ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1323 ตำหนิทีละคน
ตอนที่ 1323 ตำหนิทีละคน
หลังจากพักอยู่ที่ก้นรอยแยกแผ่นดินหนึ่งคืน พวกเขาก็จะเริ่มเดินทางกลับในเช้าวันรุ่งขึ้น
เป็นการเดินทางขึ้นเขาที่ยากลำบากอีกครั้งหนึ่ง พอตกเย็น พวกเขาก็กลับมาถึงจุดที่จอดรถไว้ในที่สุด
“ในที่สุดก็จะได้กลับบ้าน ! ”
“ในที่สุดก็ไม่ต้องปีนเขาอีกแล้ว ! ”
“ฉันรู้สึกเหมือนขาของฉันไม่ใช่ขาของตัวเองอีกต่อไป ! ”
“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันรอดมาได้อย่างไร ! ”
“เป็นเวลาหกวันที่ฉันรู้สึกแย่มาก ! ”
“ฉันรู้สึกว่าน้ำหนักของฉันลดไปอย่างน้อยห้ากิโลกรัมแล้ว ! ”
“ถ้าให้ฉันกลับไปอีกครั้ง ฉันก็ไม่กล้าจริง ๆ ! ”
“อย่างไรก็เถอะ ในชีวิตนี้ฉันไม่อยากปีนเขาอีกแล้ว ! ”
“……”
เมื่อพวกเขามาถึงรถ หลี่หมิงซาน, เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นก็งอแงเหมือนเด็ก ๆ ที่ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านหลังจากทนทุกข์ทรมานกับความยากลำบากมานาน พวกเขาทั้งหมดทรุดตัวลงบนพื้นและบ่นออกมา
อย่างไรก็ตาม หลินเจียหง, เจียงชาน, หลินเจียจวิน, เหรินฉางเซี่ย และคนอื่นกลับมีอารมณ์ที่แตกต่างออกไป
“นี่มันเป็นทริปที่หายากที่สุดในชีวิต ! ”
“มันทั้งสนุกและได้ออกกำลังกาย ฉันประทับใจมาก ! ”
“อันที่จริง เราสามารถกลับมาเดินป่าแบบนี้ได้อีกนะ ! ”
“ตั้งแคมป์ ล่าสัตว์ และชมธรรมชาติข้างทาง มันน่าสนุกจริง ๆ ! ”
“……”
แม้แต่เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ก็ไม่ได้บ่นอยากกลับบ้านเหมือนตอนแรก
หลังจากออกมาเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งสองก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจจริง ๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมู่เสี่ยวหวาน เธอกล่าวว่า “ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถเดินทางแบบนี้ในตอนที่แก่ตัวแล้ว แม้ว่ามันจะเหนื่อยมาก แต่เมื่อได้เห็นเสาหินธูปหอมและทิวทัศน์ของหลุมสวรรค์ ฉันก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับความเหนื่อยแล้ว”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ป้ารอง ทริปนี้มันทั้งเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ! ”
มู่เสี่ยวหวานพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก “ใช่ ป้าก็คิดแบบนั้น มันทั้งเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ! ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ หลี่หมิงซานก็โค้งริมฝีปากแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง อย่ามัวพูดถึงเจ็บปวดและมีความสุขเลย เราจะไปกินข้าวกันที่ไหนดี ตอนนี้พวกเราทุกคนหิวแล้ว ! ”
หม่าว่านหลี่ยังกล่าวอีกว่า “ผู้ช่วยเจียง เราจะกลับเข้าเมืองหลังทานอาหารเย็นเสร็จไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองพวกเขาทั้งสอง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สำหรับมื้อเย็น ขับไปตามถนนแล้วหาร้านอาหารทานกันก่อน”
หลี่หมิงซาน, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะได้กินข้าวที่ร้านอาหาร
หม่าว่านหลี่กล่าวว่า “แล้วคุณจะรออะไรล่ะ รีบหาที่กิน จะได้รีบกลับเร็ว ๆ ”
หลี่หมิงซานยังกล่าวอีกว่า “หลังจากที่ฉันกลับไป ฉันจะต้องไปนวดเท้าต่ออีก จะได้รู้สึกผ่อนคลาย”
ทันทีที่พวกเขาได้ยินเรื่องการนวดเท้า หม่าว่านหลี่, เฟ่ยถูจือ, เหอซาน และคนอื่นต่างก็ตื่นเต้นกันมาก
ตอนนี้พวกเขาปวดเมื่อยไปทั้งตัว อยากไปนวดเท้าและนวดตัวสักหน่อย แค่คิดก็รู้สึกดีแล้ว !
