ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1244 พบเพื่อนเก่า

ตอนที่ 1244 พบเพื่อนเก่า

อันที่จริง จางเสี่ยวชุ่นพูดผิดแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ขอให้หลี่ชิงอีเตรียมเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ อย่างน้อย 60 กล่อง

กล่องหนึ่งมี 6 ขวด ดังนั้น 60 กล่องจึงเท่ากับ 360 ขวด

แต่เมื่อหลี่ชิงอีไปที่โกดัง เธอเห็นว่ามีเหล้าเทียนเซี่ยไป๋มากกว่า 100 กล่องอยู่ข้างใน เธอจึงตัดสินใจเอามา 80 กล่อง ซึ่งก็เท่ากับ 480 ขวด

แต่จางเสี่ยวชุ่นไม่ได้เห็นตอนที่หลี่ชิงอีเตรียมเครื่องดื่ม

ดังนั้นจางเสี่ยวชุ่นจึงไม่รู้ว่า เธอได้เตรียมเหล้าเทียนเซี่ยไป๋จำนวน 480 ขวด ซึ่งตอนนี้พวกมันได้ถูกยกนำมาวางอยู่ที่สวนหลังบ้านเรียบร้อยแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น หลินเจียจวิน, เฉียวเจิ้งเหลียง และผู้อำนวยการหลิวก็ยังตกตะลึงอยู่ดี

“เสี่ยวไป๋ ทำไมนายถึงเอาเหล้ามามากมายขนาดนี้ ? ” หลินเจียจวินอดไม่ได้ที่จะถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ก็ต้องเป็นเพราะผมอยากให้ทุกคนได้ดื่มไง ! ”

จากนั้น เขาก็ขยิบตาให้หลินเจียจวิน เพื่อบอกเป็นนัยว่าไม่ต้องถามแล้ว

เพราะมีบางสิ่งที่ไม่สะดวกที่จะพูดต่อหน้าเฉียวเจิ้งเหลียงและมู่เสี่ยวหวาน

หลินเจียจวินกลืนน้ำลายและไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องอดกลั้นไป

เขาอดทนได้ แต่หลินเจียหงทำไม่ได้

เธอถามจางเสี่ยวชุ่นออกมาโดยตรงว่า “เอ่อ โชเฟอร์จาง ช่วยบอกฉันทีว่าทำไมผู้ช่วยเจียงของคุณถึงได้เตรียมเหล้าไว้มากมายขนาดนี้ ? ”

ขนาดเจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่ได้พูดอะไร แล้วจางเสี่ยวชุ่นจะกล้าพูดได้อย่างไร

ดังนั้นเขาจึงเลียนแบบเจียงเสี่ยวไป๋อย่างรู้งาน แล้วพูดว่า “เพราะผู้ช่วยเจียงเชิญคนมาเยอะครับ ! ”

หลินเจียหงเม้มริมฝีปาก มีแขกมากี่คนกัน ถึงต้องเตรียมเหล้าไว้สามร้อยกว่าขวดขนาดนี้ ?

ต่อให้ตีเธอให้ตาย เธอก็ไม่มีทางเชื่อหรอก !

ขณะที่เธอกำลังจะถามต่อ จางเสี่ยวชุ่นก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “ผู้ช่วยเจียง งั้นผมจะไปที่สวนหลังบ้านเพื่อดูว่าการเตรียมการเป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรขาดเหลือไหม จะได้รีบกลับเข้าเมืองเพื่อซื้อมันมานะครับ”

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว

และที่จริงแล้วก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปตรวจดู

แต่เขาแค่หาข้ออ้างที่จะหนีไปเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจโดยธรรมชาติ และให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี “ไปสิ ! ”

จางเสี่ยวชุ่นวิ่งออกไปราวกับว่าเขาได้รับการนิรโทษกรรม

ส่วนหลินเจียหงนั้นก็เบะปากด้วยความโกรธ

……

ในอีกด้าน เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ได้ยินมานานแล้วว่าหลินต้ากั๋วจะมาที่นี่ พวกเขามีความสุขมาก แต่ก็กังวลมากในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่คาดคิดว่าก่อนที่หลินต้ากั๋วจะมาถึง คนรักของหลินต้ากั๋วจะมาถึงก่อนแล้ว

