ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1307 ลูกจะเอามันไปทำอะไร ?

ตอนที่ 1307 ลูกจะเอามันไปทำอะไร ?

เฒ่าหูพูดด้วยรอยยิ้ม “มีมากมาย ทั้งเก้ง กวาง แพะ กระต่าย ไก่ฟ้าสีทอง หมูป่า…”

หลี่หมิงซาน, เหรินฉางเซี่ย, เฟ่ยถูจือ และคนอื่นที่ได้ฟังต่างก็ตื่นเต้นมาก

พวกเขาเริ่มจับกลุ่มคุยกันเรื่องการล่าสัตว์ขึ้นมาอีกครั้ง

ราวกับว่าการมาเยือนครั้งนี้ไม่ใช่มาเพื่อเดินป่าหรือตรวจสอบสถานที่ท่องเที่ยว แต่มาเพื่อล่าสัตว์ป่าโดยเฉพาะ

ผู้ชายส่วนใหญ่ต่างเข้าร่วมการสนทนา เจียงชานมองไปที่หนังเสือดาวในมือของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “พ่อคะ นี่คือหนังเสือดาวใช่ไหม หนูขอดูใกล้ ๆ หน่อยสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและยื่นหนังเสือดาวให้ลูกสาว เจียงชานหยิบมันมาวางพาดแขนของเธอ แล้วแตะมันก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ว้าว ขนของมันนุ่มมาก ! ”

หลินเจียอิน, มู่เสี่ยวหวาน, หลินเจียหง และเหลิ่งเวยก็มารวมตัวกันรอบ ๆ เจียงชาน เมื่อพวกเธอเอามือสัมผัสดู ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“นี่คือหนังเสือดาว ! ”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นหนังเสือดาวของจริง ! ”

“มันนุ่มและลื่นมาก ! ”

“ลายของมันสวยมาก ! ”

“ขนสีทอง ถ้าเอามาทำเป็นกระโปรงคงจะสวยมาก”

“ด้วยขนที่สวยงามเช่นนี้ ฉันเดาว่ามันคงจะอุ่นมากถ้าใส่ในฤดูหนาว ! ”

“หนังของมันให้ความรู้สึกหรูหรามาก ! ”

“ไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ ? ”

“……”

ผู้หญิงหลายคนกำลังล้อมวงกันพูดคุยอยู่ตรงนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ถามเฒ่าหูไปว่า “ผู้เฒ่า หนังเสือดาวแผ่นนี้ราคาเท่าไหร่เหรอครับ ? ”

เฒ่าหูคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วชูนิ้วออกมา 8 นิ้ว

เจียงเสี่ยวไป๋คิดว่าอีกฝ่ายต้องการ 800 หยวน ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แม้ว่าเงิน 800 หยวนจะไม่มากสำหรับเขา แต่ในยุคต่อมา ราคาของหนังเสือดาวที่สมบูรณ์จะมากกว่า 800 หยวนไปนิดหน่อยเท่านั้น

แต่ปัจจุบัน หากขายหนังเสือดาวในราคา 800 หยวนนั้นยังถือว่าแพงอยู่เล็กน้อย

โดยปกติแล้วจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งถึง 200 หยวน จึงจะถือว่าเป็นราคาที่เหมาะสม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถจ่ายเงิน 800 หยวนได้ แต่เขาไม่ชอบให้คนอื่นขึ้นราคาเมื่อเห็นว่าเขาต้องการซื้อมัน

เขากำลังจะยื่นข้อเสนอโต้แย้ง แต่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาก่อน “ถ้าคุณชอบ ฉันขอแค่ 8 หยวน ! ”

“เท่าไหร่นะครับ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋คิดว่าเขาได้ยินผิด จึงถามย้ำออกมาอีกครั้ง

เฒ่าหูเห็นท่าทางประหลาดใจของเจียงเสี่ยวไป๋และคิดว่ามันแพงเกินไป เขาจึงพูดว่า “ถ้าคุณคิดว่าราคา 8 หยวนมากเกินไป ฉันลดให้เหลือ 6 หยวนก็ได้ ! ”

เอ่อ……

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ

เนื่องจากเขาตัดสินหัวใจของสุภาพบุรุษคนนี้เลวร้ายเกินไป !