ดูเหมือนหลายคนจะมีจุดหมายของตัวเองแล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกตื่นเต้น
อย่างไรก็ตาม คำพูดถัดไปของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนความคิดที่สวยงามของพวกเขาให้กลายเป็นความฝัน
“กลับอะไร ? ”
“พวกคุณกำลังเพ้อฝันเกินไปแล้ว ! ”
“นี่แค่จุดแรกเองนะ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หลังจากที่เราทานอาหารแล้ว เราจะไปที่อื่นต่อทันที”
อ่า ?
“คุณยังจะไปต่ออีกเหรอ ? ”
“ผู้ช่วยเจียง คุณจะไปที่ไหนอีก ? ”
“ผู้ช่วยเจียง คุณจะเดินทางต่ออีกหลายวันเลยเหรอ ? ”
“ไม่ใช่ ผู้ช่วยเจียง ฉันเหนื่อยมาก คุณช่วยกลับเข้าเมืองเพื่อพักผ่อนสักสองสามวันก่อนออกเดินทางอีกทีได้ไหม ? ”
“……”
หม่าว่านหลี่, หลี่หมิงซาน และคนอื่นต่างก็คร่ำครวญออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในเมื่อครั้งนี้พวกคุณยังสนุกกันไม่มากพอ งั้นเราก็คงยังไม่กลับ จะไปสถานที่อื่นต่อ จนกว่าจะเจอที่ที่พวกคุณพอใจ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ หม่าว่านหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะกังวลและพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “ผู้ช่วยเจียง ฉันสนุกมามากพอแล้ว ! ”
หลังจากพูดอย่างนั้น ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และรีบชี้ไปที่มู่เสี่ยวหวานแล้วพูดว่า “นอกจากนี้ ร่างกายของศาสตราจารย์มู่ก็คงทนการเดินป่าปีนเขาอย่างต่อเนื่องแบบนี้ไม่ไหวหรอก ! ”
หลี่หมิงซานยังกล่าวอีกว่า “ใช่แล้ว ผู้ช่วยเจียง คุณยังต้องนึกถึงศาสตราจารย์มู่และพ่อแม่ของคุณด้วย พวกเขาล้วนอายุมากแล้ว ! ”
เหอซานและเฟ่ยถูจือต่างก็พยักหน้าเหมือนกัน
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองพวกเขาทั้งสี่คนแล้วพูดอย่างใจเย็น “ผู้นำทั้งหลาย พวกเขาไม่มีใครบ่น มีแต่พวกคุณนั่นแหละที่ตะโกนอยากกลับบ้าน ! ”
“ตอนที่ผมบอกว่าออกมาเที่ยว ผมก็อยากให้พวกคุณสนุกไปกับมัน ! ”
“พวกคุณคิดว่าเรามาที่นี่เพื่อเที่ยวจริง ๆ เหรอ ? ”
เมื่อชี้ไปที่มู่เสี่ยวหวาน เขาก็พูดเสียงดัง “ศาสตราจารย์มู่แก่มากแล้ว แต่เธอยังไม่บ่นว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนพวกคุณเลย ! ”
“ทำไมเธอไม่บ่นอยากกลับล่ะ ? ”
“เพราะเธออยากจะหนีจากเมืองที่วุ่นวายไงล่ะ ! ”
“เรามาเดินป่าปีนภูเขาเพื่อสำรวจแหล่งท่องเที่ยว ! ”
“แต่ก็ขอบคุณผู้นำที่ยอมมาด้วย ! ”
ทันทีที่เขาพูดแบบนั้น หลี่หมิงซาน, เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และเฟ่ยถูจือต่างก็ก้มศีรษะลง
เนื่องจากพวกเขาไม่ได้คิดจะมาด้วยความเต็มใจ และไม่มีคำสั่งทางปกครองจากผู้บังคับบัญชาของพวก พวกเขาทั้งสี่จึงให้คำจำกัดความการเดินทางในครั้งนี้ว่า ‘ท่องเที่ยว’ และไม่ถือว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นการทำงานจริง ๆ
และนี่คือที่มาของคำว่า ‘จิตกำหนดทุกสิ่ง’
เมื่อพวกเขามีความคิดแบบนี้ พวกเขาก็จะรู้สึกว่าถูกบังคับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และอาจรู้สึกว่าการเดินทางในครั้งนี้ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นเหมือนเสียงปลุก ทำให้ทั้งสี่คนเงียบลงในทันที
และในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มู่เสี่ยวหวานไม่เคยบ่นหรือโวยวายอะไร เธอเดินทางไปอย่างเงียบ ๆ ทำให้พวกเขาเกือบลืมตัวตนของเธอไปโดยสิ้นเชิง
ทั้งที่เธอคือภรรยาของหลินต้ากั๋ว !
