ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1270 ภาพจำแรก

ตอนที่ 1270 ภาพจำแรก

วันถัดไป

ในตอนเช้า ขบวนรถก็ได้ออกเดินทางออกจากถู่เฉิงและมุ่งหน้าไปยังเจี้ยนหยาง

จุดแวะสุดท้ายของการเดินทางของหลินต้ากั๋วในครั้งนี้คืออำเภอเจี้ยนหยาง ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา

ครั้งล่าสุดที่หลินต้ากั๋วมาที่เจี้ยนหยางคือปี 1983

พริบตาเดียวก็เข้าสู่ปี 1985 เวลาได้ผ่านไปเกือบสองปีแล้ว

หลินต้ากั๋วยังคงจำฉากต่าง ๆ มากมายตอนที่เขากลับมาที่เจี้ยนหยางในครั้งนั้นได้

แม้ว่าเขาจะไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณะในเวลานั้น แต่เขาก็มองเห็นทั้งอำเภอเจี้ยนหยางอย่างชัดเจน เพราะได้ขับรถผ่านถนนและตรอกซอกซอยของทั้งอำเภอ

ในเวลานั้น สิ่งที่เขามองเห็นคือเจี้ยนหยางเป็นเมืองเล็ก ๆ ในภูเขาที่เงียบสงบ เป็นอำเภอที่ไม่ใหญ่และล้าหลัง

แต่คราวนี้ เมื่อเขาก้าวเท้าเข้าสู่ดินแดนเจี้ยนหยางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าที่นี่ได้เปลี่ยนไปอย่างมาก

บนถนนที่กว้างขวางและราบเรียบมีป้ายข้างทางและป้ายโฆษณาทุก ๆ สองถึงสามร้อยเมตร และเกือบทั้งหมดเป็นโฆษณาเกี่ยวกับเครื่องดื่มและเหล้า

ตั้งแต่เหล้าเทียนเซี่ยไป๋, เหล้าประจำชาติ 1949 และแบรนด์เหล้าระดับไฮเอนด์อื่น ๆ ที่มีคำนำหน้าว่าเหล้าประจำชาติ ไปจนถึงแบรนด์เหล้าระดับกลางมากมาย เช่น เหล้าอู๋เหลียงเย่, เหล้าหงหั๋วเหลียง, เหล้าเหล่าเจียว รวมไปถึงแบรนด์ไวน์ยอดนิยม เช่น เหล่าเปา, เหล่ามู่เต๋อ, เอ้อกั๋วโถว, เฉาเตาจือ, เหล่าไป๋ เป็นต้น…..

เจี้ยนหยางได้กลายเป็นเมืองที่มีแต่ป้ายโฆษณาเหล้าเพียงอย่างเดียว

เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่, หวังเว่ยตง, ถังเสี่ยวโจว และคนอื่นก็มองดูป้ายโฆษณาเหล้าที่ล้นหลามเหล่านี้อย่างไม่สบอารมณ์

พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ?

ขณะที่ยังอยู่ในรถ ก็ดูเหมือนว่าจะได้กลิ่นเหล้าโชยมาแต่ไกล ๆ

“ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่ในอำเภอเล็ก ๆ แต่อยู่ในนครแห่งเหล้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ! ”

“เมื่อดูป้ายโฆษณาพวกนี้ การเรียกว่านครแห่งเหล้ายังไม่เพียงพอที่จะอธิบาย ฉันคิดว่าการเรียกมันว่าเมืองขายเหล้าจะเหมาะสมกว่า”

“นี่คือดินแดนแห่งเหล้าสินะ”

“คุณคิดว่านายอำเภอหลี่คือตงโจวหรือเปล่า…?”

“ไม่ต้องพูดถึง มีป้ายโฆษณามากมายแบบนี้ จะไม่ใช้ได้อย่างไร”

“ใช่ ดูแล้วแรงขับเคลื่อนของพวกเขาแข็งแกร่งเกินไป นี่เป็นเขตที่ทำให้ตกใจที่สุดที่ฉันเคยเจอมา”

“มีโรงบ่มไวน์กี่แห่งในเจี้ยนหยาง ? ”

“ฉันเพิ่งมาที่นี่และเห็นว่ามีมากกว่าร้อยแห่ง ! ”

