ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1271 เหล้าเจี้ยหยางกระจายไปครึ่งโลก

ตอนที่ 1271 เหล้าเจี้ยหยางกระจายไปครึ่งโลก

แม้จะบอกว่าดื่มให้น้อยในตอนเที่ยง แต่ใครก็ตามที่ดื่มแอลกอฮอล์จะรู้ดีว่าทันทีที่คุณเริ่มดื่ม มันจะไม่จบเพียงแก้วสองแก้วแน่นอน เพราะมันจะเริ่มควบคุมไม่ค่อยได้ และดื่มอย่างต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ

สุดท้าย มื้อเที่ยงนี้ก็จบที่การดื่ม

ตอนแรกทุกคนตั้งใจจะดื่มน้อย เพราะต้องทำงานต่อในตอนบ่าย จึงตั้งใจจะลองจิบเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อลิ้มลองรสชาติเท่านั้น

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังลองชิมอยู่นั้น ก็มีคนมาดื่มอวยพรให้เรื่อย ๆ

จากนั้น พวกเขาก็เริ่มดื่มจนหมดแก้ว แก้วแล้วแก้วเล่า

โชคดีที่หลินต้ากั๋วดื่มไม่มาก คนอื่นจึงไม่กล้าดื่มเยอะเกิน สุดท้ายจึงไม่มีใครเมาเมื่องานอาหารมื้อนี้จบลง

แต่หลังจากทานอาหารและดื่มเครื่องดื่มแล้ว ผู้คนก็มักจะง่วงเป็นพิเศษ

และอาจเป็นเพราะพวกเขาออกเดินทางจากถู่เฉิงตั้งแต่เช้าตรู่ และเริ่มทำงานที่เจี้ยนหยางทันทีหลังจากมาถึง นอกจากนี้หลังจากดื่มเหล้าไปเล็กน้อย ทุกคนรวมทั้งหลินต้ากั๋วก็รู้สึกเหนื่อยและง่วงนอน

หลินต้าเหว่ยเห็นถึงความเหนื่อยของทุกคน จึงพูดกับหลินต้ากั๋วว่า “ผมคิดว่าทุกคนคงเหนื่อยแล้ว งั้นเราพักผ่อนกันสักหน่อยเถอะ ช่วงบ่ายค่อยลุยงานต่อ ! ”

หลินต้ากั๋วมองดูท่าทางของเจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่ และคนอื่น จากนั้นจึงยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเพียง 12.15 น. เท่านั้น เขาจึงพูดว่า “สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองเล็กน้อย คงต้องใช้เวลาในการเดินทางไป ๆ มา ๆ ฉันว่ารีบทำงานต่อเถอะ ! ”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องไปในเมือง ในนิคมอุตสาหกรรมของเราก็มีโรงแรมอยู่ สภาพภายในดีกว่าเกสต์เฮาส์ในเมืองมาก”

เมื่อหลินต้ากั๋วได้ยินแบบนี้ เขาก็พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเขาพักผ่อนกันสักพัก”

เมื่อมีคำสั่งนี้ออกไป ถังเสี่ยวโจว, จางเฉิงกัง และคนอื่นก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

หลินต้าเหว่ยและหลี่กังให้ทุกคนไปพักผ่อนก่อน จากนั้นก็นัดรวมตัวกันตอนบ่ายสามโมงเพื่อเยี่ยมชมโรงงานต่อไป

หลังจากที่ทุกคนไปพักผ่อนแล้ว หลี่กังก็พูดว่า “ผมเกรงว่าวันนี้คงจะไม่ได้เยี่ยมชมแค่นิคมอุตสาหกรรมหรอก เรายังต้องไปหน่วยอื่นอีกไหมครับ ? ”

หลินต้าเหว่ยคิดสักพักแล้วพูดว่า “ลืมไปเถอะ แจ้งพวกเขาว่าไม่ต้องรอแล้ว ! ”

หลี่กังกล่าวว่า “ถ้าหาก…”

หลินต้าเหว่ยเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “จะกลัวอะไรถ้ายังมีฉันอยู่ที่นี่ ! คุณไม่จำเป็นจะต้องกังวลขนาดนี้ ? ”

หลี่กังคิดตาม หากว่ามีหลินต้าเหว่ยออกหน้าให้ หลินต้ากั๋วคงไม่ว่าอะไร ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า “ได้ครับ งั้นผมขอไปแจ้งพวกเขาก่อน ส่วนคุณก็ควรใช้โอกาสนี้พักผ่อนนะครับ หากตอนบ่ายยุ่ง คุณจะไม่มีเวลาพักผ่อนเอาได้”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและเตรียมจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน ! ” หลินต้าเหว่ยหยุดเขาทันที

