ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1287 โควต้าจำกัด

ตอนที่ 1287 โควต้าจำกัด

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครั้งนี้ผมไม่เพียงแต่จะชวนคุณไปคนเดียวเท่านั้น แต่เรายังจะขอให้คุณไปชวนผู้อำนวยการเหอจากสำนักงานการท่องเที่ยว ผู้อำนวยการเฟยจากสำนักป่าไม้ และผู้อำนวยการหม่าจากสำนักงานทางหลวงไปเที่ยวด้วยกันด้วย”

หลี่หมิงซานขมวดคิ้วเมื่อได้ยินแบบนี้

เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเขาจะพาไปเที่ยว แต่เขาต้องพาเหอซาน เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่ไปด้วย คนหนึ่งอยู่ในสำนักงานการท่องเที่ยว คนหนึ่งอยู่ในสำนักงานป่าไม้ และอีกคนอยู่ในสำนักงานทางหลวง ดูผิวเผินเหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันระหว่างพวกเขา แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกัน ก็ดูเหมือนว่าจะมีความเชื่อมโยงบางอย่างอยู่

หลี่หมิงซานรู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋อาจจะไม่ได้ไปเที่ยวเท่านั้น แต่มีวัตถุประสงค์บางอย่าง

และด้วยวิธีนี้ จึงทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้

เขาจะถูกหลอกอีกครั้งไหมนะ ?

เขาเหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วถามว่า “ฉันไม่ว่างอยู่แล้ว คงไม่ได้ไปด้วย ส่วนที่เหลือสามคนนั้น ผู้อำนวยการเหอน่าจะว่าง ส่วนผู้อำนวยการเฟ่ยและผู้อำนวยการหม่าก็คงจะยุ่งเหมือนกัน ! ”

“คุณลองไปถามผู้อำนวยการเหอดูสิ ! ”

“เขาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยว อย่างไรซะคุณก็ไปเที่ยวอยู่แล้ว จึงสมควรพาเขาไปด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลี่หมิงซาน และถามอย่างจริงจัง “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณจะไม่ไปจริง ๆ ใช่ไหม ? ”

หลี่หมิงชานส่ายหัวปฏิเสธทันที เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไป “ฉันไปไม่ได้จริง ๆ ”

“ไว้คราวหน้า ฉันจะไปแน่นอน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจและพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ ในเมื่อรองนายกเทศมนตรีหลี่ไม่ได้ไป ให้ผมยืมโทรศัพท์ของคุณหน่อยสิ”

เขาไม่ได้ห้ามอะไร และพูดอย่างไม่เห็นแก่ตัว “ผู้ช่วยเจียง ลองชวนคนอื่นดูนะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ครุ่นคิดและพูดออกมาว่า “คุณต้องการให้ฉันออกไปก่อนไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะโทรหาลุงรองของผม นี่ไม่ใช่ความลับทางธุรกิจอะไร รองนายกเทศมนตรีหลี่ไม่จำเป็นต้องออกไปก็ได้”

เมื่อพูดแบบนั้น เขาก็เดินไปที่โต๊ะของหลี่หมิงซาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออก

“ใคร…คุณโทรหาใครนะ ? ”

หลี่หมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ จึงถามออกมาด้วยความกังวล เพราะคิดว่าเขาฟังผิด

แต่ตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ได้เชื่อมต่อสายกับสถานีรับส่งแล้ว เขาไม่มีเวลาตอบหลี่หมิงซาน และพูดกับพนักงานของสถานีรับส่งว่า “โทรไปที่เมืองเจียงเฉิง หมายเลข ***** สำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการพรรคจังหวัด หลินต้า…”

ฮะ !

