ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1276 มีเซอร์ไพรส์รออยู่ที่บ้าน

ตอนที่ 1276 มีเซอร์ไพรส์รออยู่ที่บ้าน

หลินต้าเหว่ยมองไปที่พี่รองของเขา แล้วถามว่า “หรือว่าไม่ใช่ ? ”

หลินต้ากั๋วยิ้ม “เสี่ยวเหว่ย การก่อสร้างประเภทนี้มีแต่ต้องทำโดยเร็ว ไม่อาจชักช้าได้ ต้องทำให้ยิ่งใหญ่ ไม่อาจทำเป็นแค่โครงการเล็ก ๆ ”

“เมื่อทุกอย่างได้รับการตัดสินใจแล้ว ลูกธนูที่ตั้งคันศรแล้วจำเป็นต้องถูกยิงออกไป”

“เขตพัฒนาเศรษฐกิจทั้งสี่ต้องไม่ชะลอตัวลง แต่ต้องเร่งดำเนินการให้เร็วที่สุด”

หลินต้าเหว่ยตกตะลึง และพูดด้วยความงุนงง “แล้ว…ที่พี่พูดในวันนั้นล่ะ…”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เจียงเสี่ยวไป๋จะทำอะไรอย่างบุ่มบ่ามได้ ไม่มีใครว่า แต่รัฐบาลของเราต้องคอยตรวจสอบเขา ดังนั้นฉันจึงได้พูดคุยกับถังจิงเทียน และขอให้เขาทำหน้าที่กำกับดูแลเขตพัฒนาทั้งสี่อย่างใกล้ชิด”

หลินต้าเหว่ยฟังแล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ตอนนี้นายไม่ต้องกังวลแล้ว ! ”

“ครับ ผมไม่กังวลแล้ว ! ” หลินต้าเหว่ยพูด “นี่ก็ดึกแล้ว พี่ควรนอนพักสักหน่อย พรุ่งนี้เรายังต้องออกเดินทางทั้งวัน”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า “เอาล่ะ นายกลับไปพักผ่อนได้แล้ว และบอกครอบครัวของนายด้วยว่าครั้งนี้ฉันไม่ได้ไปที่บ้านแล้ว ไว้พี่ใหญ่มา เราค่อยนัดรวมตัวกัน”

เมื่อพูดถึงการมาของหลินต้าจ้าว หลินต้าเหว่ยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เขาพูดว่า “ผมก็ตั้งตารอพี่ใหญ่เหมือนกัน ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “รอให้พี่ใหญ่กำหนดเวลาแล้ว ฉันจะบอกนายล่วงหน้าแล้วกัน ! ”

หลินต้าเหว่ยพยักหน้า จากนั้นถึงได้ขอตัวกลับไป

จากนั้น พวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบ

วันรุ่งขึ้น หลินต้ากั๋วและคนอื่นทานอาหารเช้าที่เจี้ยนหยางเสร็จก็ขึ้นรถบัสกลับไปที่ชิงโจว

แน่นอนว่าก่อนออกเดินทาง ทุกคนจะได้รับเหล้าเทียนเซี่ยไป๋คนละสองขวดจากเจี้ยนหยาง

เมื่อมองดูกระเป๋าถือในมือ ถังจิงเทียนก็ดูหดหู่ขึ้นมาทันที

วันก่อน ตอนที่เขายังอยู่ที่ถู่เฉิง เขาโทรกลับไปที่ชิงโจวและขอให้หลี่หมิงซานเตรียมของขวัญไว้ให้

ในท้ายที่สุด แผนของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ถูกนำมาใช้ ถุงของขวัญจากเทศบาลชิงโจวได้บรรจุเหล้าเทียนเซี่ยไป๋จำนวน 7 ขวด และที่ใส่ปากกาซึ่งทำมาจากหินดอกเบญจมาศอีกหนึ่งชิ้น

ของขวัญหนึ่งชุดราค 12,000 หยวน พวกเขาต้องเตรียมไว้ทั้งหมด 130 ชุด พอคิดเป็นมูลค่าเงินแล้ว มันทำให้ถังจิงเทียนรู้สึกเจ็บปวดมากจนเขาแอบสาบานในใจว่าจะแก้แค้นเจียงเสี่ยวไป๋ให้ได้

