ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1471 พบกับคนรู้จักเก่าอีกครั้ง

ตอนที่ 1471 พบกับคนรู้จักเก่าอีกครั้ง

“คุณมีเรื่องอะไรจะพูดด้วยเหรอ ? ”

หลี่กวงหรงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัยและถามออกมาต่ออย่างรวดเร็ว “เรื่องอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ เอาเป็นพรุ่งนี้เรามาเจอกันที่ซุ้มทางเข้าถนนนักชิม ตอน 11.30 น. แล้วกัน ค่อยมาคุยกันและกินข้าวไปด้วยกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“โอเค ! ” หลี่กวงตอบรับและพูดด้วยรอยยิ้ม “มันจะต้องเป็นเรื่องที่ดีแน่ ๆ คุณถึงอยากจะบอกฉัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ใช่ เรื่องดี”

หลี่กวงหรงยิ้มราวกับดอกไม้บานทันที เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “งั้นก็ดีเลย ในที่สุดฉันก็จะได้มีโอกาสทำธุรกิจกับคุณแล้วสินะ”

ในช่วงต้นปี 1983 ก่อนที่เจียงเจียกรุ๊ปจะก่อตั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ได้สร้างแฟรนไชนส์ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเหอขึ้น เพื่อดึงดูดให้นักลงทุนเข้ามาลงทุนมากยิ่งขึ้น

หลี่กวงเหลียน น้องสาวของหลี่กวงหรงเป็นสมาชิกกลุ่มแรกที่ได้เข้าร่วมธุรกิจ เพราะฉะนั้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอจึงได้กลายเป็นคนที่มีรายได้ถึงหมื่นหยวน เป็นกลุ่มแรก ๆ ที่ร่ำรวยในชิงโจว

หลี่กวงหรงที่ได้เห็นจากประสบการณ์ของน้องสาวของเขาแล้ว เขาจึงคิดว่าการทำงานกับเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องทำให้เขามั่งคั่งได้อย่างแน่นอน

แต่ด้วยความที่เขาเป็นช่างซ่อมรถ เขาจึงไม่มีโอกาสที่จะได้ทำงานร่วมกับเจียงเสี่ยวไป๋สักเท่าไหร่นัก

แต่ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋เป็นฝ่ายมาหาเขาแล้ว แล้วเขาจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ได้อย่างไร ?

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ งั้นวันนี้แค่นี้ก่อน ฉันจะต้องไปร้านอาหารต่อ ทุกคนน่าจะใกล้ถึงกันแล้วล่ะ คงไม่เหมาะหากเจ้าภาพไปสายกว่าแขก”

“โอเค โอเค ! ” หลี่กวงหรงพูดอย่างรวดเร็ว “รีบไปทำงานของคุณก่อนเถอะ แต่อย่าลืมนะ พรุ่งนี้ตอน 11.30 น. เจอกันที่ใต้ซุ้มประตูถนนนักชิม ! ”

เขาก็ไม่ลืมที่จะย้ำเตือนอีกรอบ เผื่อว่าเจียงเสี่ยวไป๋อาจจะยุ่งจนลืมมันไป

“สบายใจได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ฉันจำได้อยู่แล้ว ! ”

พูดจบ เขาก็รีบก้าวเท้าเดินออกไป

ไม่นานก็มาถึงประตูร้านอาหารทะเลชิงเจียง

“ผู้ช่วยเจียง คุณมาแล้ว ! ”

ทันทีที่หลงหวู่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็รีบเดินมาหาด้วยรอยยิ้ม

ก่อนหน้านี้เขาได้รับข่าวมาจากหลี่ชิงอีแล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมาต้อนรับแขกที่นี่อีกครั้งในช่วงบ่าย เขาจึงมานั่งรออยู่ที่ชั้นหนึ่ง

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขา แล้วถามว่า “ประธานหลินยังไม่มาเหรอ ? ”

“ยังไม่มาเลย ! ” หลงหวู่ตอบ “คุณไปนั่งรอที่ห้องส่วนตัวก่อน เดี๋ยวผมยืนต้อนรับที่หน้าประตูเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะรออยู่ตรงนี้เอง เพราะถึงอย่างไรก็เป็นแขกจากแดนไกล”

