ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1430 นี่เป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ

ตอนที่ 1430 นี่เป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินเจียจวินพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าปู่ได้ตัดสินใจที่จะไปเจี้ยนหยางเพียง 4 คนพ่อลูก คือมีเขา ลุงใหญ่ ลุงรอง และพ่อตาของเขาเท่านั้น ไม่มีคนอื่น

คาดว่าในเวลานี้ สมาชิกในครอบครัวหลินทุกคนคงจะคิดว่าพวกเขาจะได้ไปที่เจี้ยนหยางด้วยในวันพรุ่งนี้

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณปู่เพิ่งบอกว่าเขาจะไม่พาพวกพี่ไปที่เจี้ยนหยางด้วยในวันพรุ่งนี้”

อ่า ?

หลินเจียจวินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามออกมาด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณปู่ไม่พาพวกเราไปด้วยล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่ามันเป็นการตัดสินใจของชายชรา

ยังไงชายชราก็จะประกาศเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นไม่สำคัญว่าเขาจะบอกหลินเจียจวินล่วงหน้าหรือไม่

หลินเจียจวินได้ยินแบบนี้ แม้ว่าเขาจะประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาขดริมฝีปากแล้วพูดว่า “ไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไร ถ้าไปกัน ทุกคนก็คงจะวุ่นวายน่าดู”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า บางทีชายชราก็อาจจะคำนึงถึงเรื่องนี้เหมือนกัน

นอกจากนี้ คนในตระกูลหลินก็เพิ่งไปที่เจี้ยนหยางมา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรีบไปที่นั่นอีก

ชายชราอยากไปที่นั่นด้วยตัวเองเพราะเขาอายุมากแล้ว และไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับไปที่เจี้ยนหยางอีกครั้งไหม

ถ้าจะให้พูดกันตามตรงคือชายชราต้องการไปที่นั่นเพื่อกล่าวอำลา

เขาส่งบุหรี่ให้หลินเจียจวิน แล้วถามว่า “แล้วพี่เจียเหลียงอยู่ที่ไหนเหรอครับ ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “อยู่นอกประตู เขากำลังคุยกับพี่เจียตงและคนอื่นอยู่”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทำไมพี่ไม่ไปคุยกับพวกเขาล่ะ ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ฉันไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาพูดถึงหรอก ฉันมาที่นี่เพื่อพักผ่อน เมื่อฉันกลับไปที่เจียงเฉิง ก็มีงานรอฉันอยู่อีกเพียบ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “โอเค งั้นผมขอตัวก่อน ผมจะไปหาพี่เจียเหลียงเพื่อคุยเรื่องงานสักพัก”

หลินเจียจวินพยักหน้า “นายไปเถอะ เมื่อคุณปู่และคนอื่นออกมา ฉันจะไปนวดเท้าต่อสักพัก ฉันขี้เกียจนั่งบนเครื่องบินเส็งเคร็งนั่นจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า “พูดอย่างกับพี่ไม่เคยขับเครื่องบินรบงั้นแหละ ? ”

หลินเจียจวินเม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า “มันแตกต่างออกไป ในอดีตเครื่องบินรบมีไว้เพื่อการฝึกฝน ตอนนี้การเดินทางโดยเครื่องบินเพื่อความสะดวกและสบายไม่ใช่หรือไง แต่เครื่องบินเส็งเคร็งนั้นอึดอัดชะมัด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อย่ากังวลไปเลยครับ อีกไม่นานเราก็จะผลิตแอร์บัสได้ จากนั้นเครื่องบินก็จะนั่งได้สบายแล้ว”

หลินเจียจวินรู้ดีว่านิคมอุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั้งสี่แห่งของเจียงเสี่ยวไป๋มีสาขาพัฒนาอุตสาหกรรมการบิน นอกจากนี้เขายังรู้ด้วยว่าเวทีแลกเปลี่ยนทรัพยากรมนุษย์ที่เขาสร้างขึ้นกำลังล่าผู้คนที่มีความสามารถจากทุกหนแห่งเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการก่อตั้งสถาบันการบิน ซึ่งเขามีหน้าที่แค่ตั้งหน้าตั้งตารอเท่านั้น “ถ้าอย่างนั้นก็เร่งกระบวนการหน่อย และอย่าปล่อยให้ฉันรอนานเกินไป ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาก็อยากจะเร่งความเร็วได้แบบนั้นเหมือนกัน

แต่หลายสิ่งหลายอย่างยังต้องทำทีละขั้นตอน

“ครับ งั้นผมไปก่อน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวลาและเดินไปที่ประตู