ในเวลานี้ เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในหมู่บ้านซานฮวา หลังจากใช้เวลาสองวันออยู่ในเหมืองกับเฉียวเจิ้งเหลียง เขาก็ได้ข้อสรุปเรื่องอุปกรณ์ที่ต้องซื้อกับผู้อำนวยการหลิวได้แล้ว

“คุณเฉียว คุณเซี่ย คุณต่ง และนายอำเภอหม่า ผมฝากเรื่องทั้งหมดที่นี่ให้พวกคุณช่วยจัดการให้ด้วยนะ ผมจะไปส่งผู้อำนวยการโรงงานหลิวกลับไปที่ชิงโจวก่อน แล้วผมจะกลับมาอีกในภายหลัง”

เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังจะออกไปก็ได้พูดกับเฉียวเจิ้งเหลียง, เซี่ยเจี้ยนจวิน และคนอื่น

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “รีบไปเถอะ ! กลับไปได้แล้ว ! คุณกำลังขวางทางการทำงานของฉันอยู่ ถ้าคุณไม่มีอะไรทำก็อย่ามาเดินเล่นที่นี่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าขมขื่น “คุณเฉียว ผมมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดด้วยความรังเกียจว่า “การกินอาหารแม้แต่มื้อเดียวก็เหมือนกับการกระตุ้นให้ฉันตายเร็วขึ้นกว่าเดิม เพราะต่อให้ฉันข้ามมื้อนี้ไป ก็คงไม่อดตายหรอก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบหันไปพูดกับหม่าลี่ทันที “นายอำเภอหม่า ต่อให้ผมกลับไปแล้ว แต่คุณต้องให้คุณเฉียวกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะครับ เขาสามารถตัดสินใจเรื่องอื่นได้ แต่ในเรื่องนี้ เขาต้องฟังคุณ ! ”

“เข้าใจแล้ว ! ” หม่าลี่พูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยเจียงไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้คุณเฉียวต้องมาตกระกำลำบากเด็ดขาด ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงเหลือบมองพวกเขาทั้งสอง พลางกลอกตาและทำท่าไม่สนใจ

ผู้อำนวยการโรงงานหลิวเดินไปหาเฉียวเจิ้งเหลียง และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณเฉียว คุณต้องฟังเถ้าแก่เจียงและนายอำเภอหม่าในเรื่องนี้นะครับ สุขภาพของคุณคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “รีบกลับไปเอาอุปกรณ์มาที่นี่เร็ว ๆ เถอะ นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

ผู้อำนวยการหลิวยิ้มอย่างรู้ใจ แล้วพูดว่า “อย่ากังวลเรื่องนี้เลย ไม่ใช่ว่าคุณติดต่อกับฉันแค่ครั้งสองครั้งเสียหน่อย คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนอย่างไร”

เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “นอกจากนี้ เถ้าแก่เจียงก็ยังทุ่มเงินไม่อั้น ต่อให้ฉันจะต้องทำงานล่วงเวลา แต่ฉันก็ต้องเอาอุปกรณ์มาให้คุณโดยเร็วที่สุดให้ได้ ! ”

“รู้ก็ดีแล้ว ! ” หลังจากที่เฉียวเจิ้งเหลียงพูดออกมาแบบนี้ เขาก็โบกมือไล่คนทันที “คุณควรออกเดินทางแต่เช้า อย่าทำให้ฉันเข้าเหมืองช้าสิ”

ผู้อำนวยการโรงงานหลิวไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากพูดว่า “คุณเฉียว ดูแลตัวเองด้วย ! ”

“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ ! ” เฉียวเจิ้งเหลียงตอบ

“คุณเฉียว ผมก็จะไปแล้วเหมือนกัน ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับเฉียวเจิ้งเหลียง

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและเตรียมจะไป

“เดี๋ยวก่อน”

ขณะที่เขาหันกลับไป หม่าลี่ก็หยุดเขาไว้

เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมาแล้วถามว่า “นายอำเภอหม่า คุณมีธุระอะไรอีกไหมครับ ? ”

หม่าลี่พูดว่า “วันนี้เป็นวันที่ 1 เมษายนแล้ว และอีกไม่กี่วันก็จะเป็นเทศกาลเชงเม้ง นายอำเภอหลัวได้จัดคนไว้แล้ว เมื่อถึงตอนนั้น… คุณจะมาไหม ? ”

ใกล้จะถึงวันที่ 1 เมษายนแล้ว !

