ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1507 การส่งมอบข้อมูล

ตอนที่ 1507 การส่งมอบข้อมูล

มาถึงแล้ว !

หลินเจียตงและหลินเจียจวินรอมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทั้งคู่ตั้งตารอเมื่อได้ยินว่าคนนำเอกสารมาส่งกำลังมา เนื่องจากว่าข้อมูลนี้สำคัญกับพวกเขามาก

หลินเจียตงแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้รับข้อมูลทันที และรีบกลับไปที่เทียนจิงเพื่อนำเรื่องนี้เข้าสู่กระบวนการโดยเร็วที่สุด

ซึ่งเขาก็เดินทางมาที่นี่ และรอรับข้อมูลนี้มาสามวันแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดีว่าหลินเจียตงเป็นคนใจร้อน ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าให้หลี่ชิงอี “ให้เขาเข้ามาได้ ! ”

“ได้ค่ะ ! ” หลี่ชิงอีตอบตกลงและเดินกลับออกไป

ไม่นานนัก ก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก โดยถือกล่องกระดาษแข็งขนาดใหญ่ไว้ในมือ

กล่องกระดาษแข็งปิดบังใบหน้าของผู้มาเยือนไปครึ่งหนึ่ง

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็จำได้ทันทีว่าคนที่มานั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหลี่เวยเวย

“นี่คือผู้หญิงที่เราเห็นในห้องทำงานของคุณหม่าในวันนั้นไม่ใช่หรือ ? ” หลินเจียจวินจำเธอได้ จึงพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินเจียตงพยักหน้า เขาเองก็จำเธอได้เช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออก เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและรีบเดินเข้าไปรับกล่องมาจากมือของหลี่เวยเวย

ซึ่งกล่องนี้ก็มีกระดาษอยู่เต็มกล่องและมันก็หนักมาก

กล่องข้อมูลขนาดใหญ่ดังกล่าวมีน้ำหนักอย่างน้อยก็ห้าถึงสิบกิโลกรัมได้เลย

“ทำไมคุณหม่าจึงส่งเธอมาที่นี่ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม

หลี่เวยเวยจึงกล่าวว่า “ฉันบังเอิญอยู่ในห้องทำงานของคุณหม่าพอดี เขาจึงขอให้ฉันเป็นคนมาส่งมันให้ค่ะ”

อันที่จริงเธอกำลังช่วยหม่าซานซิ่นในการจัดเตรียมเอกสารมากมายเหล่านี้

เพียงแต่เธอไม่ต้องการพูดเรื่องนี้กับเจียงเสี่ยวไป๋

เพราะการที่เธอพูดเอง ก็เหมือนกับเป็นการให้เครดิตตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

เธอจึงหาข้ออ้างมาบอกเขาแทน เพราะเธอไม่ต้องการอวดอ้างความดีของเธอต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากทำงานที่บริษัทเหลียงหังเซียนเค่อมาเป็นเวลานาน เธอก็รู้ถึงความแตกต่างระหว่างตัวเธอกับนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์เหล่านั้น ซึ่งเธอแค่อยากเรียนรู้งานเงียบ ๆ จากคุณหม่า และไม่ต้องการอวดอ้างความสามารถกับใคร

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียจวินก็เพิ่งตระหนักได้ในเวลานี้ว่ากระดาษพวกนี้จะต้องหนักมากแน่ ๆ !

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋นำกล่องมาวางไว้ตรงหน้าพวกเขา หลินเจียจวินก็ทักทายหลี่เวยเวย และพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหม่านี่จริง ๆ เลยนะ ทำไมถึงให้ผู้หญิงตัวเล็กต้องมารับผิดชอบงานหนักขนาดนี้ ทำไมไม่ให้ผู้ชายมาส่งล่ะ”

หลี่เวยเวยสับสนเล็กน้อย เธอดูเขินอาย แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าพูดออกมาว่า “ฉันก็ทำงานนี้ได้สบายมากอยู่แล้วค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นเธอก็ไปพักก่อนเถอะ”

เขาพูดไม่ออกกับการกระทำของคุณหม่าจริง ๆ ที่ยอมให้หลี่เวยเวยยกกล่องที่หนักขนาดนี้มาส่งพวกเขา

