ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1455 หลัวฉางเซิงมาถึงชิงโจวแล้ว

ตอนที่ 1455 หลัวฉางเซิงมาถึงชิงโจวแล้ว

โจวเสี่ยวโจกล่าวว่า “ฉันเห็นในรายการข่าวซินเหวินเหลียนปัวเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าผู้นำหลินไปศึกษาดูงานที่ฮุ่ยโจว”

หลังจากพูดจบแล้ว เธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

บอกแค่นี้ก็พอแล้ว เธอรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะทำความเข้าใจเรื่องราวต่อจากนี้ได้เอง

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจได้ในทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่น่าแปลกใจที่จู่ ๆ ทำไมผู้นำของฮุ่ยโจวจะเดินทางมาชิงโจว แถมยังชักชวนเจียงเจียกรุ๊ปให้มาร่วมพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ด้วย

เขาจำได้ว่าหลังจากที่หลินต้าจ้าวมาที่ชิงโจวเป็นครั้งแรก เขาก็ได้เห็นอาคารชิงโจวและหลังจากที่เขาได้ไปเดินเที่ยวที่ถนนนักชิม เขาก็บอกกับหลินเจียอินในทันทีว่าเขาอยากจะให้เจียงเจียกรุ๊ปพัฒนาโครงการประเภทนี้ไปทั่วประเทศ

เจียงเสี่ยวไป๋ที่รู้แบบนั้นก็เตรียมตัวกับเรื่องนี้มาโดยตลอดเช่นกัน

ที่จริงก่อนหน้านี้หลินต้าจ้าวเองก็เคยพูดเรื่องนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวอะไรใด ๆ เอาจริง ๆ แล้วโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นที่พูดถึงกันในเทียนจิง เซี่ยงไฮ้ และเจียงเฉิง พวกนั้นล้วนเป็นผลมาจากการดำเนินงานของเจียงเจียกรุ๊ปทั้งนั้น

เขารู้ว่ามันจะเกิดขึ้นในภายหลัง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นไวขนาดนี้

เขาถามแบบสบาย ๆ ว่า “พวกเขาคุยกันมานานเท่าไหร่แล้ว ? ”

โจวเสี่ยวโจตอบว่า “พึ่งคุยกันไปประมาณสิบนาทีค่ะ”

เท่าที่เจียงเสี่ยวไป๋ประเมินดูแล้ว เขาคิดว่าการเจรจาดังกล่าวน่าจะไม่แล้วเสร็จในเร็ว ๆ นี้แน่ เขายกข้อมือขึ้นแล้วดูนาฬิกา ก่อนที่จะพูดต่อว่า “ถ้าอย่างนั้น ไว้เดี๋ยวฉันมาใหม่อีกที ฉันขอกลับก่อน”

โจวเสี่ยวโจถามอย่างรวดเร็วว่า “แล้วถ้าประธานออกมา คุณต้องการให้ฉันบอกกับเธอว่าอย่างไรดี ให้บอกเฉย ๆ หรือว่าให้โทรกลับหาคุณด้วย ? ”

“ไม่ต้องหรอก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปฎิเสธ

อย่างไรก็ตาม เขามาที่นี่ก็แค่จะมาบอกกับหลินเจียอินว่าวิลล่าได้รับการตกแต่งเสร็จแล้ว พร้อมที่จะย้ายเข้าไปอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าหลังจากที่หลินเจียอินและพวกเขาพูดคุยกันเสร็จ หลินเจียอินก็ต้องไปส่งคนกลุ่มนั้นต่ออย่างแน่นอน

เขาขอไม่เข้าไปเกี่ยวข้องจะดีกว่า

แต่พอเจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ออฟฟิศ เขาก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรให้ทำ

เขานั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้ หยิบบุหรี่ออกมาและเริ่มดูดมันอย่างสบาย ๆ

“ก็อก ก็อก ก๊อก ! ”

ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋เอาขาลงและนั่งลงดี ๆ ก่อนที่หลี่ชิงอีจะเปิดประตูและเดินเข้ามา

“ผู้ช่วยเจียง นายอำเภอหลัวมาขอพบค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างรวดเร็ว “ให้เขาเข้ามาเลย ! ”

“ค่ะ ! ” หลี่ชิงอีตอบรับ ก่อนที่จะหันหลังกลับและเดินออกไป

ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋ยืนขึ้นและจัดเสื้อผ้าของเขาให้ดี หลี่ชิงอีก็เดินเข้ามาพร้อมกับหลัวฉางเซิง

