ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 744 ความฉลาดของพี่เฉียง

ตอนที่ 744 ความฉลาดของพี่เฉียง

หม่าเจียเฉียงออกมาจากห้องส่วนตัว และพบกับเถ้าแก่เนี้ยที่ทางเดิน ซึ่งพวกเขาก็คุ้นเคยกันดี

“พี่เฉียง ทำไมคุณถึงออกมาอยู่นอกแบบนี้ล่ะคะ ? ” ชางฮุ่ยฮุ่ย เถ้าแก่เนี้ยประจำร้านถามด้วยรอยยิ้ม

หม่าเจียเฉียงยิ้มรับ แล้วพูดว่า “คุณฮุ่ย ผมกำลังจะออกมาหาคุณอยู่พอดี”

ชางฮุ่ยฮุ่ยกล่าวว่า “มีอะไรหรือเปล่าพี่เฉียง ? หรือว่าคุณจะสั่งอาหารอะไรเพิ่มไหม ? ”

หม่าเจียเฉียงโบกมือ เขาแบมืออีกข้างออก เผยให้เห็นไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งบนฝ่ามือของเขา แล้วพูดว่า “คุณฮุ่ย ดูนี่สิ ? ”

ชางฮุ่ยฮุ่ยมองดูและพูดด้วยความประหลาดใจ “นี่คืออะไร ? มันดูแปลกหูแปลกตา คุณไปเอามันมาจากไหน ? ”

หม่าเจียเฉียงทำธุรกิจเกี่ยวกับการซื้อขาย เขามักจะได้ผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ที่ไม่เคยมีวางจำหน่ายในห้างสรรพสินค้ามาก่อนมาทดลองใช้ ซึ่งชางฮุ่ยฮุ่ยก็รู้เรื่องนี้ดี

หม่าเจียเฉียงยิ้ม จากนั้นเขาก็จุดไฟแช็ก เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมาจนทำให้ดวงตาที่กลมโตของชางฮุ่ยฮุ่ยเบิกขึ้น

“นี่คือไฟแช็กเหรอ ? ”

ชางฮุ่ยฮุ่ยประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยจริง ๆ

หม่าเจียเฉียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่ นี่เรียกว่าไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง ก๊าซที่อยู่ข้างในใช้จุดบุหรี่ได้เกือบพันครั้ง เมื่อแก๊สหมด เราก็ทิ้งมันไปได้”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาอีกอันแล้วยื่นให้ชางฮุ่ยฮุ่ย พร้อมทั้งพูดว่า “พี่ฮุ่ย ลองใช้ดูสิว่ามันสะดวกดีไหม ? ”

ชางฮุ่ยฮุ่ยรับมันและเลียนแบบการกระทำก่อนหน้านี้ของหม่าเจียเฉียง ซึ่งมันทำให้เธอจุดไฟได้อย่างง่ายดาย

“ไอ้หยา พี่เฉียง สิ่งนี้มีขนาดเล็กและใช้งานง่าย เป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีจริง ๆ แล้วมันมีราคาเท่าไหร่เหรอ ? ”

หม่าเจียเฉียงยิ้ม “คุณฮุ่ย ถ้าคุณซื้อ คุณจะยินดีจ่ายเท่าไหร่ ? ”

ชางฮุ่ยฮุ่ยเม้มริมฝีปากของเธอ แล้วยิ้ม พี่เฉียง พี่กำลังทดสอบการตลาดอยู่ใช่ไหม ? ”

หม่าเจียเฉียงประสานมือไว้ที่หน้าอกแล้วโค้งคำนับ “คุณฮุ่ย โปรดช่วยผมด้วย”

ชางฮุ่ยฮุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าพี่บอกว่ามันใช้ได้พันครั้ง ฉันยอมซื้อมันในราคาอันละ 5 เหมาไปเลย มันจะสะดวกกว่าการใช้ไม้ขีดไฟในการก่อไฟทำกับข้าวมาก”

ก่อไฟทำกับข้าวเหรอ ?

หม่าเจียเฉียงเหลือบมองไปที่ชางฮุ่ยฮุ่ย และพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเป็นประกายขึ้นมา เขาคิดมาตลอดว่ามันสะดวกสำหรับผู้ชายที่จะใช้ในการจุดบุหรี่ แต่เขาไม่คาดคิดว่ามันก็สะดวกสำหรับผู้หญิงในเรื่องนี้เหมือนกัน

“ฮ่าฮ่า……”

หม่าเจียเฉียงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “คุณฮุ่ย ขอบใจนะ แล้วเถ้าแก่อยู่ที่ไหนเหรอ ? ”

เถ้าแก่ที่ว่าคือหนาเจี๋ย สามีของชางฮุ่ยฮุ่ย ซึ่งเป็นเจ้าของและเป็นเชฟของร้านอาหารแห่งนี้ เดิมเขาชื่ออ้ายซินเจว๋หลัว เป็นราชตระกูลในราชวงศ์ชิงซึ่งมีเชื้อสายแมนจู แต่ต่อมาในภายหลัง เขาได้เปลี่ยนชื่อแซ่ของตัวเองไป

ชางฮุ่ยฮุ่ยจึงตอบว่า “เขาน่าจะอยู่ในครัวนะ ? คุณอยากถามเขาอีกคนงั้นเหรอ ? ”

หม่าเจียเฉียงยิ้ม “ผมอยากจะถามคนเพิ่มอีกสักสองสามคน”

เขาพูดแล้วก็รีบเดินไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

ชางฮุ่ยฮุ่ยตะโกนจากด้านหลัง “เฮ้ พี่ยังไม่ได้บอกฉันเลยว่ามันราคาเท่าไหร่ ? ”

