ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 743 ฉันจะยอมเรียกคุณว่าพี่ชาย

ตอนที่ 743 ฉันจะยอมเรียกคุณว่าพี่ชาย

หม่าเจียเฉียงเหลือบมองหม่าเจียจวิ๋น แล้วโบกมือ “พี่ เรื่องธุระเราค่อยพูดกันทีหลัง มากินเป็ดย่างแล้วดื่มเออร์กัวโถวกันก่อนเถอะ”

“หลังจากมาพบกับน้องเจียงแล้ว เราก็สามารถพูดคุยเรื่องธุรกิจกันตอนไหนก็ได้ แต่ตอนนี้มันเป็นเวลากินข้าว”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “น้องเจียงคิดแบบนั้นหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “พี่เฉียงกำลังหมายถึงอาหารมาก่อนสิ่งอื่นใด พวกเราต้องให้ความสำคัญกับอาหารการกินก่อน”

หม่าเจียเฉียงหัวเราะและเริ่มชักชวนให้เขาดื่ม

เขาดื่มอย่างมีความสุขและดื่มจนหมดแก้ว แต่ก็ไม่เคยบังคับให้เจียงเสี่ยวไป๋และหม่าเจียจวิ๋นดื่มจนหมดเหมือนเขาเลย เขาให้ทุกคนดื่มแบบสบาย ๆ ตามที่ต้องการ

เออร์กัวโถวหมดไปหนึ่งขวดแล้ว ซึ่งเขาคนเดียวดื่มไปเกือบครึ่งขวด

ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพบว่าหม่าเจียเฉียงคนนี้เป็นคนที่น่าสนใจ เขาดูเป็นคนที่น่าเคารพนับถือ แต่ก็ไม่ใช่คนที่บังคับขู่เข็ญคนอื่น

หม่าเจียเฉียงเปิดขวดเออร์กัวโถวขวดที่สอง จากนั้นเขาก็เทให้เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะเทให้หม่าเจียจวิ๋น แล้วพูดว่า “พี่ ธุรกิจที่จะให้ผมมาคุยกับเสี่ยวไป๋คือธุรกิจไฟแช็กที่พี่ใช้อยู่หรือเปล่า ? ”

ในขณะที่ดื่มสุราไปหนึ่งขวด สูบบุหรี่ไปสองมวน เขาก็ได้สังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋และหม่าเจียจวิ๋นใช้ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในการจุดบุหรี่ หม่าเจียเฉียงสังเกตเห็นมาได้สักพักแล้ว แต่เขาไม่เคยถามเลย จนกระทั่งตอนนี้

หม่าเจียจวิ๋นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามด้วยความประหลาดใจ “นายรู้ได้อย่างไร ? ”

หม่าเจียเฉียงเทสุราลงในแก้วของเขา แล้วพูดว่า “เมื่อวานพี่ยังใช้ไม้ขีดจุดบุหรี่อยู่เลย วันนี้ผมเห็นว่าพี่กับเสี่ยวไป๋มีไฟแช็กใช้คนละอัน แล้วพี่ยังขอให้ผมมาคุยเรื่องธุรกิจกะทันหันด้วย ผมจึงเดาว่าธุรกิจที่ว่าคงจะเกี่ยวของกับสิ่งนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วและมองไปที่หม่าเจียเฉียง ผู้ชายคนนี้ฉลาดกว่าที่เขาคาดไว้

หม่าเจียเฉียงยกแก้วให้เจียงเสี่ยวไป๋ “มาเถอะน้องชาย มาดื่มกัน ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ แต่ช่วยบอกฉันเกี่ยวกับรายละเอียดไฟแช็กของคุณก่อน แล้วฉันจะดูว่ามันพอจะมีแนวทางไหม”

