ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1288 อาจกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

ตอนที่ 1288 อาจกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินหลี่หมิงซานพูดแบบนี้ เขาคงจะหัวเราะกลับ

ทำไมคุณถึงกลายเป็นว่าไปเที่ยวกับคุณล่ะ ?

นอกจากนี้ยังบอกว่าตัวเองเป็นคนเสนอเองด้วย !

แต่ก็ยังดี ที่อย่างน้อยคนพวกนี้ก็เชื่อฟังหลี่หมิงซาน !

เหอซานมีความสุขมากหลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่หมิงซานพูด จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณรองนายกเทศมนตรีหลี่ ที่คิดถึงฉันเมื่อคุณเจอเรื่องดี ๆ ฉันจะเข้าร่วมเดินทางกับศาสตราจารย์มู่อย่างแน่นอน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถามว่า “ฉันต้องเตรียมคนนำเที่ยวหรืออะไรล่วงหน้าไหม ? ”

สถานที่ท่องเที่ยวเล็ก ๆ หลายแห่งที่อยู่ใกล้เมืองชิงโจวได้รับการพัฒนาขึ้นมาแล้ว

เหอซานคิดว่ามู่เสี่ยวหวานกำลังจะไปเที่ยวชมจุดชมวิวดังกล่าว

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้อำนวยการเหอ ทริปนี้จัดโดยเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่ใช่ไปเที่ยวจุดชมวิวที่พัฒนาแล้ว แต่เป็นการไปปีนเขา”

“ไปปีนเขา ? ”

เหอซานถามด้วยความประหลาดใจ “ปีนเขามีอะไรสนุกขนาดนั้น ? ”

“อีกอย่างศาสตราจารย์มู่ก็ไม่ใช่อายุน้อย ๆ แล้ว อายุมากอย่างเธอเหมาะกับการปีนเขาจริง ๆ เหรอ ? ”

ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่าโควตาที่หลี่หมิงซานได้ให้มานั้นไม่ใช่เรื่องดี !

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ฉันไม่รู้ข้อมูลเฉพาะเจาะจง เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเราแค่ต้องเตรียมเสื้อผ้าและรองเท้าให้พร้อม เพราะอาจจะต้องนอนบนภูเขาหนึ่งคืน”

เหอซานดูประหลาดใจ “ยังจะอยากค้างคืนบนภูเขาอยู่อีกหรือ ? ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ใช่ เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน ! ”

“เอาล่ะ ฉันคงไม่รบกวนคุณแล้ว เพราะฉันต้องไปแจ้งให้เฟ่ยถูจือและหม่าว่านหลี่ทราบ ! ”

หลังจากนั้น เขาก็กำลังจะวางสายโทรศัพท์ไป

“เดี๋ยวก่อน ! ” เหอซานหยุดเขาอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณจะไปเดินป่าไม่ใช่เหรอ ? ทำไมคุณถึงโทรหาผู้อำนวยการเฟ่ยและผู้อำนวยการหม่า ? ”

เดิมคนที่เลือกพวกเขาไปด้วยคือเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เนื่องจากหลี่หมิงซานไปอวดอ้างเหอซานว่าเขาเป็นคนเสนอมาตั้งแต่แรก เขาจึงต้องพูดแก้ต่างออกมา “ศาสตราจารย์มู่เป็นคนชอบเที่ยว ชอบอะไรที่มีชีวิตชีวา ดังนั้นฉันจึงจะหาคนเพิ่มอีกสองสามคน ! ”

เหอซานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่หาคนไปเพิ่มเพื่อสร้างชีวิตชีวา แต่ดูเหมือนจะเป็นการจัดเตรียมงานบางอย่างเสียมากกว่า

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่ในเมื่อได้คุยกับหลี่หมิงซานทางโทรศัพท์ทั้งที เขาก็ไม่อยากจะปล่อยให้ตัวเองคิดมากและถามว่า “ศาสตราจารย์มู่จะไปที่ภูเขาไหน ? รองนายกเทศมนตรีหลี่ช่วยบอกฉันที เพื่อที่ฉันจะได้เตรียมการไว้ล่วงหน้า”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ยังไม่ได้ตัดสินใจ อย่างไรก็ตาม เราควรเตรียมตัวให้พร้อมก็พอ”

“ได้ งั้นฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน ! ” เหอซานพูดอย่างช่วยไม่ได้