“ถ้างั้นคุณเอาบุหรี่ไหม ! ” หลงหวู่หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งซองแล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋รับมันมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่สูบบุหรี่ แล้วทำไมถึงได้พกบุหรี่ติดตัวไว้ล่ะ ! ”

หลงหวู่พูดด้วยรอยยิ้ม “วันนี้คุณมีแขกไม่ใช่หรือ ผมก็เลยตั้งใจซื้อมาเผื่อไว้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าเกิดว่าคุณไม่ได้สูบ ก็ไม่ต้องซื้อไว้ก็ได้”

เพราะเขาเองก็มีบุหรี่ติดตัวอยู่สองซอง

หลงหวู่พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมตั้งใจว่าจะดูแลแขกของคุณที่มาในวันนี้ให้ดีที่สุด”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แต่แขกเขาอาจจะไม่ได้คิดอย่างนั้นก็ได้ ถ้าเกิดวันนี้นายกเทศมนตรีถังมาและคุณเอาบุหรี่ให้เขา แล้วครั้งหน้าเขามาอีก แล้วคุณไม่ได้เอาบุหรี่ให้ เขาอาจจะคิดว่าคุณไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาแล้วก็ได้”

“ดังนั้น ถ้าคุณจะให้บุหรี่กับแขก คุณก็ต้องเตรียมไว้ตลอด”

หลงหวู่ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาเองยังไม่ทันได้คิดจนถึงขั้นนั้นเลย เขาจึงรีบยัดบุหรี่ทั้งซองไปให้เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “งั้นผมให้บุหรี่นี้กับคุณทั้งซองเลย ผมไม่สูบบุหรี่อยู่แล้ว เพราะงั้นจึงไม่จำเป็นที่จะต้องแบ่งใครอยู่แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋รับมันด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ใช่ ธุรกิจของร้านอาหารจะดีหรือไม่ดี มันไม่ได้ตัดสินแค่การดูแลแขกเพียงเท่านั้น แต่จะต้องให้ความสนใจไปที่คุณภาพของอาหาร ปรับปรุงการให้บริการและระดับการบริการของพนักงานด้วย”

“เรื่องนั้นสบายมาก ! ” หลงหวู่กล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ไม่ต้องห่วงเลย ถึงแม้ว่าธุรกิจที่ร้านอาหารทะเลของเราในตอนนี้อาจจะไม่ค่อยดีนัก แต่ผมก็ไม่เคยปล่อยปะละเลยกับสิ่งนี้เลย”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ! ”

เขาเหลือบมองที่หลงหวู่ แล้วพูดว่า “แล้วก็ไม่ต้องกังวลไปหรอกว่าธุรกิจจะไม่ดี ผู้คนในชิงโจวแค่ยังไม่คุ้นชินกับอาหารที่มีราคาสูงแบบที่ร้านของเราขายสักเท่าไหร่ เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้น”

หลงหวู่ยิ้มและพูดว่า “ถ้าเกิดว่าคุณที่เป็นเหมือนฮ่องเต้ยังค่อย ๆ ไปอย่างใจเย็น ขัน……เอ่อ ขุนนางอย่างผมก็คงจะไม่ต้องรีบอะไร… ”

เขาเกือบจะพูดออกไปแล้วว่าเขาเป็นขันที แต่ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักขึ้นได้ว่ามันไม่สมควร เพราะงั้นเขาจึงเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว “ผมไม่มีอะไรที่จะต้องกังวลอยู่แล้ว ! ”

หลังจากที่เงียบไปได้พักหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “แต่ผมรู้สึกได้ว่าธุรกิจที่ร้านอาหารทะเลชิงเจียงของเราจะต้องฟื้นตัวได้ในอีกไม่ช้า”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ถังจิงเทียน หลินต้าเหว่ย และหลัวฉางเซิงก็ได้เดินเข้ามา

เจียงเสี่ยวไป๋เมื่อเห็นแบบนั้นจึงรีบกล่าวทักทายพวกเขา

ถังจิงเทียนหัวเราะแล้วพูดว่า “มื้อบ่ายนี้ก็มากินที่เดิมแหะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นี่เป็นความต้องการของคุณไม่ใช่เหรอ ? แน่นอนว่าเป็นคุณเองที่เป็นคนเลือกสถานที่”

