ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1404 เรียนรู้อีกครั้ง

ตอนที่ 1404 เรียนรู้อีกครั้ง

ไพ่นกกระจอกเป็นการพนันที่เล่นกันมาอย่างยาวนานในท้องถิ่นของชิงโจว

หลายทศวรรษที่แล้ว ก่อนที่ชายชราจะออกจากเจี้ยนหยาง เขาก็เล่นไพ่ประเภทนี้ที่บ้านเกิดของเขา แต่เขาก็ไม่เคยได้เล่นอีกเลยตั้งแต่ที่เขาออกจากชิงโจวไป

หากไม่ใช่คนชิงโจว คนอื่นก็จะไม่สามารถเล่นไพ่ในบ้านเกิดกับเขาได้

ตอนนี้เขากลับมาที่ชิงโจวและได้เล่นไพ่ที่เขาเคยเล่นเมื่อครั้งอดีตอีกครั้ง เขาสนุกกับมันมากจนไม่สนใจที่จะเล่นหมากรุกกับเจียงชานด้วยซ้ำ นอกจากไม่มีอะไรทำจริง ๆ เขาถึงจะยอมเล่นแค่ตาสองตา

เมื่อชายชราสนใจ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ เขาแค่พูดว่า “งั้นอย่าเล่นนานเกินไปนะครับ ! ”

เจียงไห่โปพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวไป๋ ทำไมหลานไม่โทรไปบอกพ่อแม่ของหลานให้มาที่นี่ แล้วก็อยู่ทานอาหารเย็นที่บ้านลุงใหญ่ด้วยกันไปเลย ! ”

ชายชราได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดทันที “เป็นความคิดที่ดีเลยทีเดียว ! ”

ถ้าเขาทานอาหารเย็นที่บ้านของเจียงไห่เทียน เขาก็จะสามารถเล่นไพ่ได้อีกสองสามตา ดังนั้นเขาจึงสนับสนุนความคิดนี้ทันทีทันใด

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้นจึงพูดด้วยความโกรธ “จะดีเหรอครับ ! ”

ชายชราหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “ฉันกับลุงของนายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ทำไมฉันต้องสุภาพกับเขาด้วย ใช่ไหม ? ”

เจียงไห่เทียนยิ้มและพูดว่า “ถูกต้อง ! ”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน พวกเขาทั้งสามก็เริ่มเล่นไพ่แล้ว เจียงไห่โปจึงพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ไปว่า “หลานโทรไปเองเลยนะ อาไม่ว่างแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะทานอาหารที่บ้านลุงของเขาหรือว่าบ้านของเขาก็ไม่ต่างกัน เขาจึงพยักหน้าให้ติงจงผิง และเข้าไปในบ้านเพื่อโทรหาพ่อของเขา

ภายในไม่กี่นาทีหลังจากที่รับสายโทรศัพท์ เจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ และหลินเจียอินก็เดินมาถึงพร้อมกัน

“ผู้เฒ่า คุณตั้งใจมาที่นี่เพื่อแก้แค้นพวกเขาใช่ไหม ทำไมคุณไม่เรียกฉันมาด้วยล่ะ ? ”

เจียงไห่หยางเดินเข้ามาในสนามหน้าบ้านและเห็นว่าชายชรา เจียงไห่เทียน และเจียงไห่โปกำลังเล่นไพ่นอกกระจอกกันอย่างสนุกสนาน จึงกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ

ชายชราหัวเราะ “ไห่หยาง ถ้าฉันขอให้คุณมาด้วยกัน ลูกชายของคุณจะรู้ทันทีว่าฉันตั้งใจจะมาเล่นไพ่นกกระจอก คิดเหรอว่าถ้ารู้แบบนั้นแล้วเขาจะอนุญาตให้ฉันออกมา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เม้มริมฝีปากหลังจากได้ยินแบบนี้ ก็คุณปู่บอกว่าอยากมาเดินเล่น ใครจะคิดว่าคุณปู่ตั้งใจจะมาที่บ้านลุงของผมเพื่อมาเล่นไพ่กันล่ะ

ถ้าผมไม่ยอมมาเป็นเพื่อน คุณปู่ก็จะตำหนิผมอีก

เขาคิดอย่างนั้นในใจ แต่กลับพูดออกมาว่า “คุณปู่ ผมก็แค่ยอมทำตามคำขอของคุณปู่ก็เท่านั้นแหละครับ ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับติงจงผิง “พี่ติง เตือนผมด้วยครั้งหน้า เราอย่าหลงกลของคุณปู่อีก ! ”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “ต่อให้นายมีแผนที่ดี แต่ฉันก็มีบันได ไม่ว่านายจะเตรียมตัวอย่างไร ฉันก็ชนะได้เสมอแหละ”

เจียงไห่หยางขยับเก้าอี้มานั่งลงข้างชายชรา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้เฒ่า หากคุณอยากมาเล่นไพ่นกกระจอก คุณไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้หรอก แค่บอกผม แล้วผมจะโทรเรียกพี่ใหญ่และเจ้าสามมาที่บ้านเอง ! ”

ดวงตาของชายชราเป็นประกาย เขาสมกับเป็นคนแก่ที่หัวช้าจริง ๆ

ทำไมถึงคิดได้แค่ว่าจะเล่นได้แต่ที่บ้านของเจียงไห่เทียนเท่านั้นนะ ?

