ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1434 กลับบ้านไปแจ้งข่าว
ตอนที่ 1434 กลับบ้านไปแจ้งข่าว
“เสี่ยวไป๋ ! ”
เสียงเศร้าของหลินต้าเหว่ยดังมาจากปลายสาย
“พ่อ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียงของหลินต้าเหว่ย เขาก็รู้ว่าพ่อตาของเขาคงจะรู้เรื่องการจากไปของชายชราแล้ว
หลินต้าเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ลูกคงรู้แล้วสินะ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่เจียตงเพิ่งโทรมาหาผม เขาบอกว่าลุงใหญ่อยากจะโทรบอกพ่อด้วยตัวเอง ดังนั้นผมจึงไม่ได้โทรไปบอกพ่อ”
หลินต้าเหว่ยพูดว่า “อืม ฉันจะจัดการงานที่นี่ให้เสร็จและจะรีบไปที่ชิงโจว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครับ ผมก็จะรีบกลับบ้านเหมือนกัน”
หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “บอกพ่อแม่ของลูกด้วย ถ้าพวกเขาอยากไป ก็ให้พวกเขาไปด้วยกันเลย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ”
หลังจากพูดจบ เขาก็หยุดพูดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “พ่อ อีกเรื่องที่ผมอยากปรึกษาพ่อก็คือลุงใหญ่และอาสามของผมสนิทกับคุณปู่มากระหว่างที่เขามาอยู่ที่เจียงวาน ถ้าสะดวก ผมก็อยากพาพวกเขาไปเหมือนกัน พอจะได้ไหมครับ ? ”
หลินต้าเหว่ยพูดว่า “พวกเขาเป็นเพื่อนของชายชรา ฉันควรจะเป็นคนเชิญพวกเขาด้วยซ้ำ งั้นนายช่วยไปบอกให้พวกเขาแทนฉันก็แล้วกัน ไว้ฉันจะขอโทษพวกเขาเมื่อเราพบกันเอง”
เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูด “ผมบอกหรือพ่อบอกก็ไม่ต่างกันหรอกครับ แล้วเจอกันที่สนามบินนะครับ”
หลินต้าเหว่ยตอบตกลงและวางสายไป
หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋วางโทรศัพท์ลงแล้ว เขาก็เดินไปที่ห้องทำงานของหลินเจียอินทันที
“คุณมาที่นี่ มีอะไรหรือเปล่า ? ”
หลินเจียอินรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยเมื่อเธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มาหา
ที่ทำงาน เธอมักจะไปที่สำนักงานของเจียงเสี่ยวไป๋เกือบทุกครั้ง ซึ่งปกติแล้วเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ค่อยมาที่ออฟฟิศของเธอสักเท่าไหร่
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเจียอินและทนไม่ได้ที่จะบอกข่าวการตายของชายชราให้เธอฟัง
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จำเป็นต้องพูดมันออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เมียจ๋า ผมมีข่าวร้ายจะมาบอกให้คุณทราบ และอยากให้คุณทำใจไว้ดี ๆ ”
หลินเจียอินได้ยินแบบนั้นก็ใจคอไม่ค่อยดี “เกิดอะไรขึ้น ? ”
จากนั้นเธอก็เห็นว่าใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ค่อยดีนัก มันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะกังวลเข้าไปอีก เธอจึงถามอย่างรวดเร็วว่า “ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กัดฟันแน่น ใบหน้าของเขาโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามกดเสียงไม่ให้สะอื้นให้ “เมียจ๋า คุณปู่…เขา…จากเราไปแล้ว ! ”
“จากไปไหน ? ” หลินเจียอินถามด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่ใบหน้าของเธอยังคงอึ้ง
เธอไม่เคยสัมผัสกับเรื่องแบบนี้มาก่อน และเธอไม่เข้าใจว่า ‘จากไป’ หมายถึงอะไร
