ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 736 ไม่สามารถปฏิเสธได้

เจียงเสี่ยวไป๋เขียนรายละเอียดอยู่ในห้องทำงานนานกว่าสองชั่วโมง เมื่อเขียนเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องทำงานของชายชราและลงไปชั้นล่าง

“คุณอา เขียนเสร็จแล้วเหรอ ? ” หลินชู่เดินเข้ามาถามด้วยความกระตือรือร้น

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “ยังไม่เสร็จทั้งหมดหรอก พักผ่อนก่อน แล้วค่อยเขียนต่อ”

หลินชู่ยื่นบุหรี่ให้ “งั้นก็สูบบุหรี่ก่อนเถอะครับ”

เขาหันกลับไปที่ห้องโถงด้านข้างแล้วตะโกนออกมาว่า “ป้าจาง ช่วยชงชาให้คุณอาหน่อยครับ”

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่ไม่เห็นชายชราและเจียงชานในห้องนั่งเล่น เขาจึงถามออกไปว่า “แล้วชานชานอยู่ไหน ? ”

หลินชู่กล่าวว่า “ปู่ทวดกับเธอเล่นอยู่ในนี้ทั้งบ่าย ตอนนี้พวกเขาออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกแล้ว”

จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มกังวลเล็กน้อยและพูดว่า “ข้างนอกหนาวมาก คุณปู่แก่แล้วจะทนลมหนาวแบบนี้ได้อย่างไร ? ”

พูดจบ เขาก็ออกไปเรียกทั้งสองคนกลับเข้ามา

หลินชู่ยิ้มและพูดว่า “คุณอา ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่าดูคุณปู่ทวดที่อายุ ตราบใดที่ฝนไม่ตก เขาก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกแบบนี้ทุกวัน นอกจากนี้ลุงติงก็อยู่กับเขาด้วย ไม่ต้องกังวลครับ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด จึงนั่งลงบนโซฟา หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาแล้วจุดบุหรี่

หลินชู่หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาและจุดไฟ “คุณอา เมื่อกี้ผมให้ไฟแซ็กคุณปู่ทวดไป เขามีความสุขมาก บอกว่าจะถามคุณอาว่ามีกี่อัน เขาจะเอาไปฝากเพื่อนของเขาด้วย”

ในเวลานี้ ป้าจางก็ได้ชงชาให้เจียงเสี่ยวไป๋เสร็จแล้ว

“คุณเจียง เชิญดื่มชาด้วย”

ชาถ้วยนี้ที่ชงมาก็ยังคงเป็นชาในถ้วยเครื่องเคลือบลายคราม 7501 อยู่ คราวนี้ไม่ใช่ชาหลงจิ่ง แต่เป็นชาปี้หลัวชุน

“ขอบคุณครับพี่จาง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างสุภาพ

ป้าจางยิ้มและพูดว่า “คุณเจียง ฉันต้องรบกวนอีกแล้ว คุณท่านสั่งให้คุณทำอาหารเย็น เขายังอยากกินอาหารฝีมือคุณอยู่ ฉันต้องขอรบกวนอีกครั้งค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมจะเข้าไปทำให้หลังจากดื่มชาเสร็จแล้ว”

ป้าจางพูดว่า “ฉันจะไปเตรียมครัวก่อน คุณเจียงต้องการอะไรบ้างคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วถามว่า “ที่บ้านพอมีมันฝรั่งบ้างไหมครับ ? ”

ป้าจางตอบว่า “คุณท่านชอบทานมันฝรั่ง เราจึงมีมันฝรั่งติดบ้านไว้อยู่แล้วค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น พี่จางช่วยปอกเปลือกมันฝรั่งไว้ให้ผมหน่อยครับ”

ป้าจางตอบตกลงและเดินไปที่ห้องครัว สงสัยว่าเจียงเสี่ยวไป๋รู้ได้อย่างไรว่าชายชราชอบกินมันฝรั่ง ?