หลี่หมิงซานรีบวิ่งไปที่โต๊ะของเขา แล้วกดปุ่มบนโทรศัพท์เพื่อวางสายทันที

“รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณกำลังทำอะไรอยู่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลี่หมิงซานด้วยใบหน้าที่สับสนและถามด้วยความประหลาดใจ

หลี่หมิงชานยิ้มและพูดว่า “คุณกับหลิน…โอ้ ไม่สิ คุณจะพูดอะไรกับลุงรองของคุณทางโทรศัพท์งั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะบอกลุงรองว่าคุณทุกคนยุ่งมาก ไม่สามารถไปทริปที่เขาจัดไว้ได้”

หลี่หมิงซานมีเส้นสีดำพาดขึ้นบนใบหน้า กลายเป็นว่าทริปนี้ ลุงรองของเขาเป็นคนจัดขึ้นมา

ก็เหมือนกับเด็กที่ยื่นเรื่องร้องเรียนทั้งที่คู่กรณียังไม่รู้รายละเอียดอะไรด้วยซ้ำ ?

แต่แล้วอีกครั้ง เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหลินต้ากั๋วจึงจัดทริปให้เขาเดินทางไปกับเหอซาน, เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่ ?

ไม่ว่าจะคิดอย่างไร มันก็รู้สึกแปลก ๆ จนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ !

เขากัดฟันและถามขึ้นมาว่า “ลุงรองของคุณเป็นคนจัดการเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ ? ”

“ใช่ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดตามความเป็นจริง “ลุงรองบอกว่าชิงโจวมีภูเขาที่สวยงามและแม่น้ำที่ใสสะอาด เป็นเหมือนแถบออกซิเจนของประเทศจีนตอนกลางของเรา เขาได้ให้ป้ารองอยู่ที่นี่ เพื่อให้ผมพาเธอไปเที่ยวชมธรรมชาติและปีนเขาของชิงโจว ผมจึงแนะนำพวกคุณสองสามคนไปด้วย ! ”

หลี่หมิงซานจำได้ทันทีว่านอกจากหลินต้ากั๋วที่มาชิงโจวในครั้งนี้ ในบรรดาคนที่มากับเฉียวเจิ้งเหลียงในช่วงบ่ายก็คือมู่เสี่ยวหวาน ภรรยาของหลินต้ากั๋วและเมื่อทานอาหารเย็นที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินต้ากั๋วยังแนะนำเธอให้พวกเขารู้จัก เธอเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยและรักการท่องเที่ยวมาก…

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อหลินต้ากั๋วกลับไปที่เจียงเฉิงหลังจากกลับมาจากเจี้ยนหยาง ศาสตราจารย์มู่ก็ไม่ได้กลับไปกับเขา

ตอนนี้เธอพักอยู่ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ !

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่หมิงซานก็มีเหงื่อเย็นออกมากจากหน้าผากของเขา

เกรงว่า… เรื่องที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดก่อนหน้านี้ว่าหลินต้ากั๋วเป็นคนจัดเตรียม ก็อาจเป็นเรื่องจริง

เขาอดไม่ได้ที่จะมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ “แม้ว่าจะเป็นเรื่องจริง แต่คุณต้องพูดให้ชัดเจน จะรีบไปบอกทำไม ? ”

เขาพูดอย่างรวดเร็ว “ในเมื่อศาสตราจารย์มู่ต้องการไปเที่ยว งั้นฉันก็ต้องไปกับเธอ…”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างใจเย็นว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณอาจยุ่งเกินไป และคงไม่ได้ไปทริปในครั้งนี้ ผมว่าช่างมันเถอะ คุณยุ่งมาก ถ้าผมเลื่อนงานของคุณออกไป นายกเทศมนตรีถังจะต้องตำหนิผมแน่นอน ! ”

หลี่หมิงซานพูดอย่างรวดเร็วว่า “ฉันยุ่งก็จริง แต่ถ้ามันเป็นเรื่องของลุงรองของคุณ ฉันก็ต้องว่างไปให้ได้ ! ”

“สิ่งสำคัญที่สุดคือช่วงนี้ฉันยุ่งมาก แต่ยังคิดอะไรไม่ออก และคิดว่าคงต้องออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และทำจิตใจให้ปลอดโปร่ง เพื่อที่จะทำงานได้ดียิ่งขึ้น”

“เฮอะ ๆ…” เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “รองนายกเทศมนตรีหลี่ ผมไม่ได้บังคับคุณ คุณบอกว่าคุณจะไปเองนะ ! ”