แต่หากทำตามที่เจียงไห่หยางบอก โดยการเรียกเจียงไห่เทียนและเจียงไห่โปไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ แบบนี้ก็จะง่ายยิ่งกว่า

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลับ ๆ และกระซิบข้างหูของเจียงไห่หยางว่า “ถ้าคุณบอกให้ไห่เทียนและไห่โปมาเล่นไพ่ที่บ้านของคุณ เจ้าเด็กสารเลวนั่นจะว่าอะไรไหม ? ”

ดวงตาของเจียงไห่หยางเบิกกว้าง จากนั้นเขาก็พูดเสียงดัง “เขาจะกล้าได้อย่างไร ! ”

“ฉันเป็นพ่อของเขา แล้วเล่นไพ่มันผิดอะไรล่ะ ? ”

ชายชราหัวเราะเสียงดัง “ใช่ ใช่ ต้าจ้าวและต้ากั๋วเองก็ไม่กล้าจะมาเหิมเกริมกับฉันเหมือนกัน แล้วเด็กสารเลวนั่นจะกล้าขัดใจฉันได้อย่างไร ! ”

เจียงไห่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้เฒ่า นั่นเป็นเพราะคุณสนใจเขามากเกินไป เด็กสารเลวคนนั้นมั่นใจมากขึ้นก็เพราะคุณสนใจเขา”

ชายชราพยักหน้าหลังจากได้ยินแบบนั้น และพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณพูดถูก ในอนาคตฉันจะใจร้ายกับเขามากกว่านี้”

ในขณะที่พูดคุยกัน ไพ่ตานี้ก็จบลงและกำลังจะเริ่มรอบใหม่ โดยมีเจียงไห่หยางเข้าร่วมด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูมันสักพัก จากนั้นก็ส่ายหัวแล้วพูดกับติงจงผิง “พี่ติง นั่งพักที่นี่ไปก่อนนะ ผมจะไปทำอาหารก่อน”

ติงจงผิงพยักหน้าเห็นด้วยและยืนอยู่ข้างหลังชายชรา มองดูเขาเล่นไพ่

เขาถือได้ว่าเป็นบุคคลที่มีการศึกษาระดับหนึ่ง แต่เขาไม่สามารถจดจำตัวละครตัวในไพ่ทั้งยี่สิบสี่ใบของไพ่นกกระจอกได้เลย

ในจำนวน 5 ชุดนั้น เขาจำได้แค่ 3 ชุด ส่วน 2 ชุดยังจำไม่หมด

เมื่อเจียงไห่เทียนยังเป็นเด็ก (แม้ว่าจะยังเล่นไพ่ไม่เป็น แต่พวกเขาก็ได้ฝึกท่องคำศัพท์ในไพ่แล้ว)

เรื่องนี้ผู้ใหญ่ทุกคนในเจียงวานต่างก็รู้จักคำเหล่านี้ดีมาตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น

“ผู้ใหญ่บ้านเจียง พวกคุณจำอักษรพวกนี้ได้หมดเลยเหรอ ? ”

เจียงไห่เทียนยิ้มและพูดว่า “ใครก็ตามที่อายุเกินยี่สิบปี โดยไม่คำนึงถึงเพศ จะต้องท่องจำคำศัพท์ในไพ่นี้ทุกคน ! ”

ติงจงผิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมเหรอครับ ? ไม่ใช่ว่าคนหนุ่มสาวที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปีไม่ควรจะเรียนรู้เรื่องนี้เหรอ ? ”

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “มันเรียกว่าไพ่นกกระจอก ผู้เฒ่าผู้แก่ส่วนใหญ่ในชิงโจวชอบเล่นมัน แต่คนหนุ่มสาวและเด็ก ๆ ในปัจจุบันนี้แทบไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ พวกเขาสนใจแค่สิ่งใหม่ ๆ และหันมาเล่นโป๊กเกอร์มากขึ้น เช่น เอซ คิง ควีน แหม่ม แจ๊ค อะไรทำนองนั้น”

ติงจงผิงกล่าวว่า “เพราะโป๊กเกอร์นั้นเรียบง่ายกว่า แต่ตัวละครในไพ่นกกระจอกนั้นจำยากเกินไป ! ”