เจียงเสี่ยวไป๋ถือถ้วยเคลือบลายคราม 7501 และลิ้มรสกลิ่นหอมของชาปี้หลัวชุนอย่างระมัดระวัง รู้สึกว่ารสชาติของมันนั้นติดอยู่ที่ลิ้นนานมาก

หลินชูมองดูเขาแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “คุณอา ผมสังเกตเห็นมาสองครั้งแล้ว ? ทำไมคุณอาถึงดื่มชาอย่างระมัดระวังราวกับเด็กกลัวถ้วยแตกอย่างนั้นล่ะครับ ? ”

“จริงเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นไม่รู้ และอธิบายด้วยท่าทางสบาย ๆ “อาจเป็นเพราะถ้วยใบนี้สวยมากแหละมั้ง ! ”

หลินชู่ยิ้ม “ถ้วยชาพลัมสีแดงชุดนี้สวยงามมากจริง ๆ แถมยังบางมาก แต่จับแล้วไม่ร้อนเลย มันพิเศษมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “มันพิเศษก็ตรงที่จับแล้วไม่ร้อนเลยนี่ล่ะ”

หลินชู่กล่าวว่า “เมื่อก่อนมีถ้วยแบบนี้อยู่สิบใบ แต่น้องสาวของผมทำแตกไปหนึ่งใบตอนที่เธอยังเด็ก ตอนนี้จึงเหลือเพียงเก้าใบเท่านั้น” เขาพูดแล้วส่ายหัว

มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋กระตุกอย่างแรงที่ของล้ำค่าแบบนี้ต้องแตกไปใบหนึ่ง !

เขารู้สึกเป็นทุกข์และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “น่าเสียดายจริง ๆ ! ”

“ป่าป๊า กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่คะ ? ”

ในขณะนั้น เสียงของเจียงชานก็ดังขึ้นมา ซึ่งข้างหลังของเธอก็มีชายชราและติงจงผิงเดินตามมาอย่างช้า ๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น

“ไม่มีอะไรหรอก” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยท่าทางสบาย ๆ และพูดกับชายชราว่า “คุณปู่ ข้างนอกลมแรงมาก ทำไมถึงออกไปข้างนอกล่ะครับ ? ”

ชายชราพูดออกมา “สมัยก่อน ฉันต้องเดินฝ่าลมและหิมะบนเทือกเขาต้าเสวี่ย ลมเหนือในเทียนจิงจะทำอะไรฉันได้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าเคร่งขรึมและถามว่า “ตอนนี้ร่างกายและกระดูกของคุณปู่จะเทียบกับตอนนั้นได้อย่างไรล่ะครับ ? ”

ส่วนเจียงชานที่ไม่ได้คำตอบจากพ่อของเธอ ก็ดูเหมือนเธอไม่เต็มใจที่จะปล่อยมันไป เธอจึงถามอีกครั้งว่า “ป่าป๊าคะ เมื่อกี้ป่าป๊าพูดว่าเสียดายอะไรนะคะ ? ”

หลินชู่ที่อยู่ข้าง ๆ จึงพูดขึ้นมาว่า “พ่อของหนูได้ยินฉันบอกว่ามีถ้วยชาใบหนึ่งที่แตกไป เขาจึงพูดว่าน่าเสียดายจริง ๆ ! ”

เจียงชานดูประหลาดใจ “ป่าป๊าทำถ้วยชาของคุณปู่ทวดแตกเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ใช่แบบนั้น”

หลินชู่พูดอย่างรวดเร็ว “พ่อของหนูไม่ได้ทำมันแตก เสี่ยวหยูน้องสาวของฉันต่างหากที่ทำมันแตกตั้งแต่เธอยังเด็กแล้ว”

“โอ้ ! ” ดูเหมือนเจียงชานจะโล่งใจ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่ารัก “หนูก็คิดเหมือนกันว่าถ้วยชาของคุณปู่ทวดนั้นสวยมาก ถ้ามันแตกไปคงเสียดายน่าดู”

ชายชรามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ จากนั้นก็มองไปที่ถ้วยชาที่วาดดอกพลัมสีแดงและต้นไผ่สีเขียวในมือของเขา แล้วพูดว่า “นายชอบเครื่องเคลือบพวกนี้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างรวดเร็ว “มันสวยมากครับ”

จากนั้น ชายชราก็หันไปถามเจียงชานอีกครั้ง “ชานชาน หนูก็ชอบมันเหมือนกันใช่ไหม ? ”

“ชอบมากค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้บอกว่าเขาชอบ เขาแค่พูดว่า “มันสวยมาก” แต่เจ้าตัวเล็กไม่ได้คิดมากเหมือนกับเขา เธอจึงพูดออกมาตามตรง

ชายชรายิ้ม “ถ้าชอบ ก็เอากลับไปสักสองสามใบสิ”

อ่า ?

