื้อบัตรวีไอพีจำนวนมากไปแล้วขายให้คนอื่นในราคาที่สูงกว่า ! ”

หม่าเสี่ยวถงตกตะลึงอีกครั้ง และถามว่า “ผู้จัดการหลี่ ลูกค้าทุกคนสามารถเข้ามาซื้อบัตรวีไอพีในแผนกขายของเราได้ ทำไมพวกเขาถึงยอมต้องจ่ายเพิ่มเพื่อซื้อบัตรจากคนอื่นด้วยล่ะคะ ? ”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวว่า “บัตรวีไอพีของเรามีหมายเลขอยู่ไม่ใช่เหรอ ? เมื่อเราเปิดขายห้องชุด ลำดับการเลือกซื้อจะขึ้นอยู่กับลำดับการซื้อบัตร VIP……”

หม่าเสี่ยวถงดูเหมือนจะเข้าใจและพูดขึ้นมาทันที: “ผู้จัดการหลี่ คุณหมายความว่าพวกเขาซื้อบัตรไปจำนวนมากเพราะลำดับบัตรอยู่ในอันดับต้น ๆ เพราะกว่าเราจะเปิดขายห้องชุด ถึงตอนนั้นจำนวนบัตรวีไอพีอาจเป็นหลักพันแล้วในตอนนั้น ! ”

“ดังนั้น… คนที่ได้คิวหลัง ๆ ก็จะยอมจ่ายเงินเพิ่มเล็กน้อยเพื่อซื้อบัตรวีไอพีที่มีหมายเลขใกล้ ๆ ! ”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวว่า “ก็ประมาณนั้นแหละ ! ไม่งั้นพวกเขาจะซื้อบัตรไปมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ! ”

หม่าเสี่ยวถงกล่าวว่า “ผู้จัดการหลี่ ฉันเข้าใจแล้ว หากเราพบลูกค้าแบบนี้อีก เราก็ขายให้พวกเขาไปตามปกติเลยใช่ไหม ! ”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวยืนยัน “ใช่ ! แน่นอนว่าเราต้องขาย ! ไม่ว่าพวกเขาจะจัดการกับบัตรอย่างไรก็เรื่องของพวกเขา ตราบใดที่มันถูกซื้อไปจากเราตามขั้นตอนที่ถูกต้อง เราก็ต้องขายมัน ! แม้ว่าพวกเขาจะซื้อบัตรเพื่อขายต่อหรือใช้ส่วนตัว เราก็ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ เพราะไม่ได้มีข้อห้ามอะไรอยู่แล้ว”

หม่าเสี่ยวถงพยักหน้า “ได้ค่ะ ผู้จัดการหลี่ งั้นฉันจะไปทำงานก่อน”

หลังจากพูดจบ เธอก็รีบกลับไปที่แผนกต้อนรับและรับลูกค้าคนถัดไปต่อ

ในเวลานี้ แผนกขายทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นบริเวณหน้าโต๊ะโมเดลจำลอง หรือหน้าบูธแสดงรูปแบบคอนโดตัวอย่างล้วนเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์ 12 คนแต่ละคนอธิบายแผนโดยรวมของโครงการให้กับลูกค้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แนะนำประเภทคอนโด จากนั้นก็อธิบายเงื่อนไขออกมาทีละข้อ จนทำให้ปากแห้งคอแห้งไปหมด

ท้ายที่สุดแล้วก็มีลูกค้าเพียงไม่กี่รายที่เป็นเหมือนป้าลูกค้ารายแรกที่หม่าเสี่ยวถงเจอ ที่ได้กระตุ้นให้รีบสมัครบัตรทันที โดยไม่ต้องอธิบายอะไร

แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ยังคงมีคำถามมากมาย และพวกเขาจะไม่ยอมสมัครอะไรง่าย ๆ เว้นแต่จะรู้แน่ชัดแล้ว

หลังจากจัดการข้อตกลงเสร็จสิ้นในที่สุด ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์ก็ต้องพาพวกเขาไปที่สำนักงานบัญชีเพื่อออกใบแจ้งหนี้และชำระเงิน ทุกคนต่างยุ่งกันทั้งวัน

