ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1246 เราพบกันอีกแล้ว

ตอนที่ 1246 เราพบกันอีกแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “นายกเทศมนตรีถัง ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อช่วยคุณต้อนรับแขกของคุณเอง ! คุณยังจะมาบอกว่าผมทำเกินไปอีกเหรอ ? หากต่อไปเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ก็อย่ามาจัดที่บ้านของผมอีกนะครับ ! ”

ถังจิงเทียนพูดไม่ออกทันที

ไม่ได้ ครั้งต่อไปก็ยังคงต้องให้เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมการ

เพราะครั้งนี้หลินต้ากั๋วมา และมีแนวโน้มมากว่าครั้งต่อไปจะเป็นหลินต้าจ้าว

นั่นคือผู้นำระดับพระเจ้าเลยนะ !

ถังจิงเทียนระงับความโกรธของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงสงบให้มากที่สุด “ผู้ช่วยเจียง ใช่ ใช่ ฉันก็จะพูดแบบนั้นเหมือนกัน คุณมีสิทธิ์ที่จะจัดการเรื่องนี้ทั้งหมด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพอใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “นายกเทศมนตรีถัง อย่าเสียดายเงินแสนพวกนั้นเลย ที่จริงเจียงเจียกรุ๊ปของเราไม่ได้ขาดแคลนเงินเพียงเล็กน้อยนั้นหรอก ……”

ถังจิงเทียน: “……”

ถังจิงเทียนแอบสาปแช่งในใจ: ใช่ คุณไม่ได้ขาดเงินจริง ๆ แต่คุณชอบรีดไถเงินจากคนอื่นไง !

ครั้งนี้ฉันโดนคุณหลอกแล้ว ! ครั้งหน้าหากคุยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเงิน ๆ ทอง ๆ กับคุณอีก หากฉันไม่คิดทบทวนก่อนลงมือทำก็คงเป็นคนที่โง่มาก

หลี่หมิงซานได้แต่ทำตัวให้ลีบที่สุดอยู่ข้างหลัง เป็นการดีกว่าที่จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้

อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คิดปล่อยเขาไป เขาเข้าไปทักทายอีกฝ่ายทันที “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คืนนี้คุณต้องสนุกให้เต็มที่ พรุ่งนี้ผมจะขอให้น้องสาวของคุณเอาบิลค่าอาหารไปเก็บเงินที่คุณนะครับ ! ”

น้องสาวของหลี่หมิงซานที่ว่านี้คือ หลี่ชิงอี

ที่จริงแล้วทั้งสองคนไม่ได้มาจากครอบครัวเดียวกัน แต่แค่ทั้งคู่มีแซ่หลี่เหมือนกัน

มุมปากของหลี่หมิงซานกระตุกอย่างแรง จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ฉันจะดื่มเหล้าราคาแพงเช่นนี้สักสองสามแก้วอย่างแน่นอน”

ถ้าหลินต้ากั๋วและคนอื่นไม่อยู่ที่นี่ เขาคงจะกินจนเมาหัวราน้ำ เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไม่มาทำงาน แล้วคนที่เจียงเสี่ยวไป๋ส่งมาจะได้หาเขาไม่เจอ

พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามคำ จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอตัวออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ไม่นาน งานเลี้ยงใหญ่ก็เริ่มขึ้น ทุกคนต่างก็ดื่มฉลองกันอย่างสนุกสนาน

แน่นอนว่ารสมือของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นที่เลื่องลืออยู่แล้ว

ต่อให้เหล้าเทียนเซี่ยไป๋จะดีแค่ไหน ก็ยังไม่น่าทึ่งเท่าอาหารฝีมือเจียงเสี่ยวไป๋

แม้ในงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ที่จัดขึ้นในเทียนจิงจะไม่มีใครลงทะเบียนเป็นตัวแทนจำหน่ายของเหล้าเทียนเซี่ยไป๋เลย และถึงขั้นขายไม่ออกด้วยซ้ำ

แต่ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเพราะราคาของมันที่สูงถึงขวดละ 999.99 หยวน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณภาพของมันเลย

ดังนั้นเมื่อใครก็ตามที่ดื่มเหล้านี้มากเท่าไร พวกเขาก็จะยิ่งรู้สึกว่ารสชาติของมันนั้นนุ่มนวลและมีกลิ่นหอมบริสุทธิ์ เป็นเหล้าคุณภาพชั้นยอด

การที่เหล่าผู้นำจะดื่มอวยพรให้กันนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่บริกรที่เจียงเสี่ยวไป๋พามากลับ ได้กลายเป็นสิ่งที่เปิดหูเปิดตาสำหรับทุกคนจริง ๆ

