ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1448 คุณคิดว่าสามารถหลบเลี่ยงได้อย่างนั้นหรือ ?

ตอนที่ 1448 คุณคิดว่าสามารถหลบเลี่ยงได้อย่างนั้นหรือ ?

รถทั้งสองคันก็ขับมาถึงลานเล็ก ๆ หน้าต้นหนานใหญ่บนถนนกู่หยาอย่างรวดเร็ว

หลังลงจากรถแล้ว เจียงเสี่ยวเฟิงก็ชี้ไปยังตึกสีอิฐที่อยู่ข้างหน้า แล้วพูดกับเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ว่า “แม่ครับ พ่อครับ นี่คือบ้านพ่อตาแม่ยายของพี่รอง ! ”

เจียงไห่หยางมองไปที่ตึกเก่าตรงหน้าแล้วพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกของเราที่มาที่นี่ ที่ผ่านมาเราไม่คิดจะมาหาพวกเขาเลย มันดูไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ”

หวังซิ่วจวี๋ก็ยังกล่าวว่า “หยุดพูดเรื่องนี้ แล้วรีบนำของที่คุณเตรียมมาออกไปให้พวกเขาเร็ว ๆ เถอะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มาบ้านพ่อตาแม่ยายของลูกชาย ดังนั้นจึงได้เตรียมฝากมาให้พวกเขาด้วย

เรื่องเบคอนและของฝากอื่น ๆ ค่อยว่ากัน ประเด็นสำคัญคือเจียงไห่หยางได้ขอเหล่าเหมาไถของเจียงเสี่ยวไป๋มาให้พวกเขาอีกสองขวด

ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้สึกเหมือนไม่ได้แสดงความจริงใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

เจียงเสี่ยวไป๋เปิดหีบและหยิบของขวัญที่เขาเตรียมไว้ออกมา พร้อมที่จะยกมันเข้าไปในบ้านเอง แต่เจียงไห่หยางก็เข้ามาคว้ามันไว้ “ฉันจะยกของฝากไปให้พวกเขาเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้แต่ยิ้มและปล่อยให้พ่อของเขาทำไป

เขาไม่ได้นำอะไรติดตัวเข้าไปด้วยเลย นอกจากกระเป๋าเดินทางสองสามใบ ท้ายที่สุดเขาก็จะมาอาศัยอยู่ที่บ้านพ่อตาของเขาสักพัก เขาก็เลยนำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาด้วยมากมาย

เจียงเสี่ยวเฟิงเองก็นำของขวัญมาด้วยตนเอง ทุกครั้งที่เขามา เขาจะไม่มามือเปล่า และมักจะนำเหล้าติดตัวมาด้วย

ครั้งนี้เขาก็ได้หยิบเหล้าติดท้ายรถมาด้วยสองกล่อง

ผู้ใหญ่ต่างก็ยุ่ง แต่เจียนชานและเจียงถิงนั้นไม่มีอะไรทำ พวกเธอวิ่งไปที่บ้านของหลินต้าเหว่ยแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นก็เดินตามมาที่ประตู หลิวอี้ถิงมายืนรอเพื่อทักทายพวกเขา เมื่อเห็นว่าเจียงไห่หยางนำของฝากมามากมาย เธอก็ยิ้มและพูดว่า “พ่อสามีเจียอิน แค่มากินข้าว จะเตรียมของมามากมายทำไม ! ”

เจียงไห่หยางหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “สวัสดีแม่ยายเสี่ยวไป๋ ฉันไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเยอะหรอก ไม่เหมือนตอนที่พวกคุณไปบ้านฉัน…”

หลังจากทักทายกันอย่างสุภาพ ทุกคนก็เข้าไปในบ้าน

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว หลิวอี้ถิงก็ยุ่งอยู่กับการเสิร์ฟชา เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นมาช่วย

เจียงไห่หยางไม่เห็นหลินต้าเหว่ยออกมา จึงถามว่า “แล้วพ่อตาเสี่ยวไป๋ยังทำงานอยู่เหรอ ? ”

หลิวอี้ถิงพูดด้วยรอยยิ้ม “งานของเขาก็ไม่ได้เยอะไปกว่าฉันหรอก แต่เขามักจะติดธุระนั่นนี่เต็มไปหมด แต่ฉันได้โทรหาเขาแล้ว ไม่นานเขาคงจะกลับมา”