หลี่หมิงซานตื่นตัวก่อนใคร และพูดอย่างรวดเร็ว “ผู้ช่วยเจียง เราแค่รู้สึกเหนื่อยจากการเดินป่า ดังนั้นเราจึงระบายมันออกมาด้วยการบ่น อย่าใส่ใจมันเลย”
“ใช่ ใช่ ! เราก็สนุกกับมันเหมือนกัน ! ”
“ผู้ช่วยเจียง พวกเราแค่ล้อเล่น อย่าไปจริงจังนักเลย ! ”
“……”
เฟ่ยถูจือ, เหอซาน และหม่าว่านหลี่ต่างก็พูดออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองคนทั้งสี่อีกครั้งแล้วพูดกับเฟ่ยถูจือ “ผู้อำนวยการเฟ่ย คุณเป็นผู้อำนวยการสำนักงานป่าไม้ เหตุผลที่ผมต้องการให้คุณมาก็เพื่อที่จะพัฒนาการท่องเที่ยว และเมื่อเราพัฒนา ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสร้างความเสียหายต่อภูเขาและป่าไม้ หากคุณเข้าร่วม คุณสามารถจัดระเบียบพื้นที่ เพื่อปกป้องภูเขาและป่าไม้ และปลูกป่าทดแทนได้”
เฟ่ยถูจือหน้าแดงและพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ที่คุณหมายถึงก็คือภูเขาและป่าไม้ที่นี่ได้รับการคุ้มครองเป็นอย่างดี หากการพัฒนาที่นี่ก็ต้องมีการสร้างถนนและสร้างบ้าน มันจะส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมทางนิเวศน์ของภูเขาและป่าไม้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ใช่ไหม งั้นฉันจะร่วมมืออย่างแข็งขันเพื่อช่วยพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวไปพร้อมกับคุณ”
หม่าว่านหลี่ไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋พูด ก็รีบพูดว่า “ฉันเป็นผู้อำนวยการสำนักงานขนส่งและผู้รับผิดชอบการก่อสร้างถนน ผู้ช่วยเจียง ไม่ว่าคุณจะพัฒนาการแหล่งเที่ยวที่ไหน ฉันก็จะสร้างถนนทุกที่ที่คุณไป”
“ขอแค่คุณเอ่ยปากออกมา ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้อำนวยการหม่า คุณพูดถูก คุณเองก็เห็นแล้วว่าระยะทางจากในเมืองถึงวิหารใหญ่นั้นอยู่ห่างกันหลายสิบกิโลเมตร หากปัญหาการคมนาคมไม่ได้รับการแก้ไข ก็จะไม่มีผู้มาเยี่ยมชมสถานที่ท่องเที่ยวของเราเลย”
“ดังนั้นการสร้างถนนจึงมีความสำคัญอย่างมาก”
“อยากรวยก็ต้องสร้างถนน นี่คือคำสอนที่ควรนำมาใช้”
“นี่คือวิธีที่เกษตรกรนำไปใช้แล้วร่ำรวย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่เราพัฒนาจุดชมวิวขนาดใหญ่เช่นนี้”
หม่าว่านหลี่กล่าวว่า “ใช่ หลังจากที่คุณตรวจสอบเสร็จแล้ว ฉันจะจัดทำแผนสนับสนุนการขนส่งเพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวอย่างแน่นอน”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “สำหรับทางไปวิหาร ผมยังคงมีความคิดเห็นเหมือนเดิม”
หม่าว่านหลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “คุณคิดอย่างไร ? ”
YOU MAY ALSO LIKE