วันนี้มีการแขวนตะเกียงไว้ที่ประตูหน้าบ้าน และมีโคลงคู่สีแดงสดติดอยู่บนนั้น แสงไฟของตะเกียงสีแดงอันมีเสน่ห์ส่องออกมาสลัว ๆ มันให้ความรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากเดินออกประตูมา หลินเจียตง, หลินเจียเหลียง, หลินเจียเซิ่ง และหลินเจียปิงต่างก็พิงราวบันไดหน้าประตู สูบบุหรี่และกำลังพูดคุยกันอยู่

“คุณปู่ยอมให้นายออกมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา หลินเจียเหลียงก็พูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณปู่เรียกให้ผมไปเพียงเพื่อพูดคุยเรื่องสั้น ๆ เท่านั้นครับ และก็ให้ผมออกมาเลย”

หลินเจียเหลียงถามอย่างสบาย ๆ ว่า “เกิดอะไรขึ้นกัน ? ”

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็บอกเรื่องที่ชายชราได้ตัดสินใจจะพาเฉพาะหลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว และหลินต้าเหว่ยไปที่เจี้ยนหยาง แล้วขอให้เขาเป็นคนขับรถไปส่ง

หลินเจียตงจึงได้กล่าวว่า “ครั้งล่าสุดเราก็ไปที่นั่นมาแล้ว แต่ทำไมรอบนี้คุณปู่ถึงไม่ยอมให้พวกเราไปด้วยล่ะ ? ”

หลินเจียเหลียงยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ต่อให้มีคนไปเยอะ แต่การเช่ารถที่นี่ก็สะดวกอยู่แล้ว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

หลินเจียเซิ่งกล่าวว่า “ช่างเถอะครับ ในเมื่อปู่ตัดสินใจแบบนี้แล้ว เราก็แค่ยอมรับการตัดสินใจของเขาก็พอ ! ”

หลินเจียปิงพยักหน้า “ใช่ คุณปู่ต้องมีเหตุผลอยู่แล้ว ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้ ไม่ต้องกังวลอะไร แค่ฟังเขาก็พอ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ แค่พวกพี่เข้าใจก็ดีแล้วครับ มาพูดถึงเรื่องของเรากันดีกว่า”

หลินเจียเหลียงกล่าวว่า “ใช่ มาคุยเรื่องของฉันกันก่อน”

เขาเป็นรองประธานสำนักงานใหญ่แห่งประเทศจีน และได้ร่วมลงทุนกับเจียงเสี่ยวไป๋มาแล้วหลายครั้ง ซึ่งแต่ละโครงการก็ทำกำไรได้ดี เมื่อมีโอกาสมาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในครั้งนี้ เขาก็อยากจะพูดคุยเรื่องการลงทุนในโครงการใหม่กับเจียงเสี่ยวไป๋

หลังจากที่ได้สนทนา เขาก็ได้รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะร่วมมือกับกระทรวงโทรคมนาคมที่พี่ชายคนโตของเขาทำงานอยู่เพื่อพัฒนาโทรศัพท์มือถือ เขาจึงพูดขึ้นมาทันที “นี่คือเรื่องที่นายพูดกับพี่เจียงตงเมื่อตอนเย็นนี้ใช่ไหม ถ้าฉันรู้ เราคงได้คุยกัน เพราะฉันเองก็สนใจโครงการนี้เหมือนกัน”

หลินเจียตงกล่าวว่า “หากนายสนใจ ก็สามารถร่วมลงทุนได้เหมือนกัน ! ”

ด้วยการมีส่วนร่วมของธนาคารกลางแห่งประเทศจีน เงินทุนจึงมีความเสถียรมากขึ้น ดังนั้นหลินเจียตงจึงเต็มใจอย่างแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้และพูดว่า “นี่เป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ หากธนาคารของพี่อยากจะร่วมลงทุนด้วยกัน ก็ตามสบายเลยครับ ! ”

หลินเจียเหลียงพูดด้วยความประหลาดใจ “นายเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ในโครงการนี้ แต่กลับบอกว่านี่เป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ งั้นถ้านี่เป็นเพียงโครงการเล็ก ๆ แล้วนายยังมีโครงการใหญ่อะไรอีกบ้าง ? ”

มีความตื่นเต้นและความคาดหวังในน้ำเสียงของเขา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มีโครงการใหญ่ ๆ มากมาย แต่ผมไม่รู้ว่าธนาคารของพี่จะสามารถทำตามได้กี่โครงการ”

ความเห็นส่วนตัวของหลินเจียเหลียงคือเขาต้องการลงทุนในโครงการทั้งหมดที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังทำอยู่

แต่เขาเป็นเพียงตัวแทนที่มาเจรจาให้ก็เท่านั้น ซึ่งการตัดสินใจทั้งหมดจะต้องได้รับการลงมติโดยรวมด้วย

เขาพูดว่า “งั้นนายเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังก่อนดีไหม ? ฉันจะได้ทำความเข้าใจไว้ก่อน ! ”