ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1461 บังเอิญเจอบนถนน

ตอนที่ 1461 บังเอิญเจอบนถนน

หลังจากที่เริ่มทานอาหารทะเลแล้ว บทสนทนาส่วนใหญ่ของพวกเขาก็จะเกี่ยวกับการทานอาหารทะเลอย่างไรให้อร่อย

หลินต้าเหว่ย ถังจิงเทียน หลัวฉางเซิง และเฉิงเสี่ยวเหว่ยล้วนสนใจในการทานอาหารทะเลเป็นอย่างมาก

หลังออกจากร้านอาหารทะเลชิงเจียง ถังจิงเทียนยังคงพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ครั้งหน้าเลี้ยงอาหารทะเลฉันอีกนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้ามาครั้งหน้า คุณต้องเป็นคนเลี้ยงผมคืนสิ”

ถังจิงเทียนพูดอย่างไม่พอใจ “อะไรกัน คุณเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ขนาดนั้น ให้เลี้ยงอาหารแค่นี้กลับไม่อยากจ่าย ประหยัดเกินไปแล้ว”

“แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้าหากคุณต้องการแบบนั้น ผมจะเลี้ยงอาหารคุณที่ภัตตาคารชิงโจวเอง”

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถเลี้ยงอาหารทะเลจากร้านอาหารทะเลชิงเจียงได้ แต่เขาแค่ไม่อยากใช้เงินโดยไม่จำเป็น

ถึงแม้จะมื้อละไม่กี่พันหยวน แต่มันก็ทำอะไรได้หลายอย่าง

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถึงแม้ว่าคุณจะเลี้ยงเป็นอาหารข้างทาง ผมก็ได้หมด”

ถังจิงเทียนพูดอย่างมีความสุขว่า “ไม่มีปัญหา มีแผงขายอาหารริมถนนมากมายในถนนนักชิม ฉันสามารถเลี้ยงคุณได้”

เขามองไปที่หลินต้าเหว่ย แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ธุรกิจนี้มีแต่กำไร เหล่าหลิน คุณเองก็ทำแบบนี้บ่อย ๆ ก็ยังได้”

หลินต้าเหว่ยยิ้มแล้วพูดว่า “กับฉันไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวครั้งหน้าค่อยพาแม่ยายของเขามาด้วย…..”

ถังจิงเทียนหัวเราะเสียงดัง และพูดว่า “ใช่ ใช่ ถ้าเป็นน้องสะใภ้บอกว่าอยากกินอาหารทะเล เจียงเสี่ยวไป๋เขายังจะกล้าบอกให้ไปกินที่ร้านข้างถนนอยู่ไหม ? ”

พวกเขาพูดเล่นกันอยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินมาใต้ซุ้มทางเข้า

ถังจิงเทียนพูดกับหลัวฉางเซิงว่า “นายอำเภอหลัว ตอนที่เรากำลังกินข้าวอยู่ เราคุยกันแค่เรื่องอาหารเท่านั้น ไม่ได้พูดความตั้งใจที่คุณตั้งใจจะมาหาฉันเลย ไปคุยกันที่สำนักงานของฉันเลยไหม ! ”

หลัวฉางเซิงดีใจมาก และพูดว่า “ถ้าตอนนี้คุณยังว่างอยู่ ผมก็ขอรบกวนคุณด้วย”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ที่จริงตอนบ่ายฉันก็มีธุระ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนขนาดนั้น นานๆ ทีคุณจะมา เพราะงั้นฉันจะคุยกับคุณก่อน”

หลัวฉางเซิงกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า “ผมกำลังทำให้คุณลำบากแล้ว ! ”

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “คนกันเอง อย่าพูดอย่างนั้นเลย ไปกันเถอะ ! ”

หลัวฉางเซิงพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เสี่ยวไป๋ ฉันไปกับนายกเทศมนตรีถังก่อนนะ ถ้าคุยเสร็จแล้ว ฉันจะกลับมาหาคุณในช่วงบ่าย”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “คุณหลัว ไปทำธุระของคุณก่อนเถอะ วันนี้ผมไม่มีอะไรทำพอดี”

