ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1332 ดีใจเก้อ

ตอนที่ 1332 ดีใจเก้อ

“พี่เขย ! ”

“พี่สะใภ้ ! ”

“ภรรยา ? ”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋กวาดไปบนใบหน้าของเฟ่ยถูจือ เหอซานและหม่าว่านหลี่ และพูดอย่างดูถูกว่า “ถ้าผมให้โควตาพวกคุณเข้าไปขาย พวกคุณไม่รู้สึกละอายบ้างเหรอครับ ? ”

หม่าว่านหลี่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้ช่วยเจียง เรื่องหาเงินมีอะไรต้องอาย ? ”

เฟ่ยถูจือพยักหน้า “นั่นคือนโยบายปัจจุบันทั้งหมดที่มีศูนย์กลางอยู่ที่การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นเป้าหมายหลักไม่ใช่หรือ ? เป็นคลื่นแห่งความพยายามอย่างแข็งขันของเราที่จะสนับสนุนสมาชิกในครอบครัวและญาติให้ลงทุน เพื่อตอบสนองต่อนโยบาย ? มีอะไรให้ละอายใจกัน ? ”

แม้ว่าเหอซานจะไม่พูด แต่ก็สามารถดูได้จากสีหน้าของเขาว่าเขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

เจียงเสี่ยวไป๋เม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า “ในเมื่อพวกคุณไม่มีความละอายใจ ผมก็ไม่มีความละอายใจ แม้ว่าจะเป็นญาติของคุณ ผมก็ไม่ให้สิทธิ์ไปขาย”

เฟ่ยถูจือพูดอย่างไม่ยอมว่า “ผู้ช่วยเจียง เราก็ไม่ได้ใช้เส้นสายขอให้คุณให้สิทธิ์เรา เราแค่ขอความช่วยเหลือจากคุณ ช่วยแนะนำเมนูพิเศษให้กับญาติของเรา เพื่อที่พวกเขาจะได้เอาทักษะที่ได้ไปประกอบอาชีพ เผื่อวันข้างหน้าจะได้พัฒนาให้เป็นไปตามข้อกำหนดในการเปิดร้านขายอาหารบนถนนนักชิมของคุณ”

“ถูกต้อง ! ” หม่าว่านหลี่รีบชิงพูดขึ้นมาทันที “ผู้ช่วยเจียง มิตรภาพของเราไม่ใช่แค่วันหรือสองวัน เราแค่อยากเรียนรู้เทคนิคจากคุณ ทำไมคุณไม่คิดจะเห็นใจกันบ้าง ! ”

เหอซานกล่าวเสริม “ใช่แล้ว ผู้ช่วยเจียง คุณจะไร้ความปรานีเกินไปแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองพวกเขาทั้งสามคน คนเหล่านี้หน้าด้านมาก หน้าด้านกว่าเขาด้วยซ้ำ

ส่วนทั้งสามก็มองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาระมัดระวัง

แต่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่อยู่มาสองชาติแล้ว ถึงแม้ว่าเฟ่ยถูจือ, หม่าว่านหลี่ และเหอซานจะผ่านโลกมามาก แต่พวกเขาก็ยังไร้เดียงสาเมื่อเทียบกับเจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “สิ่งที่คุณพวกพูดก็สมเหตุสมผล เนื่องจากพวกคุณทั้งสามคนพูดออกมาแล้ว มันคงจะไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ ถ้าผมไม่สอนพี่เขย พี่สะใภ้และคนรักของพวกคุณ”

พวกเขาทั้งสามต่างมีความสุขมากหลังจากได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋

เฟ่ยถูจือพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยเจียง คุณเห็นด้วยกับเราแล้วใช่ไหม ? งั้นฉันก็ขอขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน ! ”

“เพื่อที่พี่เขยของฉันจะได้เป็นลูกศิษย์ของคุณ งั้นฉันก็ขอขอบคุณล่วงหน้าก็แล้วกัน ! ”