หลังจากที่ชนแก้ว หม่าเจียเฉียงก็ดื่มมันหมดในอึกเดียว ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ดื่มเข้าไปเพียงอึกเดียวเท่านั้น หลังจากดื่มแล้ว เขาก็หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาแล้วยื่นให้หม่าเจียเฉียง แล้วจึงเริ่มอธิบายออกมา

หม่าเจียเฉียงฟังด้วยท่าทางจริงจัง ขณะที่เล่นกับไฟแช็กในมือของเขาไปด้วย

เสร็จแล้ว เขาก็หยิบบุหรี่มาคาบไว้ ใช้มือขวาจุดไฟให้บุหรี่ แล้วหยิบบุหรี่ออกมาด้วยมือซ้าย โดยใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบมันไว้ ในระหว่างนี้เขาก็กล่าวชมออกมาว่า “สินค้านี้เป็นสินค้าที่ดี สะดวกและใช้งานได้จริง ! ”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็พูดต่อ “แต่ฉันคิดว่าไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งของคุณจะต้องมีราคาที่แพงแน่ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “พี่เฉียงคิดว่ามันราคาเท่าไหร่ ? ”

หม่าเจียเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ราคาน่าจะประมาณ 1 หยวน ! ”

ในความเห็นของเขา ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งนี้เป็นอุปกรณ์ ‘ระดับไฮเอนด์’ อยู่แล้ว ซึ่งจะต้องมีราคาที่แพงแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “ผมให้เดาอีกครั้ง ! ”

“1.2 หยวน ? ” หม่าเจียเฉียงพยายามเดาอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงส่ายหัว “พี่เฉียง กล้าหาญกว่านี้หน่อยสิ ! ”

หม่าเจียเฉียงขมวดคิ้ว จ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อย่าบอกนะว่าราคาของมันแพงถึงสี่หรือห้าหยวน ! ”

ถ้าเป็นเช่นนั้นราคาของมันก็สูงเกินไป ซึ่งเขาคงไม่สามารถหาตลาดให้ได้

หม่าเจียจวิ๋นหัวเราะเสียงดัง “เจียเฉียง ครั้งนี้นายเดาผิด น้องเจียงแค่บอกว่าให้นายกล้าหาญกว่านี้ แต่ไม่ได้บอกให้นายเดาราคาที่สูงขึ้นสักหน่อย”

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาได้ถามถึงราคาของไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้บอกเขาอย่างตรงไปตรงมา และไม่ได้มีการให้เดาแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าราคาของมันไม่เกิน 2 เหมา

ตามความเห็นของหม่าเจียจวิ๋น ราคาอันละ 2 เหมานั้นถือว่าถูกมาก ซึ่งเชื่อว่ามันจะสามารถตีตลาดได้แน่นอน ดังนั้นเขาจึงแทบรอไม่ไหวที่จะบอกให้หม่าเจียเฉียงมาพบ

หม่าเจียเฉียงมองไปที่หม่าเจียจวิ๋นและพูดด้วยความประหลาดใจ “พี่ พี่กำลังจะบอกว่าเราไม่จำเป็นต้องมีเงินถึง 1 หยวนก็สามารถซื้อไฟแช็กนี้ได้แล้วใช่ไหม ? ”

หม่าเจียจวิ๋นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หม่าเจียเฉียงคิดสักพักแล้วเดาอีกครั้ง “งั้น 8 เหมาเหรอ ? ”

หม่าเจียจวิ๋นส่ายหัว

“6 เหมา ? ”

“5 เหมา ? ”

“4 เหมา ? ”

หม่าเจียจวิ๋นยังคงส่ายหัวอยู่

ใบหน้าของหม่าเจียเฉียงเริ่มที่จะตึงเครียดมานานแล้ว เขาสามารถขายไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งได้จำนวนมากในราคาอันละ 1 หยวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอันละ 4 เหมาเลย

ทีนี้ถ้าขายในราคาชิ้นละ 4 เหมา ตราบใดที่เอามาขายในเทียนจิง เขาจะต้องขายมันออกไปได้อย่างมหาศาลแน่นอน