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากสนใจมันอีก

หลี่เวยเวยกล่าวว่า “ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ คุณลองตรวจสอบข้อมูลก่อน เพราะฉันยังมีใบส่งของที่ต้องให้คุณเซ็น”

ขณะที่พูด เธอก็หยิบใบส่งของออกมาจากกระเป๋าของเธอ แล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋

หลินเจียจวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ส่งข้อมูลอย่างไรกัน ? ทำไมคุณหม่าถึงต้องให้เสี่ยวไป๋เซ็นใบส่งของแบบนี้ด้วย ! ”

หลี่เวยเวยกล่าวอย่างจริงจังว่า “นี่เป็นผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ทุกครั้งที่มีการส่งมอบข้อมูลจะต้องได้รับการเซ็นยืนยันจากผู้รับ ไม่อย่างนั้นหากว่าข้อมูลรั่วไหลออกไปในวันหน้า มันจะกลายเป็นเรื่องลำบากได้ค่ะ ! ”

หลินเจียจวินก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้เช่นกัน เขาพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “สมควรแล้วที่คุณหม่าส่งเธอมา เธอนี่ช่างเป็นคนที่เข้มงวดในการทำสิ่งต่าง ๆ จริง ๆ ”

หลี่เวยเวยจึงพูดว่า “คุณหม่าเป็นคนเข้มงวดค่ะ ซึ่งสิ่งนี้ก็ลดโอกาสที่จะทำให้เกิดความผิดพลาดได้มากเช่นกัน”

หม่าซานซิ่นเข้มงวดมาโดยตลอด และนิสัยที่เข้มงวดเหล่านี้ก็ถูกส่งต่อมาให้กับลูกศิษย์ของเขาด้วย

และหากว่าหลี่เวยเวยมีคุณสมบัติเช่นนี้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในอนาคต เธอก็จะกลายเป็นคนที่รอบคอบและเกิดการผิดพลาดได้ยาก

เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่หลี่เวยเวยสามารถชนะใจหม่าซานซิ่นและเข้ามาทำงานในบริษัทเหลียงหังเซียนเค่อได้ และยังรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ได้ตอบแทนในสิ่งที่ทำตกหล่นไปกับหลี่ม่านม่านแล้ว

และตอนนี้ยังดูเหมือนว่าเธอยังเอานิสัยการทำงานจากคุณหม่ามาอีก ซึ่งการที่คุณหม่าขอให้เธอมาช่วยในเรื่องเหล่านี้ มันก็แสดงให้เห็นว่าคุณหม่านั้นเล็งเห็นศักยภาพในตัวของเธอ และเขาเองก็มองเห็นบางอย่างในตัวของหลี่เวยเวยเช่นกัน

เมื่อมองดูใบส่งของในมือของเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นมันให้กับหลินเจียตง แล้วพูดว่า “พี่อ่านแล้วเซ็นมันได้เลยครับ ! ”

“อืม ! ” หลินเจียตงรับมันมา ก่อนที่จะยืนขึ้นแล้วเดินไปที่กล่องใบใหญ่ เขาเปิดมันออกพร้อมทั้งพูดกับหลี่เวยเวยว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามาช่วยกันตรวจสอบกันทีละฉบับเถอะ ! ”

“ได้ค่ะ !” หลี่เวยเวยตอบตกลง ก่อนจะนั่งยอง ๆ เพื่อช่วยหลินเจียจวินนับเอกสารด้วยกัน

ในกล่องข้อมูลขนาดใหญ่นี้ เอกสารทั้งหมดถูกจัดเป็นหมวดหมู่ เช่น ผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับอุปกรณ์ส่งสัญญาณ อุปกรณ์สวิตช์ และอุปกรณ์ปลายทางบางอย่าง รวมถึงผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์บางส่วนที่เกี่ยวกับสื่อส่งสัญญาณ หลี่เวยเวยก็ได้นับเอกสารอย่างจริงจังและส่งมันให้กับหลินเจียตงทีละฉบับ

พวกเขาใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดเสร็จสิ้น

จากนั้น หลินเจียตงจึงได้ลงนามในใบส่งของ

“ขอบคุณที่ลำบากมาส่งเอกสารให้เรา ! ” หลินเจียตงพูดกับหลี่เวยเวยด้วยรอยยิ้ม

หลี่เวยเวยก็กล่าวอย่างสุภาพเช่นกัน “ยินดีค่ะ นี่คืองานของฉันอยู่แล้ว ! ”