ชายชราหัวเราะออกมาเสียงดังหลังจากที่ได้ยินแบบนี้ และพูดกับเจียงไห่เทียนว่า “ไห่เทียน ยังมีไพ่นกกระจอกอยู่อีกชุดไหม ? ”

เจียงไห่เทียนยิ้มและพูดว่า “มีอยู่แล้วท่านผู้เฒ่า คุณอยากเอาไพ่นกกระจอกไปทำอะไรอีก ? ชุดที่เราเล่นนี้เป็นชุดใหม่ที่ฉันเพิ่งเอาออกมาใช้เมื่อไม่นานมานี้เชียวนะ”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “หามาให้เสี่ยวติงอีกชุดสิ เขาบอกว่าจำตัวอักษรในนั้นไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ? ฉันจะมอบหมายงานให้เขา เขาต้องจำทุกคำในนั้นให้ได้ภายในวันนี้ ! ”

อ่า ?

ติงจงผิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คาดคิดว่าการที่เขาแค่ร่วมสนุกเพื่อดูชายชราและคนอื่นเล่นไพ่จะทำให้เขาประสบกับหายนะที่ไม่คาดคิด โดยการที่ต้องจำคำที่ไม่คุ้นเคยเหล่านั้นให้ได้ภายในวันนี้

นี่ถือเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเขา !

ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันอาจจะไปที่ห้องครัวเพื่อช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ทำกับข้าวยังดีกว่า

เขาเสียใจมากที่เลือกจะอยู่ดูที่นี่

เจียงไห่เทียนหัวเราะเสียงดังและพูดว่า “ใช่ ต้องให้หมอติงรู้คำศัพท์ของไพ่นกกระจอกก่อน แล้วเราค่อยสอนวิธีการเล่นให้เขาทีหลังได้”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในบ้านทันที

หลังจากเล่นไพ่แล้ว ชายชราก็มองไปที่ติงจงผิงและพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวติง นายได้ยินไหม นายต้องท่องคำศัพท์ก่อน แล้วถึงจะเข้าใจการเล่นไพ่นกกระจอกได้ง่ายขึ้น ! ”

“หากว่านายเล่นเป็นแล้ว เราค่อยไปสอนเสี่ยวจางทีหลัง เมื่อเรากลับไปที่เทียนจิง ! ”

“ซึ่งหากว่าพวกเธอสองคนเล่นไพ่นกกระจอกเป็น อนาคตก็จะสามารถเล่นเป็นเพื่อนกับฉันได้ ! ”

ใบหน้าของติงจงผิงดูน่าเกลียดมากขึ้นไปอีก…

ในเวลานี้ เจียงไห่เทียนก็ได้นำไพ่นกกระจอกเก่า ๆ ออกจากจากในบ้านแล้วเอามาให้ติงจงผิง แล้วพูดว่า “หมอติง คุณขอให้ชานชานช่วยสอนคุณได้ เธอรู้คำศัพท์ทั้งหมดที่อยู่ในนี้…”

ติงจงผิงพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง และมองไปที่เจียนชานที่กำลังเล่นกับเจียงซืออยู่

เจียงชานได้ยินสิ่งที่ชายชราและเจียงไห่เทียนพูดมานานแล้ว เธอจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ ไม่มีปัญหา หนูจะช่วยสอนคำศัพท์พวกนี้ให้อาจารย์เอง ! ”

ติงจงผิงขมวดคิ้ว : ฉันจำคำที่จำยากขนาดนี้ไม่ได้หรอก แม้ว่าจะให้เวลาฉันหนึ่งวันเต็ม ๆ ก็ตาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหนึ่งชั่วโมงเลย !

เขายังสงสัยว่าเจียนชานอายุเท่าไหร่เอง ทำไมเธอถึงจำคำศัพท์ยาก ๆ แบบนี้ได้แล้ว ?

“อาจารย์ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวหนูจะไปเอาบางอย่างมาให้ก่อน ! ”

หลังจากที่เจียงชานพูดจบ เธอก็พาเจียงซือเดินเข้าไปในบ้าน

ในไม่ช้า เธอก็หยิบปากกาออกมา ถามติงจงผิงว่าอยากที่จะจำคำศัพท์ในไพ่นกกระจอกให้ง่ายขึ้นไหม จากนั้นเธอก็เริ่มเขียนแผนผังขึ้นมาให้เข้าใจง่ายขึ้น

ไพ่นกกระจอกมีอักขระทั้งหมด 24 ตัว แต่ละตัวอักษรจะมี 4 ใบ ทำให้มีไพ่มีทั้งหมด 96 ใบ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เลือกไพ่หนึ่งใบจากไพ่ 24 ใบที่มีอักขระต่างกัน และจัดเรียงตามลำดับซ่าง ชิว ฮัว ฉี เอ้อ ปา เจีย เค่อ