มีคนที่ร้องและเต้นเก่ง ให้ความบันเทิงและความสนุกสนานกับแขกที่มา

จากนั้นก็ชนแก้ว ชักชวนให้พวกเขาดื่มให้เยอะขึ้น ซึ่งคงถูกมองว่าไม่ดีหากว่าคนอื่นชวนแล้วไม่ดื่ม

เมื่อชนแก้วแล้ว ก็ต้องดื่มให้หมดแก้ว

มันเป็นงานเลี้ยงใหญ่ที่แม้ว่าเวลาจะผ่านไปสองชั่วโมงก็ยังไม่เลิกรา

หวังเว่ยตงคำนึงถึงคำแนะนำของเจิงเหลียงหยูในใจและดื่มให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อหาโอกาสพูดคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋เกี่ยวกับการลงทุนในเจียงเฉิง

แต่คนที่มาชักชวนให้เขาดื่มก็มีความสามารถสูงมาก จนเขาที่ตั้งใจจะดื่มน้อย ๆ ก็ยังคงเมาอยู่ดี

ในที่สุดเมื่อเขากำจัดคนที่เรียกร้องให้เขาดื่มออกไปได้ เมื่อเขาเดินตามหาเจียงเสี่ยวไป๋ทั่วทุกแห่ง เขาก็พบว่าข้าง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ ถูกล้อมรับด้วยนายอำเภอหลายคน ทั้งถังเสี่ยวโจว, หลี่กัง, จางเฉิงกัง และหลี่ฮัวหลง

“นายอำเภอหลี่ ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเราอิจฉาคุณมาก ! ” จางเฉิงกังกล่าว

หลี่กังหัวเราะและพูดว่า “นายอำเภอจาง อิจฉาอะไรฉัน ข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ของอำเภอเถาหยวนนั้นมีมากกว่า ทั้งทรัพยากรทางประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมที่ดีงาม คุณไม่จำเป็นต้องอิจฉาฉัน ! ”

จางเฉิงกังกล่าวว่า “มันต่างกัน ! กว่าจะมาเป็นอำเภอเถาหยวนอย่างทุกวันนี้ เราได้สั่งสมมามากมาย และต้องใช้เวลาหลายทศวรรษกว่าจะพัฒนามาสู่ระดับปัจจุบัน แต่เจี้ยนหยางใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีก็โดดเด่นขึ้นมา จนตอนนี้กลายเป็นอำเภอที่ทรงอิทธิพลทางเศรษฐกิจมากที่สุดในภูมิภาคจีนตอนกลางของเรา”

หลี่กังกล่าวอย่างนอบน้อม “ส่วนฉันนั้นก็ไม่ได้ทำผลงานอะไรที่โดดเด่นเลย เพราะนายอำเภอหลินได้วางรากฐานไว้หมดแล้ว ฉันแค่มาสานต่อเจตนารมณ์ของเขาก็เท่านั้น”

นายอำเภอหลินที่เขาพูดถึงคือหลินต้าเหว่ยนั่นเอง !

วันนี้หลินต้าเหว่ยก็มาด้วย เขานั่งข้างหลินต้ากั๋วและทั้งสองก็คุยกันอย่างเงียบ ๆ

หลี่กังเป็นคนถ่อมตัวเกินไป ดังนั้นจางเฉิงกังและคนอื่น ๆ จึงต้องยกเขาขึ้นมาโดยธรรมชาติ

หลังจากพูดชมเชยกันมาระยะหนึ่ง หลี่กังก็กล่าวว่า “ตามกำหนดการเดินทางของผู้นำในครั้งนี้ เราจะไปที่เจี้ยนหยางในวันมะรืน ฉันจะรอต้อนรับพวกคุณอย่างดี ! ”

“ฉันอยากไปเที่ยวเจี้ยนหยางมานานแล้ว ! ”

“ว่ากันว่าเหล้าเทียนเซี่ยไป๋นี้ก็ผลิตในเจี้ยนหยางใช่ไหม ? ”

“ฉันได้ยินมาว่าเจี้ยนหยางมีโรงกลั่นเหล้าหลายร้อยแห่ง ตอนนี้กลายเป็นมหานครแห่งเหล้าไปแล้ว ! ”

“เหล้าเทียนเซี่ยไป๋สมกับเป็นเหล้าที่ดีจริง ๆ ! ”

“มันดี แต่ราคาสูงเกินไป แม้แต่พวกเราที่เป็นนายอำเภอก็ไม่สามารถเอาเงินเดือนตลอดทั้งปีมาซื้อได้ ! ”