หลี่กังหันกลับมาแล้วถามว่า “มีอะไรจะกำชับอีกไหมครับ ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “คุณไปแจ้งหน่วยอื่น ๆ ว่าไม่ต้องรอ แต่หมู่บ้านต้าชิ่งให้คุณโทรไปบอกพวกเขาว่าให้รอไปก่อน และยังกำหนดเวลาที่แน่นอนไม่ได้”

หลี่กังกล่าวว่า “คุณกำลังจะบอกว่าผู้นำจะไปที่หมู่บ้านต้าชิ่งใช่ไหมครับ ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “หมู่บ้านต้าชิ่งของเราได้กลายเป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวยที่สุด ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเมื่อปีที่แล้ว ซึ่งเป็นหมู่บ้านแรกในภูมิภาคจีนตอนกลาง นอกจากนี้หมู่บ้านต้าชิ่งยังกลายเป็นต้นแบบให้กับหมู่บ้านอื่นอีกด้วย ในเมื่อคนจากมณฑลมาเยอะขนาดนี้ ถึงอย่างไรก็ต้องพาไปดูที่นั่นเสียหน่อย”

หลี่กังยิ้มและพูดว่า “หมู่บ้านต้าชิ่งนั้นได้กลายเป็นหมู่บ้านที่รวยที่สุด เจียงวานก็เช่นกัน”

หลินต้าเหว่ยเม้มริมฝีปาก “เจียงวานไม่นับ ! ”

หลี่กังอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “เอาล่ะ ถ้าคุณบอกว่าไม่นับก็ไม่นับ ต่อให้เป็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่กล้าปฏิเสธอยู่ดี ! ”

จากนั้น เขาก็หัวเราะและเดินออกไป

หลินต้าเหว่ยขอให้เลขาของเขาปลุกเขาตอน14.15 น. จากนั้นเขาก็ไปที่ห้องพักในโรงแรมและผล็อยหลับไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเวลาบ่ายสามโมง ทุกคนก็มารวมตัวกันอีกครั้งและเยี่ยมชมโรงกลั่นเหล้าต่าง ๆ ในนิคมอุตสาหกรรมเจี้ยนหยางต่อไป

“มันน่าทึ่งมาก ที่นี่มีโรงบ่มมากมาย และเทคนิคที่ใช้ในการกลั่นเบียร์ก็ยังมีหลายเทคนิค ทำไมเจี้ยนหยางถึงได้เชี่ยวชาญเทคโนโลยีการผลิตเบียร์มากมายในคราวเดียวแบบนี้ ? ”

“อุปกรณ์เหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่มีวางจำหน่ายตามท้องตลาด ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไร ! ”

“สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจที่สุดคือชื่อแบรนด์ของเครื่องดื่มเหล่านี้ แค่ฟังชื่อก็ติดหูฉันแล้ว”

“นอกจากนี้ การออกแบบฉลากบรรจุภัณฑ์พวกนั้นก็ดีมากด้วย บอกตามตรงว่าฉันทึ่งกับมันมาก”

“ไม่ใช่แค่ฉลากบรรจุภัณฑ์เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงรูปทรงของขวดด้วย”

“ใช่ ขวดเครื่องดื่มหลายยี่ห้อมีรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์ สวยงามและใช้งานได้จริง ฉันคิดว่ามันสามารถรวบรวมเป็นงานศิลปะได้เลย”

“ใช่แล้ว ที่ผ่านมาขวดเหล้าขวดเบียร์ล้วนทำจากหม้อดินหรือขวดแก้ว ซึ่งดูซ้ำซากจำเจเกินไป”

“อืม แต่ฉันก็เห็นว่าที่นี่มีการเอาไม้ไผ่มาบรรจุเหล้าด้วยนะ ทำเหมือนกับสมัยก่อนเลย ! ”

“ก็แค่ใช้จินตนาการให้มากกว่าคนอื่น ! ”

“พูดง่าย ทุกคนรู้ดีว่าการจะออกแบบบรรจุภัณฑ์อะไรออกมาสักอย่างนั้น จะต้องมีไอเดียมากมาย แต่การคิดสักหนึ่งไอเดียออกมานั้นมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ ! ”

“……”

ในระหว่างการเยี่ยมชมแต่ละโรงงาน หลายคนเริ่มพูดถึงเรื่องนี้

พวกเขาเที่ยวชมโรงกลั่นเหล้ามากกว่าหลายสิบแห่ง เวลาสามชั่วโมงผ่านไปในพริบตา ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว และท้องฟ้าด้านนอกก็ค่อย ๆ มืดลง

