ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1303 คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้

ตอนที่ 1303 คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้

หลังจากได้ยินที่เหอซานพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็พยักหน้าและพูดว่า “ผู้อำนวยการเหอ คุณพูดถูก ผมอยากจะหาทางออกให้กับสถานที่แห่งนี้โดยการพัฒนาให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวจริง ๆ ”

เขามองไปที่เหอซานและถามว่า “ผู้อำนวยการพอเข้าใจสถานที่แห่งนี้ใช่ไหม ? ”

เหอซานรีบพูดว่า “ฉันรู้แค่ว่าภูมิประเทศของวิหารใหญ่นั้นเต็มไปด้วยยอดเขาและหน้าผาแปลก ๆ มีหุบเหวอยู่ทุกแห่ง และมีลำธารที่ก่อตัวเป็นน้ำตก”

“ทิวทัศน์แบบนี้สวยงามมาก แต่ฉันก็ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วกัดฟันพูดออกมาว่า “แต่ผู้ช่วยเจียง ไม่ว่าทิวทัศน์ที่นี่จะสวยงามแค่ไหน หากการท่องเที่ยวได้รับการพัฒนา ก็จะมีคนมาที่นี่ไม่มากอยู่ดี ! ”

“แล้วแบบนี้…มันจะเป็นไปได้จริงเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ และถามออกมาว่า “แล้วทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ ? ”

เหอซานกล่าวว่า “ทุกวันนี้เวลาผู้คนไปท่องเที่ยว หากพวกเขาไม่ไปชมจุดชมวิว ก็ไปเที่ยวชมโบราณสถานหรือไม่ก็ไปเดินเล่นสวนสาธารณะในเมืองกันทั้งนั้น ใครมันจะยอมเดินทางไกลมาที่วิหารใหญ่กัน!”

เฟ่ยถูจือและหม่าว่านหลี่ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเหอซาน

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง สถานที่แห่งนี้อยู่ไกลเกินไป แม้ว่าคุณจะพัฒนามันขึ้นมาก็จริง แต่ผู้คนก็คิดว่าการไปดูหนังหรือไปช้อปปิ้งย่อมดีกว่าอยู่แล้ว คงไม่มีใครเต็มใจมาเหนื่อยแบบนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่หม่าว่านหลี่ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อมันไกล แต่เรายังมีผู้อำนวยการหม่าไม่ใช่หรือ ! ”

หม่าว่านหลี่ไม่คาดคิดว่าหัวข้อนี้จะวนมาเกี่ยวข้องกับเขา เขาจึงรีบพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันทำอะไรไม่ได้หรอกเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะฉันเองก็อยู่ไกลจากที่นี่เหมือนกัน ! ”

“ฉันไม่ใช่คนแก่ที่โง่เขลา ที่จะขยับภูเขามาให้ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม้ว่าเราจะเคลื่อนย้ายภูเขาหรือลดระยะทางไม่ได้ แต่เราสามารถสร้างทางหลวงจากเมืองชิงโจวตัดผ่านมาที่นี่ หรือสร้างรถไฟฟ้ารางเบา แค่นี้ก็ทำให้วิธีการเดินทางของผู้คนเปลี่ยนไป แค่เปลี่ยนจากตรงนี้ ที่นี่ก็สามารถเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ? ”

สร้างทางหลวง !

รถไฟฟ้ารางเบา !

ทุกคนรวมถึงมู่เสี่ยวหวานต่างก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความหวาดกลัว และแอบคิดในใจอย่างพร้อมเพรียงกันว่า: เขากล้าคิดได้อย่างไร !

แต่เมื่อคิดถึงทุกสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยทำมาก่อน มีอะไรบ้างที่เขาแค่คิด แต่ไม่เคยลงมือทำจริง ๆ ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้หมดไม่ใช่หรือ ?

อย่างไรก็ตาม ยังมีบางสิ่งที่แตกต่างออกไปในครั้งนี้

สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำในอดีตล้วนมาจากความคิดสร้างสรรค์ เช่น ถุงสะดวกซื้อ ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง ขวดพลาสติก ฯลฯ ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์ที่ผ่านจินตนาการและผสมผสานกับเทคโนโลยี สิ่งเหล่านี้สามารถนำมาใช้ได้ในชีวิตจริง บางสิ่งอาจจะบอกว่าไม่จำเป็น แต่ถ้าไม่มีมันก็ไม่สะดวก

แต่วิหารใหญ่ล่ะ ?

ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากภูเขาสูงใหญ่

เมื่อพูดถึงการจะลงทุนกับที่นี่ในด้านธุรกิจ พวกเขาไม่เห็นคุณค่าอะไรจากมันเลย

“เฮ้อ……”

หลี่หมิงซานถอนหายใจ และพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันรู้ความปรารถนาของคุณดี แต่ฉันมาจากที่นี่และฉันก็รู้จักที่นี่ดี”

“พรุ่งนี้เราจะปีนขึ้นไปบนภูเขา ถ่ายรูป แล้วไปเที่ยวที่ต่อไปให้เร็วที่สุด ! ”

แม้ว่าเขาต้องการให้บ้านเกิดของเขาสามารถพัฒนาได้ดังที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวโดยการพัฒนาที่นี่ให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว เพื่อให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้น

แต่เขาก็คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ดีกว่าใคร และรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากมาก

ทำไปก็ไม่มีอะไร นอกจากเสียเวลาและงบประมาณไปเปล่า ๆ

และในวันพรุ่งนี้ หม่าว่านหลี่ก็ไม่อยากปีนภูเขาด้วยซ้ำ เพราะมันทั้งยากและเหนื่อยมาก แต่ตอนนี้เขายังไม่กล้าพูดเลย และหวังว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะฟังคำพูดของหลี่หมิงซานและยอมกลับไป

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่เหอซาน แล้วถามว่า “ผู้อำนวยการเหอ คุณไม่มั่นใจที่จะพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติแบบนี้เหรอ ? ”

เหอซานรีบกล่าวว่า “ตอนนี้ไม่ใช่ควรจะถามว่ามั่นใจหรือไม่มั่นใจ แต่ควรจะถามว่าจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราตอนนี้ พอจะเป็นไปได้ไหม ! ”

และเพื่อไม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋เสียหน้าหรือขุ่นเคือง เขาคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “บางทีในอนาคต ผู้คนจะเปลี่ยนนิสัยการใช้ชีวิตและหันมาชื่นชอบการท่องเที่ยวผจญภัยก็เป็นได้”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ และพูดว่า “ผู้อำนวยการเหอ คุณพูดถูก ผู้คนจะเป็นแบบนั้นแน่นอนในอนาคต”

เหอซานยิ้มเจื่อน เขาแค่พูดปลอบใจ แต่เขาไม่ได้คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะจริงจังกับเรื่องนี้ เพราะเขาคิดว่าแม้ในอนาคตผู้คนจะชอบเที่ยวชมธรรมชาติก็จริง แต่สิ่งที่พวกเขาจะคำนึงถึงอันดับแรกคือภูเขาลูกนั้นอยู่ที่ไหน ? หรือน้ำตกนั้นอยู่ที่ไหน ?

ภูเขาในวิหารใหญ่นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะในประเทศยังมีภูเขาที่มีชื่อเสียงอย่างภูเขาหวงซาน ไท่ซาน และหัวซาน และที่อื่นอีกมากมาย พวกมันไม่น่าสนใจกว่านี้เหรอ ?

แต่ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดูเลย !

เขาพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “ผู้ช่วยเจียง ในเมื่อคุณคิดว่ามันเป็นไปได้ในอนาคต คุณก็รออีกสักสองสามปีแล้วกลับมาดูอีกครั้งก็ได้ ! ”

บางที เจียงเสี่ยวไป๋อาจเปลี่ยนใจในเวลานั้น !

และแม้ว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่เขาก็คงไม่ได้เป็นผู้อำนวยการสำนักงานป่าไม้อยู่ที่นี่อีกแล้ว จะได้ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้อีก

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและถอนหายใจ “เวลาไม่เคยคอยใคร การพัฒนาที่นี่ต้องใช้เวลานาน แต่หากเราค่อยพัฒนามันในตอนที่ผู้คนเพิ่งให้ความสนใจกับการท่องเที่ยว ถึงตอนนั้นกว่าเราจะทำให้มันกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้ จุดเด่นของมันก็คงสู้กับที่อื่นที่เขาพัฒนาไปล่วงหน้าแล้วไม่ได้ การก้าวช้าไปหนึ่งก้าว ก้าวอย่างค่อยเป็นค่อยไปแบบนั้น สุดท้ายเราก็จะล้าหลังในที่สุด ! ”

ในที่สุด หลี่หมิงซานก็ฟังออกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจที่จะพัฒนาที่นี่ให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ

เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ “ผู้ช่วยเจียง สถานที่แห่งนี้ดึงดูดคุณได้อย่างไร คุณถึงได้มีความคิดที่แน่วแน่ขนาดนี้ ? ”