เมื่อเห็นว่าหลินเจียอินไม่เข้าใจ เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดว่า “จากไปหมายถึงจากไปตลอดกาล”
“อะไรนะ ? ” หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง คราวนี้เธอเข้าใจแล้ว เธอไม่อยากจะเชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างว่างเปล่า น้ำตาก็ไหลออกมา ร่างกายอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา
เจียงเสี่ยวไป๋รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงตัวเธอเอาไว้ แล้วพูดว่า “พี่เจียตงโทรมาหาผมและบอกว่าคุณปู่จากไปแล้ว เขาจากไปอย่างสงบและไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ ”
หลินเจียอินร้องไห้ออกมาจนร่างกายสั่นสะท้าน “ทำไมมันกะทันหันขนาดนี้ ทำไมคุณปู่ถึงจากไปกะทันหันแบบนี้ ? ”
สำหรับเธอ เธอไม่ได้เตรียมใจกับเรื่องนี้มาก่อนเลย
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราทุกคนต่างก็ประหลาดใจ เมียจ๋า คุณอย่าเพิ่งเศร้าเกินไป เพราะเราต้องรีบไปเทียนจิงให้เร็วที่สุดก่อน”
แต่หลินเจียอินไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลย เธอร้องไห้ออกมาและพึมพำว่า “คุณปู่ … คุณปู่ …”
เจียงเสี่ยวไป๋ปลอบเธอสักพัก แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้เธอหยุดร้องไห้ได้เลย
เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เมียจ๋า เรารีบกลับไปบ้านเพื่อเตรียมตัวกันเถอะนะ ! ”
หลินเจียอินเช็ดน้ำตาของเธอแล้วพูดว่า “ได้”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไปล้างหน้าก่อนเถอะ อย่าให้เหลิ่งเวยและคนอื่นเห็นน้ำตาเลย”
เมื่อได้ยินแบบนั้น หลินเจียอินก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้า จากนั้นออกไปกับเจียงเสี่ยวไป๋และกลับไปที่เจียงวานด้วยกัน
“ทำไมวันนี้ถึงกลับมาเร็วจัง ? ”
เจียงไห่หยางถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินกลับมาหลังจากที่ทั้งคู่ไปทำงานได้ไม่นาน
หวังซิ่วจวี๋ดูจะใส่ใจรายละเอียดมากกว่า เธอมองไปที่หลินเจียอิน แล้วถามว่า “อินอิน ทำไมถึงร้องไห้แบบนั้น ? ”
เมื่อหลินเจียอินออกจากบริษัทก่อนหน้านี้ เธอก็ได้ล้างหน้าแล้ว แต่เธอก็ร้องไห้มาตลอดทางที่อยู่ในรถ
ก่อนเข้าไปในบ้าน แม้ว่าเธอจะเช็ดน้ำตาบ้างแล้ว แต่น้ำตาบนใบหน้าของเธอก็ยังมีอยู่ และหวังซิ่วจวี๋ก็ได้สังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ
“แม่……”
หลินเจียอินทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอโยนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหวังซิวจวี๋และเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“เกิดอะไรขึ้นกัน ? ”
“อินอิน เกิดอะไรขึ้น บอกแม่มาสิ ! ”
หวังซิ่วจวี๋พูดเบา ๆ ขณะที่ตบหลังหลินเจียอินไปด้วยเพื่อปลอบเธอ
หลังจากพูดจบ เขาก็ถามอีกครั้งว่า “ถูกเสี่ยวไป๋รังแกมาหรือเปล่า ? ถ้าเขากล้ารังแก แม่จะช่วยจัดการเขาให้เอง ! ”
ขณะที่เธอพูด เธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างดุเดือด และคาดโทษว่าทำไมเขาถึงรังแกภรรยาของเขาแบบนี้ ?
เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ทำไมเมื่อมีอะไรเกิดขึ้น แม่จะต้องโทษว่าเป็นความผิดของเขาด้วย ?