โดยทั่วไปจะใช้เวลามากกว่าสิบหรือยี่สิบนาทีในการสมัครบัตรวีไอพีหากคุณดำเนินการช้า

ความก้าวหน้าโดยรวมค่อนข้างช้าจริง ๆ

ในหนึ่งชั่วโมง จะมีลูกค้าเข้ามาครั้งละไม่เกินสิบคน รวบแล้วก็ประมาณสามรอบ ก็เท่ากับว่าภายในหนึ่งชั่วโมงจะขายบัตรให้ลูกค้าได้ยี่สิบหรือสามสิบคน

ตั้งแต่ประตูเปิดตอนแปดโมงเช้าจนถึงสิบเอ็ดโมง มีคนเข้ามาในแผนกขายเพียงแค่ร้อยคนเท่านั้น

สำหรับคนที่เข้าแถวอยู่ข้างนอกมากกว่าพันคนนั้น มีไม่ถึงหนึ่งในสิบของจำนวนพวกเขาที่สมัครบัตรเสร็จไป ส่วนคนที่อยู่ข้างนอกต่างก็รออย่างใจจดใจจ่อราวกับมดที่วิ่งอยู่บนกองไฟ

“ทำไมคนข้างในยังไม่ออกมาล่ะ ? นานมากแล้ว รู้สึกเหมือนแถวข้างหน้ายังไม่ขยับเลย ! ”

“ใครบอกว่าไม่ช้าละ แค่เปิดทำการตอนแปดโมงก็ช้ามากแล้ว ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้ ขนาดเก้าอี้ยังมีแค่สามร้อยตัวเท่านั้น ”

“แปดโมงเช้ายังช้าอยู่เหรอ ? เมื่อคืนมีคนมาเข้าคิวเยอะมาก ! ”

“รอนานมาก ฉันเริ่มหมดความอดทนแล้ว ! ”

“ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ก็คงจะมาเร็วกว่านี้แล้ว ! ”

“ใครจะรู้ว่าจะมีคนเข้าแถวมากมายขนาดนี้ ! ”

“เฮ้อ… ไม่รู้ว่าคิวจะยาวขนาดไหน ! ”

“อย่างไรฉันก็รอมานานแล้วรอ รอต่อไป เดี๋ยวก็ถึงตาเราเอง”

“……”

ผู้คนที่รออยู่ข้างนอกต่างรู้สึกเหนื่อยและกังวลหลังจากรอมาเป็นเวลานาน พวกเขาเบื่อและพูดคุยกับผู้คนที่อยู่รอบข้างเพื่อให้เวลาที่น่าเบื่อนี้ผ่านไป

แน่นอนว่ายังมีการพูดคุยเรื่องอื่นอีกด้วย

“รู้ไหม ? ฉันเพิ่งได้ยินมาว่าคนที่เป็นคิวแรกในตอนเช้าได้บัตรวีไอพีหมายเลข 207”

“อ้าว ? เธอเป็นคนแรกไม่ใช่เหรอ ? มันจะเป็นหมายเลข 207 ได้อย่างไร ? ”

“นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก ฉันรู้มาว่าครั้งล่าสุดที่มีการจัดนิทรรศการที่เกสเฮาส์ชิงเจียง เจียงเจียกรุ๊ปได้เปิดตัวบัตรวีไอพีที่นั่นเป็นที่แรก”

“โอ้ ไม่น่าแปลกใจ ! เป็นเรื่องปกติที่หมายเลขบัตรที่ขายเมื่อเช้าจะเป็น 207”

“กว่าจะถึงคิวเรา ลำดับจะไม่เกิน 500 แล้วเหรอ ! ”

“ก็น่าจะประมาณนั้น ! ”

“ได้ยินมาว่าเฟสแรกที่เปิดขายมีห้องชุดแค่ 500 กว่าห้อง ผมคิดว่าน่าจะมีคนเข้าคิวที่นี่เป็นพัน นี่แค่วันแรกเท่านั้น แล้วแบบนี้เราจะสามารถซื้อห้องชุดในรอบนี้ได้ไหม ? ”

“คุณจะกังวลอะไร ? ไม่ใช่ทุกคนที่มีบัตรแล้วจะซื้อนี่ ! ”

“ใช่ บางทีคนข้างหน้าอาจขายบัตรคืนเมื่อถึงเวลาก็ได้ ! ”

“ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเราจะไม่สามารถซื้อเฟสแรกได้ แต่ก็ยังมีเฟสที่สอง ! ”

“……”