“อย่าไปสนใจว่ามีโรงบ่มไวน์กี่แห่งในเจี้ยนหยาง แต่ควรสนใจว่าผู้นำในเจี้ยนหยางจะดื่มเก่งพอกับนายอำเภอหลัวและคนอื่นในถู่เฉิงไหมดีกว่า ! ”

“หัวข้อนี้ไม่สามารถพูดคุยได้ ! ”

“ใช่ เมื่อถึงเวลา เราก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี ! ”

“……”

ทุกคนบนรถบัสพูดคุยกันถึงเรื่องนี้

หลินต้าเหว่ยและหลี่กังก็อยู่ในรถเช่นกัน พวกเขาฟังการสนทนาของทุกคนและได้แต่ยิ้มให้กัน

หลี่กังยืนขึ้นและพูดเสียงดังกับทุกคน “ยินดีต้อนรับผู้นำทุกคนที่มาที่เจี้ยนหยางของเรา ในเจี้ยนหยางนั้นไม่มีความพิเศษอื่นใดนอกจากการผลิตเหล้าและไวน์ …”

เมื่อได้ยิน บางคนก็โห่ออกมา

“นายอำเภอหลี่ คุณได้กล่าวต้อนรับก่อนที่เราจะไปถึงหน่วยงานปกครองของอำเภอด้วยซ้ำ ! ”

“ใช่แล้ว นายอำเภอหลี่ คุณดูกระตือรือร้นที่จะโปรโมตเหล้าของเจี้ยนหยางมากเลยนะ ! ”

“คุณไม่จำเป็นต้องโปรโมตมันก็ได้ เราทุกคนเห็นมันบนป้ายโฆษณาหมดแล้ว ! ”

“นายอำเภอหลี่ คุณกระตือรือร้นมาก ! ”

“……”

หลี่กังยิ้มและพูดออกมาเสียงดัง “ใช่แล้ว ชาวเมืองเจี้ยนหยางของเรากระตือรือร้นมาก ฉันต้องเป็นตัวอย่างและยินดีต้อนรับผู้นำทุกท่านสู่อำเภอเล็ก ๆ ของเราด้วยความกระตือรือร้นที่สุด”

“ฉันอยากให้ทุกคนมาช่วยกันแสดงความคิดเห็น โดยที่ฉันจะให้ผู้นำทุกคนได้ลิ้มรสไวน์ทุกประเภทในเจี้ยนหยางและติชมดู”

…..!

พวกที่ล้อเล่นก็หยุดล้อเล่น พวกที่ส่งเสียงดังก็หยุดส่งเสียง และรถบัสทั้งคันก็เงียบลง

แค่ป้ายโฆษณาที่มีมาตลอดทาง ก็เห็นได้แล้วว่ามีไวน์และเหล้าหลายร้อยชนิด

จะไม่รู้ได้อย่างไร ?

เพียงแค่อยากรู้ว่ามีทั้งหมดกี่ยี่ห้อเท่านั้น ?

เพราะต่อให้จิบเพียงเล็กน้อย แต่ต้องจิบครบทุกขวด ก็ทำให้ร้องขอชีวิตได้

หลังจากนั้นไม่นาน ถังเสี่ยวโจวก็พูดว่า “นายอำเภอหลี่ คุณไม่ได้ต้อนรับเราด้วยความกระตือรือร้นที่สุด แต่คุณกำลังให้ความบันเทิงแก่เรามากกว่า ! ”

หลายคนไม่เข้าใจมาระยะหนึ่งแล้ว

บางคนก็มีปฏิกิริยาเช่นกัน

“นายอำเภอถัง คุณพูดถูก ! ”

“นายอำเภอหลี่มีเจตนาต้องการกวาดล้างกองทัพของเราทั้งหมด ! ”

“ฉันรู้สึกว่าเราเมากันหมดแล้ว ! ”

“……”

ถังเสี่ยวโจวหัวเราะเสียงดัง “พวกคุณทุกคนควรจำน้ำใจนี้ของนายอำเภอหลี่ไว้ หากว่าเขาไปประชุมหรือติดต่อสื่อสารงานในอำเภอของคุณ คุณต้องจำไว้ว่าต้องตอบแทน ! ”

หลี่กังดูเหมือนหมูที่ตายแล้วและไม่กลัวน้ำเดือด เขาดูไม่แยแสและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนั้นไว้พูดถึงในอนาคตก็แล้วกัน วันนี้ฉันจะทำให้ดีที่สุดในฐานะเจ้าบ้าน และให้ความบันเทิงแก่ทุกคนอย่างแน่นอน ! ”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน ขบวนรถก็ขับตรงไปที่นิคมอุตสาหกรรมเจี้ยนหยางทางตะวันออกของเมือง

