ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1262 เปลี่ยนแผนการเดินทางอีกแล้ว

ตอนที่ 1262 เปลี่ยนแผนการเดินทางอีกแล้ว

“เมื่อคืนฉันเมามาก ! ”

“ใช่แล้ว ฉันยังปวดหัวอยู่เลย ! ”

“ต่อจากนี้ไปฉันไม่กล้าดื่มเหล้าเขวี้ยงชามของที่นี่แล้ว ! ”

“ฉันก็เหมือนกัน ตอนนี้ฉันยังเวียนหัวอยู่เลย”

“เหล้า 68 ดีกรีแรงเกินไป มันร้อนคอมาก รู้สึกเหมือนดื่มแอลกอฮอล์เพียว ๆ เลย”

“เหล้าเทียนเซี่ยไป๋ดื่มง่ายสุดแล้ว ! ”

“……”

ในเขตตัวอำเภอถู่เฉิง ขณะที่พวกถังเสี่ยวโจว จางเฉิงกัง และคนอื่นกำลังทานอาหารเช้าในโรงอาหาร พวกเขายังคงพูดคุยเกี่ยวกับการดื่มเมื่อคืนนี้

มันตราตรึงใจ นึกถึงทีไรเป็นต้องขวัญผวาทุกที

หวังเว่ยตงก็ปวดหัวเหมือนกัน เพราะเมื่อคืนนี้หลัวฉางเซิงให้เขาดื่มเหล้ามากเกินไป

เขาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีทางดื่มเหล้าที่ถู่เฉิงอีก

หลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู และเกาเทียนเยว่ไม่เป็นไร เพราะด้วยตำแหน่งที่สูงของพวกเขา จึงไม่มีใครบังคับให้ดื่ม มีแต่คนมาดื่มอวยพรให้ พวกเขาจึงดื่มไปแค่นิดหน่อยเท่านั้น

เพราะหลังจากที่ลองดื่มเหล้าป้าหวังความแรง 68 ดีกรีไป หลินต้ากั๋วและคนอื่นก็ไม่หุนหันพลันแล่นเหมือนคนหนุ่มสาวที่ดื่มอึก ๆ จนหมดชาม ก่อนจะโยนชามทิ้งไป

ดังนั้น เมื่อคืนนี้ทั้งสามคนจึงดื่มไม่มาก

พวกเขาได้เขวี้ยงชามเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จากนั้นก็นั่งดูคนอื่นมาดื่มอวยพรให้

อาหารเช้าในถู่เฉิงไม่มีอะไรพิเศษ

อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยมันก็มีซาลาเปา, โจ๊ก และบะหมี่ให้เลือก เพื่อให้ทุกคนสามารถเลือกทานได้

ขณะที่กินบะหมี่ หลินต้ากั๋วก็ได้พูดกับหลัวฉางเซิงว่า “นายอำเภอหลัว คุณเฉียวและคนอื่นไปไหนกันแล้วล่ะ ? ”

หลัวฉางเซิงตอบด้วยท่าทางเคารพ “รองนายอำเภอหม่าพาคุณเฉียวและคณะไปที่หมู่บ้านเสวี่ยลั่ว เหมืองถ่านหินหัวซุนทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านเป็นสถานที่แรกที่มีการค้นพบก๊าซธรรมชาติ ดังนั้นพวกเขาจึงไปที่นั่นก่อน”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “หลังอาหารเช้า เราจะไปที่เหมืองถ่านหินทางตะวันตกของหมู่บ้านซานฮวากัน”

หลัวฉางเซิงตกใจและพูดว่า “ท่านผู้นำ ที่นั่น……อยู่ไกลมาก และการเดินทางก็ไม่สะดวกมากนัก”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ไกลมาก ? มันจะไกลแค่ไหนกันเชียว ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมงในการขับรถไปยังหมู่บ้านเสวี่ยลั่ว และใช้เวลาสามชั่วโมงในการเดินขึ้นไปยังหมู่บ้านซานฮวา”

หลินต้ากั๋วขมวดคิ้ว เพราะตอนแรกเขาไม่คิดว่าจะต้องใช้เวลาสี่ถึงห้าชั่วโมงในการไปถึงที่นั่น และต้องใช้เวลามากกว่าสิบชั่วโมงในการเดินทางไปกลับ

แต่เขาพูดออกไปแล้ว และเนื่องจากเขาอยากไปดูที่นั่นจริง ๆ เขาจึงพูดว่า “ต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง งั้นก็รีบกันเลยดีกว่า ถ้าเราไปเร็ว เราก็กลับมาทันตอนเย็นได้ ! ”

จากนั้น เขาก็พูดออกมาว่า “หลังอาหารเช้า เราจะออกเดินทางกันเลยทันที ! ”