หลินต้ากั๋วถามหลี่กัง “นายอำเภอหลี่ ยังมีโรงกลั่นเหล้าอีกกี่แห่งที่เรายังไม่ได้ไปดู ? ”

หลี่กังกล่าวว่า “คุณเพิ่งได้เยี่ยมชมโรงกลั่นเหล้าไปเพียง 56 แห่ง ซึ่งน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของโรงกลั่นเหล้าที่เรามีในนิคมอุตสาหกรรม ที่ยังไม่ได้ไปดูยังมีอีกเจ็ดสิบหรือแปดสิบแห่ง”

หลินต้ากั๋วคิดว่าด้วยความเร็วนี้ แม้ว่าเขาจะดูเพิ่มอีกนิดในวันพรุ่งนี้ ก็เกรงว่าคงจะเยี่ยมชมไม่หมดทุกโรงอย่างแน่นอน

เพราะเขามีเวลาอยู่ในเจี้ยนหยางอีกแค่หนึ่งวันเท่านั้น

เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นการเยี่ยมชมนิคมอุตสาหกรรมคงจะต้องสิ้นสุดลงเท่านี้ ! ”

แน่นอนว่าหลี่กังก็อยากให้หลินต้ากั๋วไปเยี่ยมชมโรงงานให้ได้มากกว่านี้ เขาจึงผิดหวังเล็กน้อยและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผู้นำจะกินข้าวในสวนสาธารณะหรือไปที่หน่วยงานราชการก่อนดีครับ ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ยังไม่ต้องกินกันหรอก ไปหมู่บ้านต้าชิ่งกันก่อน”

หลี่กังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลินต้าเหว่ยอย่างลับ ๆ โดยคิดว่าสมควรแล้วที่พวกเขาเป็นพี่น้องกันจริง ๆ เพราะหลินต้าเหว่ยนั้นคิดไม่ผิดเลย

“ได้ครับ ไปกินข้าวที่หมู่บ้านต้าชิ่งก็ไม่ต่างกัน ! ” หลี่กังกล่าว

จากนั้น ทุกคนจึงขึ้นรถแล้วตรงไปที่หมู่บ้านต้าชิ่งทันที

คราวนี้ รถแลนด์โรเวอร์ของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้จอดอยู่ในนิคมอุตสาหกรรม และทุกคนรวมถึงหลินต้ากั๋วก็ขึ้นรถบัสขับออกไปสองคัน

ในรถหลินต้ากั๋วพูดกับเจิงเหลียงหยูว่า “หลังจากได้เห็นโรงกลั่นในเจี้ยนหยาง คุณคิดอย่างไร ? ”

เจิงเหลียงหยูกล่าวว่า “ผมมีคำพูดเดียวเท่านั้น…..มันมากเกินไป ! ”

หลินต้ากั๋วถามเกาเทียนเยว่อีกครั้ง “รัฐมนตรีเกา แล้วคุณล่ะ ? ”

เกาเทียนเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “กุญแจสำคัญคือพวกเขากล้าคิดและกล้าทำ ไม่มีมณฑลไหนที่จะสร้างโรงกลั่นเหล้าได้มากมายขนาดนี้ มันแสดงให้เห็นว่าพวกเขากำลังแข่งขันกับตัวเองอยู่ ! ”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า และกล่าวว่า “ใช่ ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ฉันรู้สึกว่าการสร้างโรงบ่มจำนวนมากในอำเภอเดียวนั้นเป็นการลงทุนที่ซ้ำซ้อนและสิ้นเปลืองทรัพยากร ! ”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็กล่าวเสริมว่า “แต่เมื่อฉันเห็นโรงบ่มมากมาย แบรนด์เครื่องดื่มมากมาย และโฆษณาผลิตภัณฑ์ที่มีไปทั่วทั้งเมือง ฉันก็ไม่คิดอย่างนั้นอีกต่อไป”

เกาเทียนเยว่กล่าวว่า “แล้วตอนนี้คุณคิดอย่างไร ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เหล้าเจี้ยนหยางมีครึ่งโลก ! ”

ทันทีที่หลี่กังได้ยินแบบนี้ เขาก็พูดด้วยความประหลาด “ผู้นำ สิ่งที่คุณพูดนั้นดีมาก จากนี้ไปเราจะมีเหล้าอีกยี่ห้อหนึ่งในเจี้ยนหยาง คือยี่ห้อป้านเทียนเซีย หรือครึ่งโลก ! ”