ขณะที่หลัวฉางเซิงกำลังจะพูด ถังจิงเทียนก็พูดว่า “เอาล่ะ ตอนเย็นค่อยทานอาหารด้วยกันอีก หรือตอนเย็นเราจะไปร้านอาหารทะเลชิงเจียงดีไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เกือบจะสะดุดล้ม เขารู้สึกว่าถังจิงเทียนนั้นเริ่มมีความกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เขาจึงพูดว่า “ได้สิ ผมจะขอให้หลงหวู่ทำบิลส่งไปให้เทศบาลเมือง จะให้ทำบิลชำระเป็นรายเดือนก็ยังได้”

ถังจิงเทียนตกใจ และพูดด้วยความโกรธ “คุณจะให้ฉันเลี้ยงอาหารคุณที่ร้านอาหารของคุณเองน่ะเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้บอกเหรอ ? เราจะต้องเลี้ยงกันและกัน เมื่อคุณเลี้ยงอาหารผมแล้ว ผมก็จะเลี้ยงคุณคืน อืม งั้นตกลงตามนี้นะ ตอนเย็นเจอกันที่ร้านอาหารทะเลชิงเจียง”

“ตอนเย็นค่อยว่ากันอีกที ! ” ถังจิงเทียนไม่ตกหลุมพรางนี้แน่ เขาจึงรีบบอกให้หลินต้าเหว่ยและหลัวฉางเซิงออกไป

เฉิงเสี่ยวเหวยก็รีบตามออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เมื่อมองดูร่างที่ไกลออกไปของทั้งสี่คน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ส่ายหัวแล้วยิ้ม ก่อนที่จะเดินเข้าไปที่อาคารชิงโจว

ชีวิตช่วงนี้น่าเบื่อมาก และการปะทะฝีปากกับถังจิงเทียนก็ดูมีสีสันดี

ตอนนี้เขารู้สึกดีที่ได้เดินเล่นและเดินคนเดียวบนถนน

เขาจำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาได้มาเดินอย่างเงียบ ๆ อยู่คนเดียวบนถนนที่พลุกพล่านเช่นนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกเหงา แต่กลับกลายเป็นความสุขเมื่อได้เห็นถนนที่มีผู้คนพลุกพล่าน ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมากเช่นกัน

“เจียงเสี่ยวไป๋ ทำไมนายถึงมาเดินอยู่บนถนนคนเดียวล่ะ ? ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่คมชัดดังมาจากด้านหลังและเรียกชื่อเขา

เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมาและพบเข้ากับหยางเจี๋ย

ใช่แล้ว มีเพียงไม่กี่คนในชิงโจวที่เรียกเขาเต็ม ๆ แบบนี้ มีเพียงแค่หยางเจี๋ยเท่านั้น

พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่ากัน ค่อนข้างที่จะสนิทกันพอสมควร

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วพูดว่า “ใช่เธอจริง ๆ ด้วย เธอมาทำอะไรที่นี่คนเดียวล่ะ ? ”

“ที่นี่เป็นของนายคนเดียวมั้ง ? ” หยางเจี๋ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “มีนายคนเดียวเท่านั้นมั้งที่ได้รับอนุญาตให้ช้อปปิ้งที่นี่ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ไปช้อปปิ้งอย่างนั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่พูดมามันก็ใช่นะ ที่นี่เป็นของฉันจริง ๆ ”

หยางเจี๋ยแลบลิ้นออกมา แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าไม่เพียงแต่สิทธิ์ในทรัพย์สินของถนนสายนี้จะเป็นของเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น แต่ทรัพย์สินโดยรอบทั้งหมดยังได้รับการพัฒนาและดำเนินการโดยเจียงเจียกรุ๊ปอีกด้วย คงไม่เป็นการกล่าวเกินจริงที่จะบอกว่าที่นี่เป็นของเจียงเสี่ยวไป๋

เธอมองค้อนเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “ ฉันรู้ว่ามันเป็นของนาย แล้วจะทำไมล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ก็ไม่ทำไม ก็แค่พูดเล่นเฉย ๆ ไม่เจอกันนานเลย ช่วงนี้เธอยุ่งมากไหม ? ”

หยางเจี๋ยพูดว่า “ฉันก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร นอกจากดูแลลูก ๆ อยู่ที่บ้าน”