เทียนจิงมีประชากรหลายล้านคน ดังนั้นแม้ว่าจะมีคนซื้อมันหนึ่งล้านคน ก็จะได้เงินมามากถึง 400,000 หยวน ทั้งที่ขายในราคาแค่ 4 เหมาเท่านั้น

นี่ไม่ต่างจากการสร้างรายได้มหาศาลเลย

จู่ ๆ หม่าเจียเฉียงก็หันไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ จ้องมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เสี่ยวไป๋ ถ้าคุณกล้าพูดว่าไฟแช็กนี้ คุณตั้งราคาไว้เพียง 2 เหมาเท่านั้น ฉันจะยอมเรียกคุณว่าพี่ชายไปเลย ! ”

เดิมที เจียงเสี่ยวไป๋วางแผนที่จะขายไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในราคาชิ้นละ 8 เจี่ยวถึง 1 เหมาเท่านั้น

ในเวลานี้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขหลังจากฟังคำพูดของหม่าเจียเฉียง เขาแอบตื่นเต้นในใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมจะขายส่งในราคาอันละ 1.5 เหมา ส่วนพี่จะนำไปขายต่อในราคา 1.8 เหมา หรือราคา 2 เหมาก็แล้วแต่พี่เลย”

“อะไรนะ ? ” หม่าเจียเฉียงผุดลุกขึ้นยืน “มันราคาถูกขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ยิ่งคุณซื้อสินค้าไปมากเท่าไหร่ ราคาก็จะยิ่งถูกลง ! ”

หม่าเจียเฉียงตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง อ้าปากค้างอยู่นานและพูดอะไรไม่ออกไปในทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง เขามองลงไปที่ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในมือของเขา จากนั้นก็บีบมันแรง ๆ ดวงตาของเขากวาดไปทั่วใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋และหม่าเจียจวิ๋น ก่อนจะพูดว่า “พวกพี่ดื่มกันไปก่อน ฉัน….ขอออกไปข้างนอกสักพัก อีกไม่กี่นาทีจะกลับมา”

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องส่วนตัวและปิดประตูเสียงดังปัง

เมื่อมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่ หม่าเจียจวิ๋นก็พูดขอโทษออกมา “น้องเจียง ต้องขอโทษด้วยนะ น้องชายของฉันเป็นคนใจร้อน แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลวอะไร”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ โดยบอกว่าเขาไม่ได้ถือสา และถามด้วยความประหลาดใจว่า “เขาเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ ทำไมจู่ ๆ ถึงวิ่งออกไปแบบนั้น ? ”

หม่าเจียจวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า “ใครจะรู้ล่ะ”

“ลืมมันไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก มา มา มาดื่มกัน”

พูดจบ เขาก็ยกแก้วขึ้นเพื่อชนแก้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ชนแก้วกับเขา และแต่ละคนก็จิบสุราลงไปเพียงเล็กน้อย

เพราะเออร์กัวโถวมีกลิ่นฉุน แต่ที่จริงแล้วแม้จะกินแล้วเมา แต่มันก็ไม่ทำให้แฮงค์ในวันรุ่งขึ้น

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เริ่มต้นธุรกิจของเขาครั้งแรกในชีวิตที่แล้ว หลังจากเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน เขาขอแค่มีถั่วลิสง 1 จาน กับเออร์กัวโถว 2 แก้ว แค่นี้ก็เพียงพอทำให้เขาหายเหนื่อยแล้ว

จนกระทั่งเขากลายเป็นเศรษฐี เขาจึงไม่ค่อยได้ดื่มเออร์กัวโถว และหันมาดื่มหวู่เหลียงเย่และเหมาไถแทน

ดังนั้น การที่เขาได้กินเป็ดย่างต้นตำรับจากเทียนจิงและดื่มเออร์กัวโถวหลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ มันก็ทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินใจอย่างบอกไม่ถูก