ชายชราบ้านป่าคนนี้ช่างเรียบง่ายจริง ๆ

ไม่ใช่ 800 หยวนอย่างที่เขาคิดไว้แต่แรก แต่เป็น 8 หยวนต่างหาก !

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกผิดจึงรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ผู้เฒ่า คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้คิดว่ามันแพง แต่ผมคิดว่าราคาที่คุณเรียกมาน้อยเกินไปต่างหาก ! ”

“ในเมืองนั้น หนังเสือดาวแบบนี้มีมูลค่ามาก ! ”

เฒ่าหูพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันเดาว่าฉันคงจะได้เงินเพิ่มอีกสองสามหยวนถ้าฉันเอามันไปขายในเมือง แต่ตอนนี้การลงไปในเมืองนั้นไม่ง่ายเลย ถ้าไปตอนเช้า ฉันก็กลับมาไม่ทันอยู่ดี และต้องหาที่อยู่ข้างล่างอีก”

“คุณจะให้ฉันเท่าไหร่ก็ได้ตามที่คุณต้องการ ขอแค่ได้เงินซื้อบุหรี่สักสองซองก็พอแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขเมื่อได้ยินแบบนี้ เขารีบหยิบบุหรี่ออกมามอบให้กับเฒ่าหูซองหนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมขอโทษ มัวแต่พูดคุยกันจนผมลืมเอาบุหรี่ให้คุณไปเลย ! ”

เฒ่าหูหยิบบุหรี่มาดม แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “บุหรี่นี้มีกลิ่นหอมมาก มีไส้กรองด้วย ฉันไม่เคยสูบบุหรี่แบบนี้มาก่อน”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาแล้วจุดบุหรี่ เมื่อพ่นควันออกมา เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “บุหรี่ของคนในเมืองดีกว่าบุหรี่ที่ฉันสูบจริง ๆ ”

ขณะพูด เขาก็เล่นกับไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในมือ แล้วพูดว่า “ไฟแช็กนี่ก็สะดวกดีเหมือนกัน ตอนที่ฉันลงเขาไปตลาดเมื่อสองเดือนก่อน ก็ได้ไปเจอกับสิ่งนี้ มันใช้ง่ายกว่าไม้ขีดไฟมาก ฉันก็เลยซื้อมาสองอัน”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากขึ้นไปอีก เพราะเขาเป็นคนทำไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งด้วยตัวเอง

เขายิ้มและพูดว่า “มันมีมาขายตั้งแต่ปีที่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ? คุณเพิ่งไปเจอมันเมื่อสองเดือนก่อนงั้นเหรอ ? ”

เฒ่าหูพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นั่นก็จริง แต่ฉันได้ลงไปตลาดเพียงสองถึงสามครั้งต่อปี ฉันไม่รู้ว่ามีสินค้าใหม่อะไรออกมาบ้างหรอก”

เขาชี้ไปที่หญิงวัยกลางคน แล้วพูดว่า “ดูบ้านของอิงหวาจื่อสิ พวกเขายังไม่มีสิ่งนี้ พวกเขาบอกว่าจะไปซื้อเมื่อลงไปที่ตลาด แต่ราคาอันละ 1 เหมาเชียวนะ มันแพงไปหน่อย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เอามือจับหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินใครบางคนวิพากษ์วิจารณ์ราคาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งของเขา เขายิ้มแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว แล้วคุณสูบบุหรี่อะไรล่ะผู้เฒ่า ? ”

เฒ่าหูหยิบ “ซองสีดำ” ออกมาครึ่งห่อ ยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “บุหรี่ราคาถูก คุณลองสูบดูได้”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าบุหรี่ชนิดนี้มีกลิ่นเหมือนซิการ์ แต่ที่จริงแล้วราคาถูกมาก แม้จะเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 บุหรี่ยี่ห้อนี้ก็ขายเพียงซองละ 2 หยวนเท่านั้น

ปัจจุบันราคาเพียงห่อละ 7 เจี่ยวเท่านั้น ซึ่งถือว่าคุ้มมาก

เขาไม่ได้รังเกียจและหยิบบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวนเพื่อจุดมัน จากนั้นเขาก็เหลือบมองเฒ่าหูแล้วพูดว่า “ผู้เฒ่า เนื่องจากว่าคุณชอบสูบบุหรี่เหมือนกับผม ผมจะให้บุหรี่คุณเพื่อแลกกับหนังเสือดาวนี้ เป็นไง ? ”

