ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1349 ไม่โดนบ่น

ตอนที่ 1349 ไม่โดนบ่น

“สวัสดีครับพ่อ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รับโทรศัพท์แล้วกล่าวสวัสดีก่อน

หลินต้าเหว่ยไม่สนใจที่จะตำหนิเขา และถามออกมาทันทีว่า “รู้บางไหมว่าลุงใหญ่เขาจะไปที่ไหนบ้าง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงใหญ่จะอยู่ที่ชิงโจวเป็นเวลาทั้งหมดสามวันรวมวันกลับ นายกเทศมนตรีถังเป็นคนจัดตารางการเดินทางโดยเฉพาะ ผมเพิ่งคุยกับนายกเทศมนตรีถังมาพอดี เขาจะให้ใช้เวลาหนึ่งวันในชิงโจวและอีกหนึ่งวันในเจี้ยนหยาง …”

เขารายงานพ่อตาถึงเรื่องที่หารือกับถังจิงเทียนมาก่อนหน้านี้

หลินต้าเหว่ยพูดอย่างมีความสุขว่า “อ้อ จัดตารางงานแบบนี้ก็ดี ตั้งแต่พี่ใหญ่กับพ่อออกจากบ้านไป เขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย คราวนี้เมื่อเขามาที่ชิงโจวก็คงอยากแวะมาที่เจี้ยนหยางสินะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “สำหรับการเตรียมการอื่น ๆ นายกเทศมนตรีถังยังคงประชุมกันอยู่ เขาบอกว่าจะโทรไปบอกในตอนเย็น คาดว่าหลังจากที่ติดต่อกับพ่อแล้ว เขาจะส่งแผนการเดินทางของลุงใหญ่ไปที่ลุงรองด้วย เมื่อลุงรองยืนยันแล้ว ถึงจะถือเป็นแผนการเดินทางอย่างเป็นทางการ ตอนนี้มันยังเป็นเพียงแผนที่เราได้ตกลงกันอยู่ครับ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ตราบใดที่ลุงของลูกไม่มีการเตรียมการที่เฉพาะเจาะจง ก็คงตามนี้แหละ เดี๋ยวพ่อจะไปคุยกับลุงรองของลูกเอง”

ในเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร และพูดเพียงว่า “ก็ขึ้นอยู่กับพ่อครับ ! ส่วนผมมีหน้าที่ให้การต้อนรับที่ดีเท่านั้น ! ”

เมื่อหลินต้าเหว่ยได้ยินแบบนี้ เขาก็พูดด้วยความโกรธว่า “ลูกหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่ามีหน้าที่เพียงต้อนรับให้ดีที่สุด พ่อขอบอกไว้เลยนะว่ามันไม่ง่ายเลยที่ลุงใหญ่ของลูกจะไปที่ชิงโจว นี่ถือเป็นโอกาสดีของชิงโจว และมันก็เป็นโอกาสของลูกด้วย ลูกควรเตรียมตัวให้พร้อม ให้ลุงของลูกได้เห็นทุกอย่างที่ต้องเห็น เขาจะได้รู้ว่าลูกทำอะไรไว้บ้างในชิงโจว ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “ได้ยินไหม ? ”

“ผมได้ยินแล้วครับ ! ผมได้ยินแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดอย่างรวดเร็ว

หลินต้าเหว่ยพูดออกมาว่า “พ่อยังไม่มีเวลามาว่าเรื่องที่ลูกออกเดินทางไปหลายวันขนาดนี้เลยนะ แต่หลังจากเสร็จเรื่องนี้ พ่อไม่ปล่อยไว้แน่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รับคำเสียงแผ่ว

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ตอบอะไรมากนัก หลินต้าเหว่ยจึงพูดว่า “แค่นี้แหละ โทรไปบอกแม่เขาด้วย เธอกังวลมาสิบวันแล้ว ! ”

“ได้ครับ ผมจะรีบโทรไปบอกเร็ว ๆ นี้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