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “ก็ใช่ แต่ฉันเป็นแขกของคุณ เพราะงั้นก็ตามที่ตกลงกันไว้ คุณจะต้องเป็นคนเลี้ยง อย่าปฏิเสธแล้วมาเก็บเงินทีหลังล่ะ เพราะดูจากราคาอาหารแล้ว ฉันคงจะจ่ายไม่ไหว”

ครั้งก่อนด้วยความที่เขาเป็นเจ้าภาพต้อนรับหลินต้ากั๋ว หลี่หมิงซานขอให้เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนจัดเตรียมให้ และทางเทศบาลเมืองจะชำระเงินให้กับเขาในภายหลัง เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้จัดเตรียมอาหารสุดหรูพร้อมของขวัญ มากมายรวมแล้วก็น่าจะมากกว่าหนึ่งล้านหยวนได้แล้ว

ทุกวันนี้ถังจิงเทียนระมัดระวังในการใช้จ่ายเงินเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าจะถูกเจียงเสี่ยวไป๋ล่อลวงอีก

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลคุณเอง จะไม่ส่งใบแจ้งหนี้ให้คุณอย่างแน่นอน”

ในขณะที่พูด เขาก็ได้หยิบบุหรี่ออกมาและยื่นให้กับถังจิงเทียน พ่อตาและหลัวฉางเซิงคนละมวน

ถังจิงเทียนถามขณะจุดบุหรี่ “แล้วคนอื่นยังไม่มากันเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ยังไม่มา แต่น่าจะอีกไม่นาน พวกคุณไปรออยู่ที่ห้องส่วนตัวก่อน เดี๋ยวถ้าพวกเขามาแล้ว ผมจะพาพวกเขาเข้าไป”

ถังจิงเทียนโบกมือ ก่อนที่เขาจะมองไปที่บุหรี่ในมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร รอให้มาครบกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวพวกเราไปสูบบุหรี่รออยู่ที่ห้องโถง”

“อย่างนั้นก็ได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

หลังจากพูดจบแล้ว เขาก็มองไปที่หลัวฉางเซิงและพูดว่า “นายอำเภอหลัว คุณคุยธุระกับนายกเทศมนตรีถังเสร็จแล้วหรือ ! ”

หลัวฉางเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เพราะได้รับการสนับสนุนจากนายกเทศมนตรีถัง ทุกอย่างจึงเป็นไปอย่างราบรื่น”

เขาเหลือบมองหลินต้าเหว่ยที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “คราวนี้จัดการได้อย่างราบรื่น ฉันจึงไม่ต้องกลับไปที่เจี้ยนหยางอีก”

ความสัมพันธ์ระหว่างหลัวฉางเซิงและหลินต้าเหว่ยนั้นดีอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าหลินต้าเหว่ยไม่ได้สนใจเรื่องงานแล้ว แต่หลังจากที่เขาได้พูดคุยกับหลี่กัง เขาก็ตัดสินใจที่จะนำก๊าซธรรมชาติเข้าสู่เจี้ยนหยาง

เจียงเสี่ยวไป๋ฟังและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้างั้นก็ดีเลย ผมเองก็มีโครงการอื่นที่ต้องทำด้วยเหมือนกัน”

หลัวฉางเซิงหัวเราะ “คุณนี่นะ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เคยหยุดคิดที่จะหาเงินเพิ่มเลยสินะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เป็นนิสัยธรรมดาของนักธุรกิจ ที่เมื่อมีโอกาสเข้ามาก็จะรีบคว้าไว้”

ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น พวกเขาก็เห็นหลินเจียอินเดินนำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามายังร้านอาหาร

เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับถังจิงเทียนว่า “นายกเทศมนตรีถัง ผู้ว่าว่านและคนอื่นมากันแล้ว”

ถังจิงเทียนพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เขาจะดับก้นบุหรี่แล้วเดินนำออกไปทักทายพวกเขาข้างนอก

เจียงเสี่ยวไป๋ หลัวฉางเซิง และหลินต้าเหว่ยเองก็เดินตามมาด้วยเหมือนกัน