“ฮ่าฮ่า…ผู้ช่วยเจียง ในที่สุดก็ได้เจอคุณแล้ว ! ”

ทันทีที่เขาเข้าไปในประตู หลัวฉางเซิงก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋รีบเข้าไปทักทายและพูดด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “นายอำเภอหลัว คุณมาชิงโจวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ? ไม่เห็นบอกก่อนเลยว่าจะมา ผมจะได้ไปรอรับคุณ”

หลัวฉางเซิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันเพิ่งมาถึงเอง พอมาถึงก็รีบมาหาคุณก่อนเลย”

หลังจากที่กล่าวทักทายกันเสร็จแล้ว เขาก็กล่าวต่อว่า “สมกับเป็นคุณเลย ที่อาคารสำนักงานของเจียงเจียกรุ๊ปนี้ดูหรูหรายิ่งกว่าพระราชวังเสียอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอหลัว พูดเป็นเล่นไป ผมยังไม่เคยเห็นเลยว่าพระราชวังจริง ๆ นั้นมันหน้าตาเป็นอย่างไร แต่รู้ว่ามันจะต้องงดงามและสวยหรูอย่างแน่นอน เฟอร์นิเจอร์ที่นี่ต่างก็แค่ใช้งานได้จริงซะมากกว่า และที่พิเศษกว่านั้นก็คือผลิตโดยโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของผมเอง เฟอร์นิเจอร์ระดับนี้ไม่สามารถไปเทียบเท่ากับไม้ล้ำค่าที่จักรพรรดิใช้ได้หรอก”

หลังจากพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้ว เขาก็เชิญให้หลัวฉางเซิงนั่งลง

หลี่ชิงอีได้ชงชาหลงจิ่งมาให้หลัวฉางเซิงแก้วหนึ่ง พร้อมกับบุหรี่ เขารับมันมา ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะถามว่า “ทำไมคุณถึงมาชิงโจวกะทันหันแบบนี้ล่ะ ? ”

หลัวฉางเซิงจุดบุหรี่สูดเข้าไปและเป่าออกมาก่อนที่จะพูดต่อว่า “ก็ถ้าเกิดว่าฉันไม่มา คุณเฉียวเขาก็คงจะมาเองน่ะสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที เมื่อครั้งกลับมาด้วยการเดินเขา เขาตั้งใจไว้ว่าจะไปที่ถู่เฉิงสักครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้นเมื่อเขารู้ว่าหลินต้าจ้าวจะมาที่นี่ เขาจึงตั้งใจที่จะไปที่ถู่เฉิงพร้อมกับหลินต้าจ้าว

แต่หลังจากนั้น ชายชราก็ได้เดินทางมาหาด้วยเหมือนกัน หลินต้าจ้าวไปที่ถู่เฉิง ส่วนเขาอยู่ที่เจียงวานเพื่อดูแลชายชราต่อ

ชายชรามาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เขาจึงไม่มีโอกาสได้ไปถู่เฉิงเลย

แต่หลังจากที่ชายชรากลับไป เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เข้ามาเช่น การไปเจี้ยนหยาง ทำให้เขาลืมไปเลยว่าเขาต้องไปที่ถู่เฉิง ทำให้หลี่ชิงอีต้องไปที่ถู่เฉิงแทนอยู่หลายครั้ง

สรุปก็คือเรื่องราวเหล่านี้ทำให้เรื่องการไปถู่เฉิงของเขาต้องยุติลง เพื่อไม่ให้กระทบต่อการทำงาน

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมล่ะ ? มีอะไรที่ผมทำผิดพลาดงั้นเหรอ ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “มันไม่ใช่แบบนั้น คุณเฉียวเขาก็แค่บ่นว่าคุณบอกเขาให้ขึ้นไปบนภูเขา แล้วปล่อยเขาทิ้งเอาไว้ตามลำพัง เขาแค่ต้องการอยากจะคุยกับคุณเฉย ๆ ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