“ใช่ ! ” หลี่หมิงซานกล่าว “ฉันต้องไป ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นผมจะจะโทรหาผู้อำนวยการเหอและผู้อำนวยการเฟ่ยก่อน”

หลี่หมิงซานพูดขึ้นมาทันที “ผู้ช่วยเจียง ดูที่คุณพูดสิ คุณไม่จำเป็นต้องจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน ฉันจะไปแจ้งให้พวกเขาทราบเอง”

“คุณแค่บอกมาว่าจะออกเดินทางเมื่อไร แล้วฉันจะบอกให้พวกเขาเตรียมตัวให้พร้อม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สุภาพอีกต่อไปและพูดว่า “ผมต้องขอโทษที่ต้องรบกวนรองนายกเทศมนตรีหลี่ ผมวางแผนที่จะออกเดินทางในวันที่ 7 หรือ 8 แต่ยังไม่ได้กำหนดเวลาที่แน่นอน ขึ้นอยู่กับการเตรียมการของผม”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “คุณต้องเตรียมอะไรบ้าง บอกฉันมาก็ได้ว่าคุณต้องการอะไร แล้วฉันจะให้คนเตรียมมันไปให้”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ แล้วพูดว่า “คราวนี้ป้ารองจะไปปีนเขา คงต้องใช้เวลาหลายวัน ผมต้องเตรียมเต็นท์และอุปกรณ์อื่น ๆ เพราะเราอาจจะได้นอนในป่าประมาณหนึ่งคืน”

หลี่หมิงซานไม่เคยมีประสบการณ์ในการเอาชีวิตรอดในป่า เขาจึงพูดว่า “ฉันเองก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้จริง ๆ ดังนั้นฉันคงต้องรบกวนผู้ช่วยเจียงแล้ว”

“มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างเมินเฉย “ผู้นำทั้งสี่แค่เตรียมรองเท้า เสื้อผ้า ฯลฯ แล้วปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ ! ”

“ขอบคุณมาก ! ” หลี่หมิงซานกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมได้นัดหมายกับคุณแล้ว งั้นผมขอตัวไปเตรียมของก่อนนะครับ”

“ตามสบาย ! ” หลี่หมิงซานส่งเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่หน้าประตูอย่างสุภาพ “ทักทายศาสตราจารย์มู่แทนฉันด้วยนะ ! ”

จนกระทั่งเจียงเสี่ยวไป๋ลงมาชั้นล่าง หลี่หมิงซานถึงได้เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา เขาตกใจอยู่พักหนึ่ง และคิดว่าการจัดการกับเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย

หลังจากกลับมาที่ออฟฟิศ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาเหอซานทันที

“ฉัน หลี่หมิงซาน ! ”

เมื่อเชื่อมต่อสายแล้ว หลี่หมิงซานก็ได้แนะนำตัวเองออกไปทันที โดยไม่ต้องรอให้เหอซานถาม

ในอีกด้านหนึ่ง เหอซานตกใจอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างรวดเร็ว “สวัสดี รองนายกเทศมนตรีหลี่ ฉันเหอซานเอง คุณมีธุระอะไรงั้นเหรอ ? ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้อำนวยการเหอ ฉันไม่มีธุระอะไรหรอก ฉันแค่โทรหาคุณเพื่อจะบอกข่าวดี”

เหอซานรีบถามอย่างรวดเร็ว “รองนายกเทศมนตรีหลี่ ข่าวดีอะไรงั้นเหรอ ? ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “คุณจำศาสตราจารย์มู่ได้ไหม เธอเป็นป้ารองของเจียงเสี่ยวไป๋”

“จำได้สิ ! ” เหอซานถามต่อ “เกิดอะไรขึ้นกับศาสตราจารย์มู่งั้นเหรอ ? ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ศาสตราจารย์มู่อยากไปปีนเขา เที่ยวชมธรรมชาติของชิงโจว เธอต้องการให้มีคนสองสามคนติดตามเธอไป ฉันจึงได้แนะนำคุณไปด้วย……”