ในบรรดาเพื่อนร่วมชั้น หยางเจี๋ยถือเป็นเพียงคนเดียวที่มีลูกหลายคน เธอและหลี่อิงจวิ้นมีลูกด้วยกันทั้งหมดสามคน ได้แก่ หลี่เจี้ยน หลี่กัง และหลี่จี๋ และเจียงเสี่ยวไป๋เองก็เคยเห็นลูก ๆ ทั้งสามคนของเธอแล้ว

และหยางเจี๋ยก็ไม่ได้ทำงานเลยหลังจากแต่งงาน เธอเป็นแม่บ้านดูแลครอบครัวอยู่ที่บ้านเต็มตัว

เมื่อสองปีก่อน เจียงเสี่ยวไป๋ได้เลือกหลี่อิงจวิ้น สามีของเธอให้มาร่วมงานกับบริษัทและเริ่มทำร้านนวดเท้าหลายแห่งไปทั่วประเทศ

หลี่อิงจวิ้นกลายเป็นเศรษฐีจากการถือหุ้นในบริษัทจัดการด้านสุขภาพคงเหม่ย และหยางเจี๋ยก็กลายเป็นภรรยาของเศรษฐี ชีวิตของเธอสะดวกสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ และเธอก็สามารถไปช้อปปิ้งได้ทุกเมื่อเวลาเธอไม่มีอะไรทำ

เมื่อคิดว่าชีวิตของเธอน่าเบื่อ หยางเจี๋ยจึงพูดว่า “ฉันเป็นคนขี้เกียจอยู่แล้ว และฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งเหมือนนายที่ไม่สามารถว่างไปเจอใครได้ในแต่ละวัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เราก็ได้เจอกันแล้วนี่ไง”

“ไม่นับเถอะ ! ” หยางเจี๋ยพูด “ก็แค่บังเอิญเจอกันบนถนนเฉย ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อย่างไรก็ช่าง ก็ถือว่าได้เจอกันแล้ว ถ้าเธอไม่มีอะไรทำ ไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานของฉันก็ได้นะ”

หยางเจี๋ยกล่าวว่า “ฉันได้ยินจากอิงจวิ้นว่านายย้ายไปที่สำนักงานใหม่แล้ว แถมการตกแต่งก็ยังหรูหรากว่าพระราชวังเสียอีก… “

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันก็แค่ออฟฟิศ จะพูดเกินจริงขนาดนี้ได้อย่างไร ! ”

หยางเจี๋ยกล่าวว่า “ไม่ว่าจะพูดเกินจริงหรือไม่ก็ตาม ฉันก็ไม่สนใจที่จะไปที่ออฟฟิศของนายหรอก คนเยอะฉันอึดอัดเวลาที่มีคนมอง”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้บังคับเธอ เขาพูดว่า “ไม่ไปก็ไม่ไป แล้วตอนนี้เธอจะไปไหน ? ”

หยางเจี๋ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ทำไม ? นายอยากจะรีบเดินหนีไปทั้งที่เพิ่งจะเจอกันเนี่ยนะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก็เราไม่สามารถยืนคุยกันบนถนนได้ ! ”

“การยืนคุยบนถนนแล้วมันทำไม ? ” หยางเจี๋ยพูดว่า “นายหมายถึงว่าอยากจะไปนั่งคุยกันเงียบ ๆ ใช่หรือเปล่า ? ”

เธอจ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ และพูดว่า “นายดูเปลี่ยนไปนะ ตอนนี้ดูกล้ากว่าเดิมอีก หรือเป็นเพราะหลินเจียอินไม่สนใจนายเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “นี่เธอคิดไปไหนต่อไหนกัน ? ตอนนี้เธอชักจะคิดไปไกลแล้วนะ”

หยางเจี๋ยพูดว่า “ก็แล้วทำไมจะไม่ใช่ พวกเขาบอกว่าผู้ชายมักจะทำตัวไม่ดีตอนพวกเขารวย ตอนนี้นายรวยมากแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะเปลี่ยนนิสัยไม่ใช่เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”

เมื่อมองไปที่หยางเจี๋ย เขาก็พูดติดตลกว่า “ตอนนี้หลี่อิงจวิ้นของเธอก็รวยแล้วเช่นกัน เขากลายเป็นคนเลวและทำให้เธอเสียใจหรือเปล่าล่ะ ? ”