หลินเจียตงกล่าวว่า “ครั้งล่าสุดที่ฉันเห็นเธอ ฉันได้ยินเสี่ยวไป๋เรียกเธอว่าเวยเวย แต่ไม่ทราบว่าแซ่ของเธอคืออะไร ? ”

หลี่เวยเวยรียกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว “อ้อ แซ่ของฉันคือหลี่ค่ะ ฉันชื่อหลี่เวยเวย ! ”

หลังจากนั้น เธอก็กล่าวเสริมว่า “หากคุณหลินต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมในอนาคต หรือต้องการอะไรเพิ่มเติม คุณสามารถโทรหาฉันได้โดยตรงเลยนะคะ ในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์สำนักงานของฉันอยู่ค่ะ”

“ดีเลย ! ” หลินเจียตงพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันเดาว่าในอนาคตฉันจะต้องรบกวนเธออีกแน่นอน ! ”

โครงการขนาดใหญ่เช่นนี้ ต้องผ่านการทบทวนหลายขั้นตอนและต้องมีข้อมูลมากมายที่ต้องเสริมเข้ามาอีกที ซึ่งเป็นการยากที่จะผ่านไปได้เพียงครั้งเดียว และที่ผ่านมาเขาก็ได้ติดต่อผ่านเจียงเสี่ยวไป๋ทุกครั้ง เขาจึงดีใจที่จะสามารถติดต่อบุคคลที่รับผิดชอบเรื่องนี้ได้โดยตรง

หลี่เวยเวยยืดผมที่หลวม ๆ บนขมับของเธอแล้วพูดอย่างสุภาพ “ยินดีเสมอค่ะคุณหลิน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ให้บริการคุณ ! ”

หลินเจียจวินได้กล่าวแทรกเข้ามาว่า “พี่ หลี่เวยเวยเทียบไม่ได้กับคุณหม่าหรอกนะ การได้พบคุณหม่านั้นตื่นเต้นมากกว่า ! ”

หลินเจียตงเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ทว่าหลี่เวยเวยก็พูดขึ้นมาอย่างเขินอาย “หัวหน้าหม่ายุ่งตลอดทั้งวันเลยค่ะ เขาคงไม่มีเวลาทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้หรอก มันจึงสะดวกกว่าหากว่าให้ฉันจัดการให้”

“และถ้าหากว่าฉันไม่เข้าใจอะไร ฉันก็จะขอคำแนะนำที่คุณหม่าทันที จากนั้นก็จะรีบตอบกลับคุณอย่างทันท่วงที”

หลินเจียตงพยักหน้า เมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น

ในเวลานี้ หลี่เวยเวยก็ได้เก็บเอกสารเข้าไปในกล่องอีกครั้ง

เธอยังพกเทปปิดผนึกมาในกระเป๋าด้วย

“คุณหลิน ผู้ช่วยเจียง…” เธอเหลือบมองไปที่หลินเจียจวิน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าชื่อของเขาคือหลินเจียจวิน เพราะเมื่อเธอไปที่ห้องทำงานของหม่าซานซิ่นครั้งล่าสุด หลินเจียจวินไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอจึงเรียกเขาว่า “คุณผู้ชาย ฉันส่งข้อมูลให้ครบถ้วนแล้ว งั้นฉันขอตัวลาก่อนนะคะ ! ”

“นักวิจัยหลี่กลับดี ๆ นะ ไว้เจอกัน ! ” หลินเจียตงพูดอย่างสุภาพ

“อย่าเรียกฉันอย่างนั้นเลยค่ะ ! ” หลี่เวยเวยไม่คาดคิดว่าหลินเจียตงจะเรียกเธอด้วยตำแหน่งนักวิจัย และพูดอย่างรวดเร็วว่า “ฉันเป็นเพียงเด็กฝึกงานในแผนกก็เท่านั้น…”

หลินเจียตงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ด้วยการฝึกฝนจากคุณหม่า ไม่ช้าก็เร็วเธอก็จะได้เป็นนักวิจัยอย่างแน่นอน ! ”