ผู้เฒ่าทั้งสองต้อนรับมู่เสี่ยวหวาน เฉียวเจิ้งเหลียง และคนอื่นอย่างมีความสุข

ทุกวันนี้หวังซิ่วจวี๋ไม่มีอะไรทำที่บ้าน นอกจากดูแลเจียงอันและเจียงห่าว ในเวลานี้เธอและมู่เสี่ยวหวานอุ้มเจ้าตัวน้อยทั้งสองไว้ในอ้อมแขน ขณะเดินพูดคุยกันบนทางเดินริมแม่น้ำ

ส่วนเจียงไห่หยางก็เดินมากับเฉียวเจิ้งเหลียงและผู้อำนวยการโรงงานหลิว

พวกเขากำลังเพลิดเพลินไปกับสายลมที่พัดผ่านแม่น้ำ และมองดูทิวทัศน์อันงดงามของฤดูใบไม้ผลิ ทำให้เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว รถบัสสองคันค่อย ๆ ขับเข้าไปในหมู่บ้านและหยุดที่ลานด้านล่าง

หลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และคนอื่น ๆ ลงจากรถทีละคน

เฉียวเจิ้งเหลียงและเจียงไห่หยางรีบเข้าไปต้อนรับคณะผู้นำทันที

“น้องชาย ฉันพาคนมารบกวนคุณอีกแล้ว ! ” หลินต้ากั๋วเริ่มจับมือเจียงไห่หยางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “พวกคุณมาก็ถือเป็นเกียรติของฉันและเกียรติของชาวเจียงวานด้วย คุณสามารถมาที่นี่ได้ทุกเมื่อที่คุณต้องการ ! ”

หลินต้ากั๋วหัวเราะเสียงดัง “ น้องชาย อย่าพูดสุภาพกับฉันแบบนั้นเลย อย่าทำเหมือนเราเพิ่งรู้จักกันครั้งแรกสิ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ฉันพูดด้วยความจริงใจ คุณคือผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของคุณ ฉันไม่สามารถเรียกคุณว่าพี่ชายต่อหน้าคนหมู่มากแบบนี้ได้หรอก ฉันไม่กล้า”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เรียกฉันว่าพี่ชายก็ได้ ฉันอายุมากกว่าคุณ คิดเสียว่าฉันเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของคุณก็ได้”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่เฉียวเจิ้งเหลียง

เฉียวเจิ้งเหลียงก็มองมาที่เขาเช่นกัน

หลินต้ากั๋วพูดขึ้นมาก่อนว่า “พี่เฉียว ไม่เจอกันนานเลยนะ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ไม่เจอกันนานเลย ! ”

มือของทั้งสองคนจับกันแน่น

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “พี่เฉียว ฉันอยากจะขอบคุณพี่มาก ๆ และฉันดีใจมากที่พี่สามารถมาที่ชิงโจวได้ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “คิดผิดแล้ว ชิงโจวเป็นแค่จุดแวะระหว่างทาง ที่จริงแล้วฉันกำลังจะไปที่ถู่เฉิง”

“เป็นแบบนี้นี้เอง ! ” หลินต้ากั๋วหัวเราะเสียงดัง “งั้นฉันก็ต้องขอบคุณพี่อย่างยิ่งที่ยอมเสียสละไปถู่เฉิง เพราะที่นั่นยากจนมาก ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “เมื่อฉันเห็นเจียงวานที่ร่ำรวยแบบนี้ ถู่เฉิงที่ห่างออกไปเพียง 200 กิโลเมตรจะยากจนกว่าสักเพียงใดกัน ? ”

หลินต้ากั๋วหัวเราะออกมา “พี่เฉียว อย่ามองเจียงวานในตอนนี้ที่ร่ำรวยขึ้นมา เพราะเมื่อสองปีที่แล้ว เจียงวานก็เป็นสถานที่ที่ยากจนมากไม่ต่างกัน”

“เป็นเพราะเจียงเสี่ยวไป๋หรือเปล่า ? ” เฉียวเจิ้งเหลียงถาม

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “ฉันกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า เด็กคนนี้ได้เปลี่ยนเมืองนี้ไปด้วยพลังมือทั้งสองของเขาแต่เพียงผู้เดียว ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองออกไปท่ามกลางฝูงชน ทว่าเขาก็ไม่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋

เขายิ้มและพูดว่า “พี่เฉียว ดูเด็กคนนั้นสิ ขนาดฉันมาที่บ้านของเขา เขายังไม่ออกมาต้อนรับฉันด้วยซ้ำ ดูก็รู้ว่าเขาให้ความสนใจลุงของเขาแค่ไหน”