เจิงเหลียงหยูพูดด้วยความกังวลว่า “ถ้าเรากลับมาตอนเย็น วันนี้เราจะต้องพักที่ถู่เฉิง ไม่สามารถไปเจี้ยนหยางได้แล้ว ! ”

หลินต้ากั๋วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “งั้นเราก็กำหนดแผนการเดินทางใหม่ เปลี่ยนไปที่เจี้ยนหยางพรุ่งนี้”

เมื่อเห็นหลินต้ากั๋วยืนกรานแบบนี้ เจิงเหลียงหยูก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตกลง “คงทำได้แค่นั้นแล้ว ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยจึงพูดขึ้นมาทันที “งั้นผมขอตัวไปจัดตารางก่อน จากนั้นจะโทรไปที่เจี้ยนหยาง”

เขาวางจานลงและเตรียมที่จะไปจัดตาราง

“เดี๋ยวก่อน ! ” ทันทีที่เขาลุกขึ้น หลินต้ากั๋วก็ได้หยุดเขาไว้

ติงจวิ้นเจี๋ยถามอย่างรวดเร็วว่า “คุณมีคำแนะนำอื่นใดอีกไหม ? ”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “ไปที่หมู่บ้านซานฮวา ไม่จำเป็นจะต้องตามไปทุกคน ฉันอยากไปแบบเงียบ ๆ เอารถบัสจอดไว้ที่นี่แหละ ให้นายอำเภอหลัวดูให้ แล้วยืมรถจี๊ปหนึ่งคัน เอารถไปสองคันก็น่าจะพอแล้ว ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยพูดว่า “ได้ครับ แล้วจะให้ใครตามเราไปครับ ? ”

เจิงเหลียงหยูพูดขึ้นมาทันที “ฉันไปด้วย ! ”

เกาเทียนเยว่ก็พูดว่า “เอาล่ะ ฉันก็จะไปด้วยคน ! ”

หวังเว่ยตงก็อยากจะไปด้วย แต่เมื่อเห็นว่าทั้งเจิงเหลียงหยูและเกาเทียนเยว่พูดแล้ว ก็ยากที่จะพูดอะไรออกมาได้

ท้ายที่สุดแล้วการนั่งรถสี่คนก็เหมาะที่สุดเเละไม่แออัด

เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และติงจวิ้นเจี๋ย นี่เป็นสามคนที่จะต้องติดตามไปอย่างแน่นอน ถ้าเขาไปอีกคน จะต้องเบียดเสียดกันในแถวหลังกับเจิงเหลียงหยูและเกาเทียนเยว่ ซึ่งดูจะไม่เหมาะสม

แน่นอนว่าคนที่เหลือก็อยากจะติดตามหลินต้ากั๋วไปเหมือนกัน

แต่ในเมื่อพูดช้า ก็ต้องเสียโอกาส

ทุกคนดูจะผิดหวังเล็กน้อย

หลินต้ากั๋วเหลือบมองเจิงเหลียงหยูและเกาเทียนเยว่ แล้วพูดว่า “เหล่าเจิง คุณไม่ต้องไปหรอก ให้เหล่าเกาไปก็พอแล้ว เพราะเขามีหน้าที่ประชาสัมพันธ์ หลังจากที่ฉันออกไปพร้อมกับเหล่าเกา ให้คุณนำทีมไปทำการวิจัยเพิ่มเติมในตัวอำเภอ จากนั้นก็ไปเยี่ยมชมแผนกต่าง ๆ เพื่อดูและดำเนินการตามนโยบายการสนับสนุนคู่สัญญา”

“ได้ครับ ! ”

เจิงเหลียงหยูอยากจะไปจริง ๆ ไม่งั้นเขาคงไม่เป็นคนแรกที่พูดออกมา

แต่เนื่องจากหลินต้ากั๋วได้วางแผนไว้แล้ว เขาจึงทำได้เพียงตอบตกลงเท่านั้น

ดังนั้น ตำแหน่งคนที่ติดตามไปจึงขาดไปตำแหน่งหนึ่ง หวังเว่ยตงจึงรีบกันโอกาสไว้ให้ตัวเองทันที “เลขาธิการหลิน งั้นผมจะไปหมู่บ้านซานฮวากับคุณ”

หลินต้ากั๋วคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “หลังจากสกัดก๊าซธรรมชาติได้แล้ว โครงการท่อขนส่งก๊าซธรรมชาติจากตะวันตกไปยังตะวันออกเป็นโครงการเพื่อเจียงเฉิง คุณไปสักหน่อยก็ดี”