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดว่าชายชราจะพูดประโยคนี้ เขาจึงรีบพูดว่า “คุณปู่ อย่าทำแบบนี้เลยครับ ! ”

ชายชราจ้องมองเขาแล้วพูดว่า “นายเอาของมาฝากฉันตั้งมากมาย และนี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับหลานเขยของฉัน มันก็แค่ถ้วยชาธรรมดา ๆ ไม่ใช่เหรอ ? ฉันให้นาย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่เอาสิครับคุณปู่ ถ้วยชานี้ล้ำค่ามาก ! ”

ชายชราพูดอย่างเมินเฉย “ถ้วยนี้เป็นถ้วยชาที่ดีจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะดีแค่ไหน มันก็เป็นสิ่งที่อยู่นอกกาย เมื่อคนเราอายุมากขึ้น เราก็ไม่ค่อยมีความโลภกับสิ่งเหล่านี้สักเท่าไหร่”

เขายิ้มและพูดว่า “แต่ถ้านายไม่ต้องการ ฉันจะมอบให้เสี่ยวชานชานก็แล้วกัน ! ”

“เสี่ยวชานชาน ถ้าพ่อของหนูไม่ต้องการ งั้นปู่ทวดขอเอาให้หนูแทนได้ไหม ? ”

“ได้สิคะคุณปู่ทวด ! ” เจียงชานพูดอย่างมีความสุข “ขอบคุณคุณปู่ทวดมาก ๆ นะคะ คุณปู่ทวดดีที่สุดเลย ! ”

ชายชรามีความสุขมากจนอดไม่ได้ที่จะหันไปถามติงจงผิงว่า “ในชุดนี้มีถ้วยชากี่ใบ ? ”

ติงจงผิงกล่าวด้วยความเคารพ “ตอนนี้เหลืออยู่ 9 ใบครับ ! ”

ชายชราพยักหน้า คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมีกาน้ำชาหรืออะไรทำนองนี้ด้วยใช่ไหม?”

ติงจงผิงกล่าวว่า “ใช่ครับ มีกาน้ำชา ชาม จาน ช้อน ฯลฯ เดิมมีทั้งหมด 138 ชิ้น ชำรุดไปบางส่วน และยังเหลืออยู่ 123 ชิ้น ส่วนใหญ่เก็บในตู้ ซึ่งไม่ได้ใช้แล้ว”

“โอ้ ! ” ชายชราพยักหน้าแล้วพูดว่า “เอามันออกมาแพ็คเลย ฉันจะเอาให้ชานชานตัวน้อยของฉัน ! ”

“ได้ครับ ! ” ติงจงผิงรับคำสั่งทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจ เครื่องลายคราม 7501 ทั้งชุดประกอบไปด้วยชุดน้ำชา เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร แก้วไวน์ แจกัน ถ้วย ชาม จาน ถ้วยชา ขวดน้ำส้มสายชูขนาดเล็ก ฯลฯ เครื่องลายครามทั้งหมดมีฝาปิด

ในรุ่นต่อ ๆ ไป บางชุดก็มีมูลค่าอย่างน้อยสองสามร้อยหยวน แต่บางชุดก็มีมูลค่านับไม่ถ้วน

เขาไม่ได้คาดหวังว่าชายชราจะมีอุปกรณ์ครบชุดขนาดนี้

แม้ว่าชิ้นส่วนจะสูญหายไปบางส่วน แต่ส่วนที่เหลืออีกกว่า 120 ชิ้นก็มีคุณค่าอย่างยิ่ง

“คุณปู่ เรารับมันไปไม่ได้หรอกครับ มันแพงเกินไป ! ” เจียงเสี่ยวไป๋รีบปฏิเสธอีกครั้ง

ชายชรายิ้ม “นายไม่ได้ยินเสี่ยวติงพูดเหรอว่าส่วนใหญ่อยู่ในตู้และไร้ประโยชน์ ถ้ายังเอาไว้ที่นี่ก็กินพื้นที่เปล่า ๆ ถ้าช่วยเอามันออกไป ก็จะประหยัดพื้นที่ได้มาก”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาแล้วพูดว่า “มันไม่มีประโยชน์เท่าอันนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปากค้างและไม่สามารถปฏิเสธได้ !