เจียงไห่หยางปกป้องลูกชายของเขาอย่างรวดเร็ว “พี่ชาย คุณเข้าใจผิดแล้ว หลังจากที่เขาพาพี่เฉียวและพี่สะใภ้กลับมา เขาก็ตรงไปที่ห้องครัวทันที”

“เขาน่ะ รู้ว่าคุณชอบกินอาหารที่เขาทำ เขาจึงเข้าไปทำให้คุณเป็นพิเศษ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มาต้อนรับคุณ ! ”

หลินต้ากั๋วหัวเราะออกมา “น้องชาย ฉันแค่ล้อเล่น ไม่ต้องจริงจังหรอก”

หลังจากทักทายกันเสร็จ หลินต้ากั๋วก็แนะนำเจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และคนอื่น ๆ ให้เฉียวเจิ้งเหลียงรู้จักทีละคน

แน่นอนว่าเจิงเหลียงหยูและคนอื่นเคยได้ยินชื่อเสียงของเฉียวเจิ้งเหลียงมาก่อนอยู่แล้ว

“คุณเฉียว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ ! ”

“คุณเฉียว คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยม ยินดีที่ได้พบกันครับ ! ”

“คุณเฉียว ในนามของเมืองชิงโจว ฉันยินดีต้อนรับคุณ ! ”

“คุณเฉียว…”

“……”

เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่, หวังเว่ยตง, ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน และคนอื่นต่างก็จับมือกับเฉียวเจิ้งเหลียงทีละคน

เจียงไห่หยางมองดูด้วยความงุนงง จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าชายชราผู้ต่ำต้อยคนนี้ก็เป็นคนสำคัญและมีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจุกอยู่ในใจ และเริ่มตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋ลูกชายของเขา ที่พาคนใหญ่คนโตมาและไม่บอกเขา จนทำให้เขารู้สึกขายหน้า !

เมื่อเข้าไปในบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ ผู้ที่เคยมาที่นี่มาก่อนแล้ว ก็รู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้น มีต้นไม้สีเขียวและดอกไม้ล้ำค่ามากมาย และสวนเก่าแก่ก็มีชีวิตชีวามากขึ้น เพิ่มความสง่างามให้บ้านหลังนี้อย่างมาก

บรรดาผู้ที่มาเป็นครั้งแรก อย่างจางเฉิงกัง, หลี่หัวหลง และนายอำเภอคนอื่นต่างก็ตกตะลึงกับความหรูหราของบ้าน

“นายอำเภอถัง คุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ช่วยเจียง คุณเคยมาที่นี่มาก่อนหรือเปล่า ? ” จางเฉิงกังถามเมื่อเขาเห็นว่าถังเสี่ยวโจวดูคุ้นเคยกับที่นี่

ถังเสี่ยวโจวพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันเคยมาที่นี่เมื่อสองปีที่แล้ว ซึ่งตอนนั้นฉันยังไม่ได้ไปทำงานที่เอ้อเฉิงเลย”

จางเฉิงกังเข้าใจทันทีว่าตอนนั้นถังเสี่ยวโจวยังติดตามหลินต้ากั๋วในฐานะเลขาของผู้นำ

เขาจึงกล่าวว่า “นายอำเภอถัง หาโอกาสแนะนำฉันให้รู้จักกับผู้ช่วยเจียงบ้างสิ ! ”

ถังเสี่ยวโจวยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอจาง ตอนเราอยู่ที่สนามบิน คุณสองคนยังไม่ได้รู้จักกันเหรอ ? ทำไมคุณถึงต้องให้ฉันแนะนำด้วย ? ”

จางเฉิงกังกล่าวว่า “นั่นเป็นเพียงการทักทายเท่านั้น ไม่นับว่ารู้จักกัน ! แต่ถ้ามีความสัมพันธ์เหมือนนายอำเภอถัง แบบนั้นถึงจะเรียกว่าคนรู้จัก”

ถังเสี่ยวโจวยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอจาง ที่คุณต้องการรู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ คงไม่ใช่เพราะคุณมีความคิดอะไรใช่ไหม ! ”

จางเฉิงกังไม่ได้ปิดบังอะไรเขาพูดว่า “อำเภอเถาหยวนของเรา นอกเหนือจากวัตถุดิบในการทำยาจีนและทิวทัศน์ทางธรรมชาติที่สวยงามแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้พูดถึงอีก ฉันคิดว่า…”