หวังเหว่ยตงดีใจมาก และพูดว่า “ผมเองก็อยากเห็นการพัฒนาก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิงด้วยตาตัวเอง เพื่อนำไปปฏิบัติใช้ให้ได้ดียิ่งขึ้นตามแผนการขนส่งก๊าซธรรมชาติจากตะวันตกไปตะวันออก เพื่อให้ชาวเจียงเฉิงได้ใช้ก๊าซธรรมชาติโดยเร็วที่สุด”

“หากยังมีปัญหาในการพัฒนาการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติ รัฐบาลเมืองเจียงเฉิงก็ยินดีที่จะให้การสนับสนุนเพิ่มเติมเช่นกัน”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า

ในที่สุด ก็ได้มีการระบุคนที่จะติดตามเขาไปยังหมู่บ้านซานฮวา

คำพูดของหลินต้ากั๋วทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไป ติงจวิ้นเจี๋ยจึงถามต่อว่าจะให้คนที่เหลือทำอะไร แต่หลินต้ากั๋วไม่มีคำแนะนำอื่นใด เขาจึงไปแจ้งให้ผู้อื่นทราบและโทรติดต่อทางที่ว่าการอำเภอเจี้ยนหยาง เพื่อแจ้งให้ทราบว่ามีการเปลี่ยนแปลงแผนการเดินทาง คณะผู้นำไม่สามารถไปเจี้ยนหยางได้ในเย็นนี้

ส่วนกำหนดการเดินทางในวันพรุ่งนี้ เขาก็ยังไม่ได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ

นั่นเป็นเพราะมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากเกินไป เขาบอกแค่ว่าจะโทรหาอีกครั้งก่อนออกเดินทางในวันพรุ่งนี้

ในความเป็นจริง เขาไม่จำเป็นต้องโทรติดต่อทางเจี้ยนหยางด้วยตนเองด้วยซ้ำ

เพราะผู้นำของเจี้ยนหยางอย่างหลินต้าเหว่ยและหลี่กังต่างก็อยู่ในถู่เฉิงเช่นกัน ที่จริงเขาสามารถบอกทั้งสองคนโดยตรงได้ แล้วให้ทั้งสองโทรกลับไปเตรียมการด้วยตนเอง

แต่ติงจวิ้นเจี๋ยก็ยังตัดสินใจที่จะโทรไปแจ้งให้ทางที่ว่าการอำเภอเจี้ยนหยางทราบ

เขาจึงตัดสินใจโทรไปด้วยตนเอง

หลังจากวางสายแล้ว เขาก็ไปแจ้งให้หลินต้าเหว่ยและหลี่กังทราบถึงกำหนดการการเดินทางที่เปลี่ยนแปลง

หลังจากที่หลินต้าเหว่ยและหลี่กังทราบเรื่องนี้แล้ว พวกเขาก็พูดคุยกันสักพัก ปรับเปลี่ยนการเตรียมการของวันพรุ่งนี้ แล้วจึงโทรกลับไปกำชับที่เจี้ยนหยางอีกที

กล่าวได้ว่ามันคือการกระทำที่เกี่ยวโยงกันหมด ถ้าคนที่อยู่เบื้องบนขยับปาก คนที่อยู่ข้างล่างก็ต้องขยับขา

เมื่อเวลาสำหรับสิ่งต่าง ๆ ที่วางแผนไว้แต่เดิมมีการเปลี่ยนแปลง ที่เตรียมการไว้หลายอย่างก็ต้องยุติลง และจำเป็นต้องปรับใหม่และจัดกำหนดการใหม่

เช่นเดียวกับหลัวฉางเซิง เขาต้องการติดตามหลินต้ากั๋วไปด้วย แต่เนื่องจากรองนายอำเภอหม่าลี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาทำได้เพียงมอบหมายให้รองนายอำเภออีกคนอย่างเฉินไท่ปิงรับผิดชอบงานในสำนักงาน ส่วนเขาก็ได้พาหยินซื่อและหัวหน้าสำนักงานความมั่นคงสาธารณะโจวเผิงติดตามไปที่หมู่บ้านซานฮวาด้วยกัน

เหตุผลที่เขาพาหยินซื่อไปด้วยนั้นไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวของพวกเขา แต่เป็นเพราะหยินซื่อเป็นผู้อำนวยการสำนักเหมืองถ่านหิน และเหมืองถ่านหินในหมู่บ้านซานฮวาก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับที่นั่นดี

เหตุผลที่พาโจวเผิงไปด้วย เพราะเขาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ และยังต้องรับประกันความปลอดภัยในการเดินทางของหลินต้ากั๋วด้วย

ดังนั้น เขาจึงเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าคนขับรถของหลินต้ากั๋วและรถที่เขานั่งจะต้องเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเท่านั้น และต้องมีการพกอาวุธไปด้วย