เดิมทีเขาอยากถามเวลาออกเดินทาง แต่พอคิดได้ก็ตัดสินใจไม่ถามมันออกมา

หลี่หมิงซานวางสายโทรศัพท์แล้วโทรหาเฟ่ยถูจือและหม่าว่านหลี่ ด้วยคำพูดที่คล้ายกันและคำถามก็คล้ายกัน แต่ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตกลงกันเท่าที่รู้

หลังจากวางสายแล้ว หลี่หมิงซานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จุดบุหรี่และวิเคราะห์คำถามที่เหอซานยกขึ้นมา

ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกมากขึ้นเท่านั้น

เขาวางบุหรี่ลงตรงที่เขี่ยบุหรี่ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาได้โทรไปที่สถานีตำรวจภูธรเมืองชิงโจว

คนที่รับโทรศัพท์คือเหรินฉางเซี่ย

“โอ้ นายกเทศมนตรีหลี่ สวัสดี ! คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า ? ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ศาสตราจารย์มู่เสี่ยวหวานกำลังจะไปสำรวจเส้นทางในป่าและปีนเขาในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ ผู้อำนวยการเหริน คุณช่วยส่งตำรวจสองนายไปรักษาความปลอดภัยให้ศาสตราจารย์มู่ด้วยได้ไหม ? ”

ครั้งนี้เขาไม่ได้พูดถึงการไปเที่ยวเลย แต่บอกว่าไปสำรวจเส้นทาง

เหตุผลหลักก็คือเขารู้จักเหรินฉางเซี่ยดี หากบอกเขาไปว่าแค่ไปเที่ยวป่า ปีนเขาและขอให้เขาส่งตำรวจมารักษาความปลอดภัยให้มู่เสี่ยวหวาน ผู้ชายคนนี้อาจจะไม่ค่อยเห็นด้วย

แต่ถ้าบอกว่าเป็นการไปสำรวจ มันจะแตกต่างออกไป เพราะเป็นเรื่องที่จริงจัง จึงเชื่อว่าเหรินฉางเซี่ยจะไม่ปฏิเสธ

เมื่อเขาได้ยินว่ามู่เสี่ยวหวานจะไปสำรวจเส้นทางการเดินป่า จึงขอกำลังตำรวจไปคุ้มครอง เหรินฉางเซี่ยก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากได้ยินว่ายังไม่ได้กำหนดเวลา เขาก็รับปากว่าจะเตรียมคนให้พร้อมตลอดเวลา

หลังจากที่หลี่หมิงซานวางสาย เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงโทรหาหลี่ไคเซียน ผู้อำนวยการโรงพยาบาล

มู่เสี่ยวหวานไม่ใช่คนหนุ่มสาว หากเธอได้รับบาดเจ็บหรือเกิดไม่สบายขณะไปเที่ยว จะปลอดภัยกว่าถ้าหากว่ามีหมอไปด้วย

ด้วยการมีทีมรักษาความปลอดภัยและทีมแพทย์อยู่ หลี่หมิงซานก็รู้สึกโล่งใจ

เขามองดูนาฬิกาแล้วเดินไปที่ห้องทำงานของถังจิงเทียน

“สวัสดีรองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณมาหานายกเทศมนตรีถังใช่ไหมครับ ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ย เลขาของถังจิงเทียนทักทายหลี่หมิงซานและถามอย่างสุภาพ

หลี่หมิงซานพยักหน้า “นายกเทศมนตรีถังติดธุระอยู่หรือเปล่า ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยกล่าวว่า “ตอนนี้ไม่มีแขกแล้วครับ ! ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเข้าไปเอง ! ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เคาะประตู

“เข้ามา ! ”

เสียงทุ้มลึกของถังจิงเทียนดังออกมาจากข้างใน หลี่หมิงซานจึงเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

“โอ้ หมิงซาน ! ” ถังจิงเทียนยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นหลี่หมิงซานที่เข้ามา

“สวัสดี นายกเทศมนตรีถัง ฉันมีเรื่องจะมารายงานให้คุณทราบ ! ” หลี่หมิงซานกล่าว

“มานั่งคุยกันก่อน ! ” ถังจิงเทียนเชิญให้หลี่หมิงซานนั่งลงบนโซฟาแล้วยื่นบุหรี่ให้เขา

หลี่หมิงซานกล่าวขอบคุณและรับมันมา

หลังจากที่ทั้งสองจุดบุหรี่เสร็จแล้ว หลี่หมิงซานก็พูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋มาที่ห้องทำงานของฉันก่อนหน้านี้ …”

เมื่อถังจิงเทียนได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋มาหา เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “เด็กคนนั้นคงไม่มาหาคุณหากว่าไม่มีเรื่องอะไร เขาเอาความลำบากใจอะไรมาให้คุณอีก ! ”

หลี่หมิงซานถอนหายใจ “ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาเอาปัญหายาก ๆ มาให้ฉันเท่านั้น แต่ยังให้ปริศนากับฉันอีกด้วย ! ”

ถังจิงเทียนมีความสุขมาก และคิดในใจว่าเขาดีแล้วที่เขาไม่ได้มาหาฉัน !

เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วทำไมคุณไม่ถามเขาให้ชัดเจน ? เด็กคนนั้นเริ่มปั่นหัวเรามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ! ”

หลังจากหัวเราะและตำหนิออกมา เขายังคงถามว่า “หมิงซาน เกิดอะไรขึ้น ? บอกฉันมาสิ เผื่อว่าฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้าง”

ตอนนี้หลี่หมิงซานมาถึงหน้าประตูของเขาแล้ว เขาเลี่ยงไม่ได้แล้ว แน่นอนว่าเขาต้องมาปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นทำไมไม่ลองถามเขาดูล่ะ

หลี่หมิงซานบอกว่า เจียงเสี่ยวไป๋มาบอกเขาว่าต้องการพามู่เสี่ยวหวานไปปีนเขา และขอให้เหอซาน เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่ไปกับเขาด้วย

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่ถังจิงเทียนแล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง คุณบอกได้ไหมว่าเด็กคนนั้นกำลังเล่นปริศนาอะไรอยู่ ? ”

ถังจิงเทียนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วส่ายหัว “ฉันเองก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ”

แต่เขาก็ยังคงแอบดีใจที่ในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็ปล่อยเขาไปสักพัก และไปจัดการกับหลี่หมิงซานแทน

เมื่อเห็นว่าถังจิงเทียนเองก็สับสนเหมือนกัน หลี่หมิงซานก็ผิดหวังเล็กน้อยและพูดว่า “เราทำอะไรไม่ได้ เราทำได้แต่รอ อย่างไรก็ตามในเมื่อเขาขอมา ฉันก็ต้องไปกับเขา ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “หมิงซาน เจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ทำอะไรที่ไร้สาระแน่นอน ฉันเดาว่าเขากำลังวางแผนทำอะไรบางอย่างอยู่”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่จะมีเรื่องอะไรที่ต้องเจอระหว่างปีนเขา ? จะพบเหมืองก๊าซธรรมชาติเหมือนที่เขาทำในถู่เฉิงงั้นเหรอ ! ”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ ถังจิงเทียนก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “หากเขากำลังมองหาแหล่งก๊าซธรรมชาติ เขาคงไม่พาเหอซาน เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่ไปด้วยหรอก”

ในตอนนั้น ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรนิดหน่อยและโพล่งออกมา “หรือว่าเขากำลังพยายามพัฒนาพื้นที่ท่องเที่ยวบนภูเขาบางแห่งอยู่ ? ”

“ก็อาจจะเป็นไปได้ ! ” หลี่หมิงซานกล่าวว่า “เพราะเหอซานเป็นผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยว เฟ่ยถูจือเป็นผู้อำนวยการสำนักงานป่าไม้ ทุกคนล้วนเกี่ยวข้องกับภูเขาและป่าไม้ และหม่าว่านหลี่ก็เป็นผู้อำนวยการของสำนักงานทางหลวง และถ้าจะพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวจริง ๆ ไม่ว่าจะตัดสินใจเลือกสถานที่ไหนก็ต้องสร้างถนน ก็เลยพาหม่าว่านหลี่ไปด้วย ! ”

“ถูกต้อง ! ” ถังจิงเทียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ด้วยการวิเคราะห์นี้ จะเห็นว่าทุกอย่างล้วนสัมพันธ์กัน ! ”

หลี่หมิงซานถอนหายใจ “นายกเทศมนตรีถัง คุณติดต่อกับเจียงเสี่ยวไป๋มานาน คุณรู้จักเขาดีกว่าฉันมาก จนสามารถมองความตั้งใจของเขาออกได้ในทันที ! ”

ถังจิงเทียนโบกมือ “การเดาของฉันอาจจะผิดพลาดก็ได้ ! ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “แต่ก็ไม่น่าจะผิด อย่างน้อยเราก็มีแนวทางในการเตรียมตัว”

ถังจิงเทียนพยักหน้าและพูดว่า “แต่เขาจะเลือกภูเขาลูกไหนกันล่ะ ? ”

หลี่หมิงซานพูดว่า “ลองโทรไปหาเหอซานดูไหม เขารู้เกี่ยวกับภูเขาและแม่น้ำในพื้นที่นี้ดี”