หลินเจียอินได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “แม่คะ ไม่… ไม่ใช่…”
หวังซิ่วจวี๋เริ่มสับสนมากขึ้น และถามอย่างกังวลว่า “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกแม่มาสิ แม่กังวลแทบตายอยู่แล้ว ! ”
เจียงไห่หยางก็กังวลเช่นกันและถามเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “บอกฉันมาสิว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “พ่อ ปู่ของเจียอินจากไปแล้ว ! ”
“อะ…อะไรนะ…” สีหน้าของเจียงไห่หยางแข็งค้างไป ขณะที่บุหรี่ที่เขาถืออยู่ในมือก็หล่นลงบนพื้นอย่างเงียบ ๆ
หวังซิ่วจวี๋ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เป็นไปได้ยังไง ? เมื่อไม่นานมานี้ ตอนอยู่ที่บ้านของเรา ผู้เฒ่ายังสบายดีอยู่เลย ทำไมเขาถึงจากไปกะทันหันขนาดนี้ ? ”
เธอไม่เชื่อ..
เจียงไห่หยางกลับมามีสติอีกครั้งและถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋เล่าเรื่องราวการตายของชายชราให้พ่อกับแม่ของเขาฟัง
เจียงไห่หยางถอนหายใจ “โอ้…ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ! ”
หลังจากถอนหายใจ เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “แกกำลังจะไปที่เทียนจิงใช่ไหม ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “พ่อแม่ของเจียอินและพี่ชายคนโตกำลังรีบมาที่นี่ เมื่อพวกเขามาถึง เราจะออกเดินทางกันทันที”
เจียงไห่หยางพูดว่า “ฉันก็อยากไปที่นั่นเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะได้ไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “พ่อ ถ้าพ่ออยากไปก็ไปได้ครับ ! ”
ขณะที่เขาพูด เขาก็มองไปที่แม่ของเขาเหมือนกัน
หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นแม่ก็จะไปเหมือนกัน ห่วงก็แต่อันอันและห่าวห่าวเท่านั้น…”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณปู่เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ถ้าพาอันอันและห่าวห่าวไปคงจะไม่สะดวก พวกเขายังเด็กอยู่ ดังนั้นให้พวกเขาอยู่ที่นี่ดีกว่าครับ”
หวังซิ่วจวี๋คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ไปดีกว่า พวกเธอจะได้ไปโดยไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลอันอันและห่าวห่าวอยู่ที่บ้านเอง ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วย และพูดกับเจียงไห่หยางว่า “เราควรจะบอกเรื่องนี้กับลุงใหญ่และอาสามด้วย พ่อคิดว่าดีไหมครับ ? ”
เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ใช่ ฉันจะไปกับแกเอง ! ”
จากนั้น เขาก็พูดกับหวังซิ่งจวี๋ว่า “ช่วยเจียอินเก็บข้าวของเถอะ ยังไงพวกเขาก็จะออกเดินทางกันในไม่ช้านี้แล้ว ! ”
หวังซิ่วจวี๋ตอบตกลงและพาหลินเจียอินเข้าไปในบ้าน พูดปลอบใจเธอและช่วยจัดกระเป๋าไปด้วย
ส่วนอีกด้าน เจียงไห่หยางและเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ไปที่บ้านของเจียงไห่เทียนก่อน
เพื่อประหยัดเวลา เจียงเสี่ยวไป๋จึงขับรถไปที่นั่นแทนการเดิน
พวกเขามาถึงเร็วมาก
เจียงไห่เทียนก็แปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มาที่นี่ จึงรีบถามว่า “เสี่ยวไป๋ มีอะไรหรือเปล่าถึงมาที่นี่ได้ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงใหญ่ ผมมีเรื่องจะมาแจ้งครับ พอดีว่าปู่ของเจียอินเสียชีวิตแล้ว…”
YOU MAY ALSO LIKE