หลินต้าเหว่ยรับคำ จากนั้นก็วางสายไป

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น และกดหมายเลขอีกครั้ง

หลินเจียอินเห็นแบบนั้นก็ถามว่า “คุณกำลังจะโทรหาใครอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “โทรหาแม่ด้วย ในช่วงที่เราไม่ได้อยู่บ้าน เธอเป็นกังวลทุกวัน ! ”

หลินเจียอินเข้าใจทันทีและพูดว่า “พ่อว่าคุณมาใช่ไหม ? ”

“ไม่หรอก ! ” แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางยอมรับ

หลินเจียอินเหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะบอกแม่ของฉันเอง ! อย่าให้เธอตำหนิคุณอีก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และพูดว่า “เดี๋ยวผมคุยเอง ถ้าคุณพูด แม่คงจะด่าคุณแน่ แต่แม่ไม่กล้าด่าผมหรอก ! ”

หลินเจียอินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ พ่อสามารถตำหนิคุณได้ แต่แม่ไม่กล้า ! ”

ตรงกันข้าม หากว่าเธอเป็นคนที่พูด แม่จะต้องด่าเธอเป็นชุดแน่นอน

บางครั้งเธอรู้สึกว่าแม่ของเธอปฏิบัติต่อเจียงเสี่ยวไป๋ดีกว่าเธอที่เป็นลูกในไส้เสียอีก !

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน สายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ และเสียงของหลิวอี้ถิงก็ดังมาจากปลายสาย “สวัสดี ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

“แม่ ผมเสี่ยวไป๋เอง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

“อ่า เสี่ยวไป๋ ! ” หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หลิวอี้ถิงก็ตอบกลับมา “กลับมากันแล้วเหรอ ! ”

“พวกเรากลับมาแล้วครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “ผมพาทุกคนออกไปข้างนอกนาน จนทำให้แม่เป็นกังวลแล้ว ! ”

หลิวอี้ถิงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร กลับมาก็ดีแล้ว ช่างมันเถอะ ! ”

แน่นอนว่าหลิวอี้ถิงไม่ได้ตำหนิอะไรเลย และถามเพียงว่า “แล้วโทรบอกพ่อหรือยัง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมเพิ่งโทรไปหาพ่อมาครับ และก็อยากจะโทรมาบอกแม่ด้วย”

หลิวอี้ถิงพูดว่า “ตอนที่โทรหาพ่อของลูก เขาได้ตำหนิอะไรไหม ถ้าเขาพูด อย่าไปสนใจเลย เขาก็เป็นคนปากร้ายแบบนั้นแหละ…”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูด “พ่อไม่ได้ตำหนิอะไรผมครับ ! ”

เห็นได้ชัดว่าหลิวอี้ถิงไม่เชื่อ เธอพูดว่า “ช่างเถอะ ไม่ต้องกังวล พวกลูก ๆ ไม่ได้มาที่เจี้ยนหยางนานแล้ว หากมีเวลามาพักที่เจี้ยนหยางบ้างก็ได้นะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “แม่ครับ ผมก็อยากไปที่เจี้ยนหยางจริง ๆ งั้นในอีกไม่กี่วันนี้ ผมจะไปนะครับ”

“มีงานที่นี่เหรอ ? ” หลิวอี้ถิงพูด “แม่ไม่ได้ให้มาทำงาน แม่อยากให้พาครอบครัวมาพักผ่อนที่บ้านสักสองวัน”

“คงไม่ได้หรอกครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ครับ ผมมีข่าวจะบอกแม่ ”

หลิวอี้ถิงถามด้วยความประหลาดใจทันที “ข่าวอะไร ถึงได้ดูทางการขนาดนั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋เล่าให้เธอฟังอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องที่หลินต้าจ้าวจะมาชิงโจวในวันที่ 26 หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หลิวอี้ถิงก็ตกตะลึงเป็นเวลานาน แล้วถามว่า “ลูกโทรไปบอกพ่อแล้วเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ครับ ผมบอกพ่อว่าให้พาแม่มาที่บ้านของผมวันมะรืนนี้ ตอนที่ลุงใหญ่มา เราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน”