เจียงไห่หยางพูดอย่างรวดเร็วว่า “ไม่จำเป็น ปล่อยให้เขาจัดการธุระของตนเองไปก่อน ถ้าเขาต้องเลื่อนงานเพื่อมาต้อนรับเรา เช่นนั้นมันคงจะไม่ดี ! ”

หลิวอี้ถิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร เมื่อคืนฉันได้รับโทรศัพท์และรู้ว่าคุณจะมา เขาจึงเตรียมการไว้ พอฉันโทรหาเขา ฉันแค่บอกว่าพวกคุณมาถึงแล้ว”

เจียงไห่หยางพูดว่า “ถึงอย่างนั้นเราก็ยังรบกวนคุณอยู่ ! ”

ทั้งสองแตกต่างจากเขาและหวังซิ่วจวี๋ เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ทำงาน แต่หลินต้าเหว่ยและหลิวอี้ถิงต่างก็มีงานที่ต้องทำ และตำแหน่งหน้าที่การงานของพวกเขาก็สูง

หลิวอี้ถิงยังต้องลางานในวันนี้

หลิวอี้ถิงพูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อสามีก็สุภาพเกินไป เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ ยังไงซะเราก็ต้องทำงานทุกวันอยู่แล้ว”

หลังจากรินชาให้ทุกคนแล้ว หลิวอี้ถิงก็กล่าวว่า “พ่อสามี แม่สามีเจียอิน เสี่ยวเฟิง และเจาตี้ เชิญนั่งลงก่อนเถิด เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารมาให้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเช่นนั้นก็พูดอย่างรวดเร็ว “แม่ครับ เดี๋ยวผมไปทำให้ก็ได้ครับ”

หลิวอี้ถิงโบกมือแล้วพูดออกมาว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อแม่ของลูกมาที่นี่ ดังนั้นคุยกับพวกเขาไปก่อนเถอะ แม่ได้เตรียมอาหารไว้หมดแล้ว เหลือแค่ผัดเท่านั้น ! ”

หลินเจียอินจึงยืนขึ้น แล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันจะไปช่วยแม่เอง ! ”

คราวนี้หลิวอี้ถิงไม่ได้หยุดลูกสาวของเธอเอาไว้

ท้ายที่สุดแล้ว หลินเจียอินก็เป็นลูกสาว ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลที่จะเข้าไปช่วยแม่ของเธอทำอาหาร

แต่เจียงเสี่ยวไป๋นั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นลูกเขย ซึ่งเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็อยู่ที่นี่ เธอจึงรู้สึกว่าไม่เหมาะสมที่จะขอให้เจียงเสี่ยวไป๋มาทำอาหารต้อนรับพ่อแม่ของเขาเอง

นี่คือธรรมชาติของโลก เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจว่าแม่ยายของเขาหมายถึงอะไร หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงไม่ตอแยและพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้ครับ งั้นผมจะอยู่คุยกับพ่อแม่ของผมเอง”

หลังจากนั้น เขาก็นั่งลง

หลิวอิ้ถิงและหลินเจียอินเข้าไปในครัว เจียงไห่หยางและคนอื่นอยู่ในห้องนั่งเล่น โดยปกติแล้วเวลาพ่อกับแม่ของเขาคุยกัน จะไม่มีหัวข้อที่จริงจัง นอกจากหยอกล้อเด็กน้อยสองคนอย่างเจียงอันและเจียงห่าวประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินต้าเหว่ยก็เปิดประตูและเดินเข้ามาข้างในบ้าน

“พ่อสามีแม่สามีเจียอิน ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่กลับมาช้า เป็นความประมาทของฉันเอง ! ” หลินต้าเว่ยพูดด้วยรอยยิ้มทันทีที่เขาเข้าบ้านมา

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “พ่อตาเสี่ยวไป๋อย่าพูดอย่างนั้น เรามาที่นี่และยังรบกวนคุณ ทำให้คุณเสียการเสียงานอีกต่างหาก ! ”

หลินต้าเหว่ยโบกมือ “พ่อสามีแม่สามียืนทำอะไรอยู่ ? เชิญนั่งลงก่อนเถอะ ! ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบบุหรี่ออกมาและยื่นให้เจียงไห่หยางอีกครั้ง

หลังจากนั้น เขามองไปที่เจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ที่ยืนขึ้นเช่นกัน และพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเธอก็ควรนั่งลงเหมือนกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเจอกันที่นี่ ทำไมถึงยังสุภาพขนาดนี้ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ยื่นบุหรี่ให้เจียงเสี่ยวเฟิงด้วย