พูดจบ เขาก็ดื่มไปหนึ่งแก้ว

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ยกแก้วขึ้นแล้วจิบคำเล็ก ๆ

ใช่ เขาแค่จิบไปนิดหน่อย แต่ไม่หมด

เฟ่ยถูจือที่เห็นแล้วก็ไม่ได้สนใจ

ท้ายที่สุดแล้ว เขากำลังดื่มอวยพรให้กับตัวเองและขอให้เจียงเสี่ยวไป๋ทำบางสิ่งบางอย่างให้ เขาต้องดื่มให้หมด เพื่อที่เจียงเสี่ยวไป๋จะได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการได้

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ดื่มเสร็จและวางแก้วลง หม่าว่านหลี่ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาถือแก้วแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณใจดีมาก ฉันจะดื่มอวยพรให้คุณแทนพี่สะใภ้ของฉันด้วยก็แล้วกัน ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดในอึกเดียว

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกแก้วขึ้นแล้วจิบ

หม่าว่านหลี่พูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยเจียง คุณดื่มไปแล้ว คุณไม่สามารถคืนคำพูดที่คุณได้สัญญากับเราไว้ได้แล้วนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แค่สอนพี่สะใภ้ของคุณทำอาหารจานพิเศษไม่ใช่เหรอ ? ไม่มีปัญหา ผมรับปากไว้แล้ว”

หม่าว่านหลี่หัวเราะ แล้วนั่งลงอย่างมีความสุข

ทุกคนในชิงโจวรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่เจียงเสี่ยวไป๋จะรับปากกับใคร

ตราบใดที่เจียงเสี่ยวไป๋รับปากเรื่องนี้ เขาไม่มีทางคืนคำอย่างแน่นอน

เขากำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่พี่สะใภ้มาเปิดร้านอาหารอยู่ที่ถนนนักชิม และธุรกิจกำลังเฟื่องฟู เธอสามารถสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ

เมื่อเฟ่ยถูจือและหม่าว่านหลี่เป็นผู้นำ เหอซานก็ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยเจียง ผู้อำนวยการเฟ่ย และผู้อำนวยการหม่าต่างก็ดื่มอวยพรให้คุณแล้ว ฉันจะไม่ดื่มอวยพรให้คุณได้อย่างไร ! ”

“ฉันขอดื่มอวยพรให้กับความเมตตาของคุณ ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ชี้ไปที่แก้วของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “คราวนี้คุณต้องดื่มเหล้าแก้วนี้ให้หมดนะ ! ”

“ได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงทันที “ผมจะดื่มแก้วนี้ให้หมด ! ”

พวกเขาทั้งสองชนแก้วและดื่มมันจนหมดในอึกเดียว

หลังจากที่เหอซานนั่งลง เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยเจียง คุณจะสอนเมนูพิเศษอะไรให้ภรรยาของฉันงั้นเหรอ ? ฉันอยากจะรู้ล่วงหน้าเสียหน่อย”

เจียงเสี่ยวไป๋วางแก้วลง แล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “ต้องขอโทษด้วย แต่ผมยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย”

“อืม เมื่อผมคิดออก ผมจะบอกผู้อำนวยการเหอโดยเร็วที่สุด”

เหอซานยิ้มและพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง หรือว่าคุณไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยมันให้ฉันรู้ล่วงหน้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจริงจังว่า “ไม่ใช่ว่าผมไม่ต้องการเปิดเผย แต่เพราะในตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกจริง ๆ ”

หม่าว่านหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อำนวยการเหอ ไม่สำคัญว่าผู้ช่วยเจียงจะบอกมันตอนนี้ไหม เมื่อเรากลับไป ก็ให้สามคนไปหาเขาพร้อมกับของขวัญขอบคุณ”

เหอซานได้ยินแบบนั้นจึงพูดทันที “ใช่ ใช่ นั่นคือสิ่งที่ควรจะทำเป็นอันดับแรก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ผมเกรงว่าผมคงไม่มีเวลาหลังจากที่กลับไป คราวนี้เราออกมาหลายวันมาก กลับไปงานของผมก็คงล้นมือแน่ ๆ และเกรงว่าผมคงไม่สามารถกำหนดวันเวลาในการสอนเมนูพิเศษให้กับพี่เขย พี่สะใภ้ และภรรยาของพวกคุณได้ในเร็ว ๆ นี้ รอให้ผมเสร็จงานก่อน แล้วเราค่อยว่ากันอีกทีเถอะ”