“……”

หลี่กัง, ถังเสี่ยวโจว, จางเฉิงกัง และคนอื่น ๆ กำลังพูดคุยกัน

นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเขาในการสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับนายอำเภอพื้นที่ต่าง ๆ เพื่อให้ได้พันธมิตรหรือผู้สนับสนุนในอนาคต

คนที่มองเห็นโอกาสนี้ได้ จะเข้าใจทุกอย่างและไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจน

หลี่กังยิ้ม และพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เถ้าแก่เจียง หลังจากที่ผู้นำไปที่เจี้ยนหยาง เราก็ไม่มีอะไรจะให้แทนน้ำใจ ฉันอยากให้คุณเตรียมเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ให้ทุกคนที่มาคนละสองขวด แล้วทางที่ว่าการอำเภอเจี้ยนหยางจะเป็นคนจ่ายเงินเอง”

ในที่สุด เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ที่เจียงเสี่ยวไป๋นำเหล้ามาในวันนี้

เขารู้ว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋เอาเหล้านี้มาให้ทุกคนดื่ม เพื่อรีดไถเงินจากชิงโจว

ประการที่สอง เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการจะใช้โอกาสนี้ในการโปรโมตเหล้าเทียนเซี่ยไป๋นี้ไปในตัว

ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างหลินต้ากั๋วและหลินต้าเหว่ย อีกทั้งเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ยังผลิตในเจี้ยนหยาง เขาจึงให้เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมเหล้านี้เป็นของฝากให้กับเหล่าผู้นำคนอื่น

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่คาดคิดว่าหลี่กังจะสั่งเหล้าจากเขาแบบนี้

เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณมาก นายอำเภอหลี่ ! ”

หลี่กังหัวเราะ “ขอบคุณฉันเรื่องอะไร ? เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็อยากจะขอบคุณคุณเหมือนกัน หากคุณไม่ได้ผลิตเหล้าที่ดีแบบนี้ออกมา ก็คงไม่มีเครื่องดื่มดี ๆ มาใช้ต้อนรับเหล่าผู้นำและสหายทุกคนของฉันแบบนี้”

มันคือการสนับสนุนซึ่งกันและกัน

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ให้ของขวัญ แต่เขาก็ยังบอกว่าคนอื่นช่วยเหลือเขา

เพราะทุกคนที่มาถึงระดับนี้ได้ ย่อมรู้ดีว่าเมื่อคนชั้นสูงสรรเสริญผู้อื่น ก็หมายความว่าเขาได้สรรเสริญตนเองด้วย

แต่ถ้าคุณสรรเสริญตัวเองต่อหน้าผู้อื่น นั่นหมายความว่าคุณกำลังโอ้อวดเกี่ยวกับชื่อเสียงของตัวเอง ซึ่งถือเป็นการดูถูกตัวเองอย่างหนึ่ง

จางเฉิงกัง, หลี่ฮัวหลง และคนอื่นมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าหลี่กังจะให้เหล้าเทียนเซี่ยไป๋กับพวกเขาคนละสองขวด พวกเขาจึงพากันกล่าวขอบคุณหลี่กังออกมาซ้ำแล้วซ้ำอีก

ในปี 1985 การให้ของขวัญของคนในระบบไม่ได้เข้มงวดเหมือนในรุ่นต่อมา กล่าวกันว่าในบางสถานที่ กระแสการเปรียบเทียบเรื่องการให้ของขวัญได้พัฒนาขึ้น

ทุกคนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่จะได้รับของขวัญเป็นเหล้าสองขวด

หวังเว่ยตงที่ยืนดูอยู่ เมื่อเขาเห็นโอกาสนี้ เขาก็เดินเข้ามาและพูดว่า “นายอำเภอหลี่ยอดเยี่ยมมาก ฉันขอร่วมวงสนทนาด้วยคนสิ”

ในบรรดานายอำเภอที่นั่งร่วมโต๊ะ เขาเป็นนายกเทศมนตรีเพียงคนเดียวที่เข้ามา และเขายังเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองหลวงประจำมณฑลอีกด้วย ตำแหน่งของเขาสูงกว่าจางเฉิงกังและคนอื่นมาก จึงทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปครู่หนึ่ง

มีเพียงถังเสี่ยวโจวเท่านั้นที่คุ้นเคยกับเขา หลังจากที่พูดคุยกันสองสามคำ ทุกคนก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานอีกครั้ง

หลังจากนั้น หวังเว่ยตงก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง เราพบกันอีกแล้ว ! ”