ดวงตาของเฒ่าหูสว่างขึ้นหลังจากได้ยินแบบนี้ และเขาเอาแต่พูดว่า “ฉันเอา ๆ ! คุณเอาบุหรี่ให้ฉันแค่สองซอง แล้วฉันจะเอาหนังเสือนี้ให้คุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “สองซองน้อยเกินไปครับ ! ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เปิดกระเป๋าเป้ออกและเห็นว่ามีบุหรี่อยู่ข้างในนั้นห้าแพ็ค เขาหยิบออกมาสามห่อแล้วส่งให้เฒ่าหู ก่อนจะพูดว่า “ผู้เฒ่า ผมจะให้คุณสามห่อก่อน ตอนกลับลงไปถ้ายังมีเหลืออยู่ ผมจะเอามาให้คุณทั้งหมด”

เขาคาดว่าเขาจะต้องอยู่บนภูเขาอีกสักหนึ่งถึงสองวัน และกลุ่มคนที่มาด้วยในครั้งนี้ก็มีคนสูบบุหรี่อยู่หลายคน เขาจึงได้เก็บไว้สองห่อ

เฒ่าหูเห็นว่าเขาให้บุหรี่มาสามห่อในคราวเดียวจึงพูดอย่างรวดเร็ว “สามห่อมันเยอะมากเลย แค่ให้ฉันสองสามซองก็พอแล้ว บุหรี่มียี่ห้อพวกนี้คงจะแพงมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ที่เหลือนี้ก็เพียงพอต่อพวกเราแล้ว ! ”

เฒ่าหูปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเอาหนังเสือดาวให้กับเจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเขา จากนั้นก็มองไปที่หญิงวัยกลางคน แล้วพูดว่า “คืนนี้เราคงต้องนอนในป่าอีกหนึ่งคืน แต่ผักที่เรานำมาหมดแล้ว ที่บ้านพี่สาวมีสวนผักอยู่ ผมว่าจะขอซื้อผักในสวนคุณเพื่อเอาไปทำอาหารกินคืนนี้”

หญิงวัยกลางคนยิ้ม แล้วพูดว่า “ในสวนของฉันมีผักมากมาย คุณไม่ต้องเอาเงินให้ฉันหรอก เดี๋ยวฉันเก็บให้ ? ”

“รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะไปเก็บมาให้”

เฒ่าหูยังกล่าวอีกว่า “สวนผักของฉันก็มี แต่เมื่อวานฉันได้ไปเก็บเห็ดในป่ามา ที่จริงเห็ดในป่ามีทั้งเห็ดมีพิษและไม่มีพิษ ถ้าไม่แน่ใจก็อย่าเก็บมากิน แต่เรามันคนบ้านป่า แค่มองก็รู้ว่าอันไหนกินได้ และที่ฉันเก็บมา การันตีได้เลยว่ากินได้แน่นอน”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็เดินกลับไปพร้อมกับบุหรี่อย่างมีความสุข

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของทั้งสองคน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนหายใจอีกครั้ง คนบ้านป่าพวกนี้ ช่างเป็นคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์จริง ๆ !

เขาหยิบเงิน 400 หยวนออกมาและแบ่งออกเป็นสองส่วน

และได้ตัดสินใจว่าไม่ว่าทั้งสองจะให้อาหารอะไรมา แต่เขาจะต้องให้เงินพวกเขาคนละ 200 หยวน เพื่อเป็นการขอบคุณ

และอีกอย่าง ผู้คนที่นี่ยังไม่มีไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง ครั้งนี้ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เขาได้เตรียมไฟแช็กมาหลายอัน นอกจากนี้หลี่หมิงซาน, เหอซาน, เฟ่ยถูจือ และผู้ชายอีกกว่าสิบคนที่สูบบุหรี่ล้วนแล้วแต่มีไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งติดตัวมากันหมด ?

เขาได้เรียกทุกคนมาทันที และรวบรวมไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งจำนวน 10 อัน เพื่อจะเอาให้กับทั้งสองคน

เจียงชานเห็นแบบนั้น ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อคะ พ่อซื้อหนังเสือดาวนี้จริง ๆ เหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ ! ”

เจียงชานพูดว่า “งั้นหนูขอหนังเสือดาวนี้ได้ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ “ลูกจะเอามันไปทำอะไร ? ”