“โอเค โอเค ! ” หลิวอี้ถิงตอบตกลงและพูดว่า “พ่อกับแม่จะไปก่อนวันมะรืนนี้”

ทั้งสองพูดคุยกันอีกสองสามคำ ก่อนที่จะวางสายไป

หลินเจียอินฟังอยู่ข้าง ๆ เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “แม่ไม่ได้ตำหนิอะไรคุณจริงด้วย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถูกต้อง ผมพูดแล้วใช่ไหมว่าแม่ไม่กล้าตำหนิผมหรอก ! ”

“เฮอะ ! ” หลินเจียทำเสียงฮึดฮัด แล้วพูดว่า “โทรศัพท์เสร็จแล้ว คุณยังมีงานอะไรในบริษัทที่ต้องจัดการอีกไหม ถ้าไม่มีแล้ว งั้นเราก็กลับบ้านกันเถอะ”

หลังจากห่างหายไปนานกว่าสิบวัน เธอก็คิดถึงเจียงอันและเจียงห่าวมาก ถ้าเธอไม่กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอคงจะกลับไปที่เจียงวานนานแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเจียอิน และพูดขอโทษออกมา “ลุงใหญ่จะมาในวันที่ 26 นี้แล้ว ผมยังต้องจัดการบางอย่างที่บริษัท คุณและพ่อแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ ! ”

“ตกลง ในเมื่อคุณอยู่ในบริษัทแล้ว ฉันก็ไม่กังวลเรื่องงานในบริษัทแล้ว ฉันจะกลับไปกับพ่อแม่ก่อน ! ” หลินเจียอินกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ไม่ได้พูดอะไร เพราะสองสามีภรรยาก็อยากกลับบ้านนานแล้ว

เจียงชานกล่าวว่า “พ่อคะ หนูต้องกลับไปกับแม่ก่อน พรุ่งนี้หนูจะต้องไปโรงเรียน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ลูกยังอยู่ในช่วงลาอยู่ ดังนั้นจึงสามารถพักผ่อนที่บ้านได้อีกสองสามวัน”

เขาไม่กังวลเกี่ยวกับการเรียนในชั้นเรียนของลูกสาวเลย

จากความก้าวหน้าในการค้นคว้าหาความรู้ด้วยตนเองของเจียงชาน เธอสามารถสอบเลื่อนชั้นได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่าโรงเรียนประถมฉิวซู่เป็นโรงเรียนที่สร้างขึ้นใหม่ มีเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เท่านั้นและไม่มีชั้นที่สูงกว่า ไม่งั้นเจียงชานคงสอบข้ามชั้นไปอีกชั้นนานแล้ว

สำหรับการส่งลูกสาวไปโรงเรียนอื่นเพื่อข้ามชั้น เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีความคิดนั้นอยู่เลย

เจียงซานฟังและพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ ไม่ หนูลาหยุดมานานแล้ว และคิดถึงเพื่อน ๆ ด้วย หนูจะอยู่ที่บ้านอีกหนึ่งคืน และจะกลับไปโรงเรียนในวันพรุ่งนี้”

เมื่อเห็นลูกสาวยืนกรานแบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตอบตกลง “เอาล่ะ พ่อให้ลูกตัดสินใจเองเลย ! ”

“ขอบคุณค่ะพ่อ ! ” เจียงชานพูดอย่างมีความสุข

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินการสนทนาระหว่างสองพ่อลูก พวกเขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตามใจเจียงชานมากเกินไป และยังปล่อยให้เด็กตัดสินใจเองว่าจะไปโรงเรียนเมื่อไหร่ด้วย !