ใช่แล้ว พวกเขาไม่ได้ไปที่ที่ว่าการอำเภอ แต่ไปนิคมอุตสาหกรรมโดยตรง

เมื่อหลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่, หวังเว่ยตง และคนอื่นลงจากรถมาแล้ว ทุกคนที่ได้เห็นฉากตรงหน้าก็ได้แต่ตกใจ

เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็จะเห็นโรงงานที่ทันสมัย มีผนังสีขาวและหลังคาสีฟ้า มีป้ายขนาดใหญ่ของโรงบ่มไวน์ตั้งอยู่บนหลังคา ทำให้มองเห็นได้ชัดเจนจากระยะไกล

เมื่อยืนอยู่ที่นี่ก็ได้กลิ่นของแอลกอฮอล์ที่ลอยอยู่ในอากาศ ราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ทำให้มึนเมาได้

หลินต้าเหว่ยและหลี่กังพาหลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู และคนอื่นไปเยี่ยมชมทีละโรงงาน ในเวลาเที่ยงวัน พวกเขายังชมโรงงานได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบของโรงกลั่นเหล้าองุ่นเลยด้วยซ้ำ

โครงการสนับสนุนระยะแรกของนิคมอุตสาหกรรมเจี้ยนหยางก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว มีถนนการค้าในสวนสาธารณะ ซึ่งมีร้านอาหารและภัตตาคารมากมาย

และภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในนั้นมีชื่อว่า “ร้านร้อยขวด” เมื่อเข้าไปในล็อบบี้ คุณจะพบว่าคุณมองไม่เห็นผนังเลย เพราะผนังทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยขวดไวน์ พื้นและโต๊ะทั้งหมดทำจากขวดไวน์ และแม้แต่เก้าอี้ก็มีองค์ประกอบหลายอย่างที่ทำมาจากขวดไวน์

มีไวน์ขาว ไวน์แดง และไวน์ผลไม้มากกว่าร้อยชนิดจัดแสดงอยู่อย่างเนืองแน่น

เมนูอาหารในร้านส่วนใหญ่ก็จะมีส่วนประกอบของ “ไวน์” เป็นหลัก เช่น เป็ดหมักเบียร์ ปลาขี้เมา กุ้งขี้เมา เป็นต้น แม้มาถึงโต๊ะแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็จะไม่เสิร์ฟชา แต่จะแจกไวน์ผลไม้ให้โต๊ะละหนึ่งขวด มีทั้งสีแดง และสีเหลือง สีส้ม สีเขียว สีน้ำเงิน และสีชมพู มีเสน่ห์น่าดึงดูดมาก

“นายอำเภอหลี่ อำเภอของคุณคือโลกแห่งไวน์และเหล้าจริง ๆ ! ” แม้แต่หลินต้ากั๋วก็อดที่จะพูดล้อเล่นไม่ได้

หลี่กังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ร้านอาหารหลายแห่งที่นี่ได้รับการวางแผนและออกแบบโดยบริษัทว่านถูซือรุ่ย มีเดีย ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของเจียงเจียกรุ๊ป”

หลินต้ากั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “กลายเป็นฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋นี่เอง ! ”

หลี่กังกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่ผู้ช่วยเจียง คนอื่นคงไม่มีใครกล้าทำออกมาแบบนี้หรอก ! ”

“เขาบอกผมตอนนั้นว่า ผู้คนควรจะตกใจทันทีที่เข้ามาในนิคมอุตสาหกรรมเจี้ยงหยาง และต้องทำด้วยวิธีนี้เท่านั้น จึงจะได้ผล”

“ใช่ และบอกว่านี่คือความประทับใจแรกพบ ! ”

หลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และคนอื่นต่างก็ส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะออกมา

ร้านอาหารหลายร้อยขวด ทำอาหารได้รวดเร็วมาก ในเวลาอันสั้น อาหารทุกประเภทก็ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะแล้ว

หลี่กังพูดกับหลินต้ากั๋วว่า “ท่านผู้นำ เที่ยงนี้เรามาเน้นทานอาหารกัน และเมื่องานของวันนี้จบลง เราค่อยมาลิ้มรสไวน์รสชาติต่าง ๆ ในตอนเย็น”