หม่าว่านหลี่กล่าวว่า “ใช่แล้ว เป็นเวลานานแล้วที่เราออกมาในครั้งนี้ เจียงเจียกรุ๊ปมีขนาดใหญ่มากและคุณมีหลายอย่างที่ต้องทำ คุณต้องไปจัดการธุระสำคัญก่อน”

เหอซานพยักหน้า และกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณก็ไปจัดการงานของคุณก่อน มันไม่สายเกินไปที่จะสอนพวกเขาหลังจากที่คุณทำงานของตัวเองเสร็จแล้ว เรารอได้”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้ ไว้ผมจะสอนพวกเขาทันทีที่ผมว่าง ! ”

เหอซานและหม่าว่านหลี่ต่างก็พยักหน้ารับ

แต่ยิ่งเขาฟังมากเท่าไร เฟ่ยถูจือก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น เขาขมวดคิ้วและถามอย่างไม่มั่นใจว่า “ผู้ช่วยเจียง แล้วคุณพอจะประมาณการได้ไหมว่าคุณจะว่างเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา แบบนี้สิ ในที่สุดก็มีคนเข้าใจแล้ว !

เขายิ้มและพูดอย่างสงบ “ตอนที่ผมว่างก็คือตอนที่ผมไม่งานยุ่งไง ! ”

เฟ่ยถูจือรู้สึกจุกอยู่ในใจและพูดอย่างขมขื่น “ถ้าอย่างนั้น ก็แสดงว่าคุณจะยุ่งอยู่เสมอ ไม่มีวันไหนที่ว่างเลยน่ะสิ ! ”

เหอซานและหม่าว่านหลี่ต่างก็ตระหนักได้ในเวลานี้ ใช่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่าเขาจะสอนก็ต่อเมื่อเขาว่าง และเขาจะว่างก็ต่อเมื่อเขาไม่ทำงานแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่มันต้องมีสักวันที่ผมว่าง ไม่ต้องกังวล ยังมีเวลาแน่นอน”

หม่าว่านหลี่พูดอย่างเป็นกังวล “ผู้ช่วยเจียง ถ้าคุณจะพูดแบบนี้ คุณก็อย่ารับปากจะดีกว่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างร่าเริง “แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถบอกเวลาที่แน่นอนได้จริง ๆ ! ”

เฟ่ยถูจือกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ถ้าคุณรอจนกว่าการลงทุนบนถนนนักชิมจะสิ้นสุดลง แล้วจึงจะสอนพวกเขา แบบนั้นมันจะไปมีประโยชน์อะไร ! ”

ถูกต้อง เจียงเสี่ยวไป๋วางแผนไว้แบบนั้นจริง ๆ

ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่สอน การสอนไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา แต่ปัญหาคือเวลาในการสอนต่างหาก

เฟ่ยถูจือ, เหอซาน และหม่าว่านหลี่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติทันทีที่พวกเขาเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋

ฉันก็อุตส่าห์ดื่มอวยพรให้ไป กลับกลายเป็นว่าดีใจเก้อ !

“ผู้ช่วยเจียง คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้ ! ”

“ผู้ช่วยเจียง คุณหยุดเจ้าเล่ห์ได้แล้ว ! ”

“ผู้ช่วยเจียง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม คุณต้องสอนพวกเขาก่อนที่การลงทุนบนถนนนักชิมจะจบลงนะ ! ”

พวกเขาทั้งสามขอร้องอ้อนวอนออกมาด้วยสีหน้าขมขื่น

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเวลาครับ ! บริษัทผมใหญ่โตขนาดนั้น งานทุกอย่างล้วนมีเวลากระชั้นชิดทั้งนั้น ! ”

“อย่างไรก็ตาม หากคุณอยากให้ผมรีบหาเวลามาสอน คุณก็ต้องยอมรับในเรื่องนี้ด้วย ทุกอย่างเกิดขึ้นตามกลไกของมัน”