และสุดท้ายเขาก็มอบบุหรี่ให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้โอกาศทักทายหลินต้าเหว่ยในเวลานี้ “สวัสดีครับพ่อ ! ”

หลินต้าเหว่ยพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองได้พบกันนับตั้งแต่ชายชราจากไป และกลับมาจากเทียนจิง

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่พ่อตาของเขาและเห็นว่าเขาผอมลงมาก อีกทั้งบนหัวยังมีผมหงอกขึ้นเต็มขมับของเขา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดอะไรปลอบใจออกมาในเวลานี้ เขาแค่ช่วยจุดบุหรี่ให้หลินต้าเหว่ยแล้วนั่งลง

ที่นั่น เจียนชานและเจียงถิงกำลังเล่นกัน พวกเธอวิ่งเข้ามาทักทาย ส่วนหลินต้าเหว่ยก็พูดสองสามคำกับเด็กน้อยทั้งสอง แล้วมองไปที่เจียงอันและเจียงห่าว จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ เจียงไห่หยาง ไม่นานทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันอีกครั้ง

หลังจากนั้นสักพัก หลินเจียอินยกอาหารออกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ และเชิญทุกคนให้มาทานอาหาร

บ้านของเขาไม่ใหญ่มากนัก ทำให้เมื่อมีคนมาทานข้าวที่บ้านหลายสิบคนก็แทบจะนั่งไม่เพียงพอ ขณะรินเหล้าให้เจียงไห่หยาง หลินต้าเหว่ยก็กล่าวว่า “บ้านของฉันไม่กว้างขวางเท่ากับบ้านของพ่อสามีหรอก ฉันก็เลยมีความคิดที่จะสร้างบ้านใหม่ขึ้นมา ! ”

เจียงไห่หยางพูดอย่างสุภาพ “พ่อตาของฉัน อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย แค่เราได้มานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”

หลินต้าเหว่ยพยักหน้าและถอนหายใจออกมา “ใช่ ฉันกับแม่ของเจียอินรอคอยการมาของพวกคุณนานแล้วเหมือนกัน ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็กล่าวเสริมว่า “คราวนี้ ในเมื่อพวกคุณมาอยู่ที่นี่ ถ้าหากทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เราสองพี่น้องก็จะได้ดื่มด้วยกันบ่อยขึ้น”

เจียงไห่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม “คราวนี้ฉันวางแผนที่จะมาอยู่เป็นเดือนเลย คงจะได้รบกวนคุณบ่อย ๆ แล้วล่ะ ! ”

หลินต้าเหว่ยหัวเราะเสียงดัง “ยิ่งดีเข้าไปอีกถ้าหากพวกคุณอยู่ที่นี่ไปนาน ๆ จะเรียกว่ารบกวนเราสองคนได้อย่างไร ? ”

เมื่อเขารินเหล้า งานเลี้ยงเล็ก ๆ ก็เริ่มอย่างเป็นทางการ

ฝีมือการทำอาหารของหลิวอิ้ถิงก็ดีเช่นกัน อาหารที่เธอทำแต่ละอย่างอร่อยมาก

ในช่วงบ่าย หลินต้าเหว่ยไม่ได้ไปทำงาน เขากำลังออกไปเดินเล่นกับเจียงไห่หยางหลังจากที่กินข้าวเสร็จ

ส่วนเจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ก็ได้ขอตัวออกไปก่อน

พวกเขาทำอะไรไม่ได้ พ่อและแม่จะมาอยู่ที่นี่ จึงจำเป็นต้องซื้อของบางอย่างเข้าบ้านจริง ๆ พวกเขาทั้งสองจึงต้องออกไปซื้อของข้างนอก

ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่มีอะไรทำ เขาใช้เวลาช่วงบ่ายกับเจียงอันและเจียงห่าวที่บ้าน

เจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ขับรถไปจนถึงห้างสรรพสินค้า หลัวเจาตี้ดูเศร้าเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันรู้ว่าครั้งนี้ พ่อแม่จะมาอยู่กับเราที่นี่จริง ๆ แล้วแบบนี้เราควรทำอย่างไรดี ? ”

เจียงเสี่ยวเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อน “คุณคิดว่าจะสามารถหลบเลี่ยงได้อย่างนั้นเหรอ ? แม้ว่าครั้งนี้เราจะหนีไปได้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเจอเหตุการณ์นี้อยู่ดี”