อันที่จริงเขาเองก็ได้พูดไว้แล้วด้วยว่าจะไปเยี่ยมเขาบ่อย ๆ

เพราะงั้นเลยเขาเลยไม่เพียงแต่ไม่ค่อยได้ไปที่นั่นบ่อย ๆ เพียงเท่านั้น แต่กว่าจะได้ไปแต่ละครั้งก็เกินครึ่งปีมาแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความเป็นกังวล “แล้วคุณเฉียวสบายดีไหม ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ในตอนนี้คุณเฉียวเองก็ไม่ได้อายุน้อย ๆ แล้ว เขาเริ่มเป็นหวัดและไอมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วล่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่หายดีเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ให้เขามาหาหมอในเมืองสิ ! ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “รายนั้นน่ะทั้งดื้อรั้นและไม่ยอมฟังใครเลย รองนายอำเภอหม่าเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องจัดแพทย์เพื่อไปดูแลเขาตลอดเวลาบนภูเขาแทน”

โชคดีที่ในตอนนี้เส้นทางในการเดินทางไปที่นั่นได้ถูกซ่อมแซมแล้ว ทำให้เข้าออกได้ง่ายขึ้นมาก

ไม่งั้น หลัวฉางเซิงก็คงจะเป็นกังวลเองซะมากว่าว่าชายชราเฉียวอาจจะเกิดอันตรายระหว่างเดินทางได้

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดีว่าคุณเฉียวเขาหัวแข็งมาก จึงพูดว่า “นายอำเภอหลัว คุณตั้งใจที่จะกลับถู่เฉิงเมื่อไหร่ ? ”

หลัวฉางเซิงเหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำไมล่ะ คุณจะกลับไปพร้อมกับฉันเหรอ ? ”

“ไม่ใช่ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายต่อ “ฉันก็แค่อยากให้คุณกลับไปที่ถู่เฉิงแล้วพาชายชรามารักษาตัวที่ชิงโจวสักสองสามวัน ให้ร่างกายเขาดีขึ้นก่อนแล้วค่อยกลับ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ถ้างั้นก็น่าจะอีกสักประมาณสองสามวันนี้แหละ”

เขาตอบออกมาในทันที

ในครั้งนี้ที่เขามาที่ชิงโจว เขาตั้งใจที่จะมาพบกับเจียงเสี่ยวไป๋โดยเฉพาะ และมาจัดการโรงงานส่งก๊าซของเขาด้วย ตอนนี้ท่อส่งก๊าซได้ถูกวางไปยังชิงโจวและสถานีบริการน้ำมันธรรมชาติเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในชิงโจวก็มีเหมือนกัน เพียงแต่เขาแค่ต้องรอให้ท่อเปิดออกก่อน ถึงจะสามารถขนส่งก๊าซธรรมชาติได้

นอกจากนี้ ยังมีการวางท่อส่งก๊าซที่ไปยังหวงโจว เจียงหลิง และเจียงเฉิงอีกด้วย เขาตั้งใจที่จะเดินทางไปตะวันออกและตรวจดูตลอดทาง

อย่างไรอย่างก็ตามบริษัทก๊าซธรรมชาติเทียนหรานแห่งนี้ก็ถือว่าเป็นบริษัทที่ร่วมทุนกันระหว่างรัฐบาลถู่เฉิงและเจียงเจียกรุ๊ป ถึงแม้ว่างานบางอย่างไม่ต้องพึ่งเขาก็ได้ แต่เขาก็ยังจำเป็นต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเองอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขายุ่งมาก เวลาว่างของเขามีน้อยมาก แต่ในตอนนี้เขามีเวลาว่างแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะอยู่เฉย ๆ

นอกจากนี้ ทางด่วนชิงถู่ก็ได้เริ่มก่อสร้างแล้ว และเขาเองก็ยังมีเรื่องที่ต้องคุยกับสำนักงานทางด่วนด้วยเหมือนกัน

หลังจากที่ได้เล่ารายละเอียดให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว หลัวฉางเซิงก็ได้พูดต่อว่า “ถ้าฉันกลับไปจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวัน ถ้าคุณอยากไปที่ถู่เฉิงด้วย เราก็อาจจะได้อยู่ด้วยกันสามวันเลยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตระหนักได้ว่าที่จริงแล้วช่วงนี้เขาก็ไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ เขาจึงตอบตกลงในทันที “ได้เลย อีกสักสองสามวันเราค่อยไปถู่เฉิงด้วยกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ก้มมองดูเวลาแล้วพูดว่า “ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว มาเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงอาหารค่ำคุณเอง”

พูดก็พูด ในฐานะที่เขาและหลัวฉางเซิงได้เจอกันครั้งแรก แน่นอนว่าเขาจะต้องต้อนรับอีกฝ่ายให้ดี