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วนับตั้งแต่เขาเกิดใหม่ !

มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา ทำให้เขารีบเร่งสร้างสิ่งต่าง ๆ จนไม่ได้หยุดยั้ง เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองใช้เวลาอยู่ที่บ้านกับภรรยาและลูก ๆ ของเขาน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว

“ผู้ช่วยเจียง ! ”

“เฮ้ ผู้ช่วยเจียง ? ”

หม่าลี่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงและไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ จึงผลักไหล่และตะโกนเรียก

“อ้อ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้ง และกลับมามีสติอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า “ขออภัย เมื่อกี้ผมมัวคิดเรื่องอื่นไป ! ”

หม่าลี่คิดว่า เขาคงกำลังคิดถึงเรื่องการมาไหว้หลุมศพของหลี่ม่านมานและครูใหญ่ในช่วงเทศกาลเชงเม้ง จึงพูดว่า “ไม่เป็นไร ทางอำเภอจัดการได้แน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “นายอำเภอหม่า ผมคงไม่ได้มาที่นี่ในวันกวาดสุสาน ถึงตอนนั้นคุณช่วยวางพวงหรีดสองพวงให้ผมได้ไหม”

หม่าลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ทำประโยชน์หลายอย่างให้กับหมู่บ้านซานฮวาเพราะหลี่ม่านม่าน จึงทำให้เขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องมาในงานรำลึกที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แต่เขาไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่มา

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังขึ้นมา

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้ด้วยว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีหลายสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ไม่มีปัญหา ไม่ว่าคุณจะมาหรือไม่ เราก็จะจัดกิจกรรมกวาดสุสานนี้ให้ดีที่สุด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าตอบ ก่อนจะขอตัวกลับไป

กลุ่มคนสามคน ได้แก่ เจียงเสี่ยวไป๋ ผู้อำนวยการหลิว และจางเสี่ยวชุ่น เดินออกจากเหมืองถ่านหินทางตะวันตกไปยังหมู่บ้านเสวี่ยหลัว ก่อนที่จะขับรถกลับไปที่ถู่เฉิง

หลังจากมาถึงถู่เฉิงตอนเที่ยง เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาพบหลัวฉางเซิงเพื่อทานอาหารกลางวันด้วยกัน พูดคุยเกี่ยวกับการเตรียมงานบางอย่าง จากนั้นก็ออกจากถู่เฉิงและกลับไปที่ชิงโจวทันที

เมื่อพวกเขามาถึงเมืองชิงโจว ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

ซึ่งเครื่องบินที่บินไปเจียงเฉิงเที่ยวสุดท้ายก็บินออกไปแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวขอโทษว่า “ผู้อำนวยการหลิว คุณคงต้องกลับเที่ยวของพรุ่งนี้เช้าแล้ว คุณอาจจะพักที่บ้านผมสักหนึ่งคืน แล้วผมจะไปส่งคุณที่สนามบินพรุ่งนี้”

ผู้อำนวยการโรงงานหลิวกล่าวว่า “เถ้าแก่เจียง ไม่จำเป็นหรอก ฉันจะพักที่เกสต์เฮาส์ เพราะอยากชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองชิงโจวด้วย คงไม่ไปพักที่บ้านคุณหรอก ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด เขาก็ไม่บังคับ ก่อนจะจัดแจงให้จางเสี่ยวชุ่นไปส่งอีกฝ่าย ส่วนเขาจะขับรถกลับไปที่เจียงวานเอง

“พ่อ กลับมาแล้วเหรอคะ ! ”

ทันทีที่เขาเดินเข้าประตูไป เขาก็เห็นเจียงชานวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนเรียกเขาอย่างมีความสุข

“ชานชาน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความประหลาดใจ “ลูกก็อยู่บ้านเหรอ ! ”

เจียงชานวิ่งไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ อ้าแขนของเธอออก แล้วกระโดดเข้ากอดเขาทันที

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบอุ้มเธอขึ้นมา

ในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ เจียงชานเอาแขนคล้องคอเขาไว้ แล้วพูดว่า “หนูลากลับบ้านทุกเดือนค่ะ ! ”