“ไว้เราคุยกันทีหลัง ! ”

หม่าเจียเฉียงพูดโดยไม่หันกลับมามอง เขาเดินเข้าไปในร้านพลางหยิบบุหรี่ออกมา และยื่นบุหรี่ให้กับลูกค้าที่มารับประทานอาหารแต่ละคน

“ยินดีต้อนรับสู่ร้านเป็ดย่างหมินฟู่ มาครับ มาสูบบุรี่กันสักมวน ! ”

“แป้งห่อเป็ดย่างวันนี้รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“ซุปโครงกระดูกเป็ดจะอร่อยกว่านี้ถ้าใส่ต้นหอมสับ ! ”

“เป็ดย่างวันนี้ต้องแล่บาง ๆ ! ”

“……”

เมื่อหม่าเจียเฉียงยื่นบุหรี่ให้กับลูกค้า เขาก็คอยช่วยจุดบุหรี่ขณะถามเรื่องอาหารในร้านไปด้วย

“ขอบคุณนะ ที่แบ่งปันบุหรี่ดี ๆ แบบนี้มาให้เราได้สูบ ! ”

“เป็ดย่างของคุณอร่อยมาก ฉันมาหลายครั้งแล้ว ! ”

“โอ้ ขอบคุณ ! ขอบคุณ ! ”

“ฉันจะกล้าสูบบุหรี่ของคุณได้อย่างไร ถ้าคุณยังสุภาพแบบนี้ ! ”

“……”

ลูกค้าที่มารับประทานอาหารต่างก็คิดว่าเขาเป็นเถ้าแก่ร้านอาหารแห่งนี้ จึงเอาแต่ชมเชยเขา

แน่นอนว่าการที่หม่าเจียเฉียงเอาบุหรี่ให้ลูกค้า ก็เพื่อที่จะเข้าใกล้คนแปลกหน้าเหล่านี้ ซึ่งทุกครั้งที่เขาแจกบุหรี่ เขาจะช่วยจุดบุหรี่ให้ลูกค้าด้วยไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง

ด้วยการกระทำที่ชัดเจนแบบนี้ ลูกค้าจึงสังเกตเห็นไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในมือของเขาโดยธรรมชาติ

“เถ้าแก่ ไฟแช็กของคุณสะดวกกว่าไม้ขีดที่ฉันใช้จุดบุหรี่มาก ! ”

ในที่สุดลูกค้าบางคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

หม่าเจียเฉียงหัวเราะ “สิ่งนี้เรียกว่าไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง และจะวางขายในเทียนจิงเร็ว ๆ นี้ครับ”

ลูกค้าที่ได้ยินแบบนั้นก็เกิดสนใจขึ้นมาทันที และถามว่า “เถ้าแก่ แล้วไฟแช็กที่คุณใช้อยู่นี้มันราคาเท่าไหร่ ? มันราคาแพงไหม ? ”

“มันไม่แพง ! ” หม่าเจียเฉียงยื่นไฟแช็คแบบใช้แล้วทิ้งให้ลูกค้าดู และพูดด้วยรอยยิ้ม “ลองดูไฟแช็กของฉันสิ แล้วทายสิว่ามันราคาชิ้นละเท่าไหร่ ? ”

หลังจากที่ได้เห็นมันแล้ว ลูกค้าหลายคนก็เริ่มเดาราคาออกมา

บางคนเดาชิ้นละ 8 เหมา และบางคนเดาชิ้นละ 5 เหมาหรือ 6 เหมา อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างเดาราคาของมันไม่น้อยไปกว่า 4 เหมา

หม่าเจียเฉียงพูดด้วยรอยยิ้ม “แล้วถ้าราคาของมันอันละ 3 เหมา พวกคุณจะยอมซื้อไหม ? ”

ลูกค้าหลายคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากได้ยินประโยคนี้

“เถ้าแก่ คุณกำลังบอกว่าไฟแช็กนี้ราคาเพียงอันละ 3 เหมาเท่านั้นใช่ไหม ? ”

“ถ้าราคาแค่ 3 เหมาก็ถือว่าไม่แพง ! ”

“มันไม่แพงเลย ! ”

“เถ้าแก่ งั้นขายของที่อยู่ในมือนี้ให้ฉันในราคา 3 เหมาเถอะ ! ”

“……”

คนที่มากินเป็ดย่างได้ก็ใช่ว่าจะมีเงินมากนัก เมื่อได้ยินว่าไฟแช็กที่มีประโยชน์ขนาดนี้ มีราคาเพียงอันละ 3 เหมา ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกัน และบางคนถึงกับขอซื้อมันเลยทีเดียว

หม่าเจียเฉียงรู้สึกตื่นเต้นมากหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และพูดอย่างรวดเร็ว “ตกลง ฉันจะขายให้คุณในราคา 3เหมา ! ”

ลูกค้ารู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น เขาจ่ายเงิน 3 เหมาทันทีเพื่อซื้อไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งจากมือของหม่าเจียเฉียง จากนั้นก็ลองจุดไฟติดต่อกันหลายครั้ง ราวกับว่าเขาพบสมบัติที่ล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้น

หม่าเจียเฉียงกล่าวว่า “ไฟแช็กนี้เรียกว่าไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง คุณสามารถทิ้งมันได้เมื่อแก๊สในนั้นหมด แต่อย่ากังวล ถึงแม้จะมีแก๊สเพียงเล็กน้อย แต่ก็ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง จึงสามารถใช้งานได้นับพันครั้ง”

ลูกค้าที่ซื้อไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งไปรู้สึกยินดีมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคนี้ “ใช้ได้นับพันครั้งเลยเหรอ ? เยี่ยมมาก เมื่อแก๊สข้างในหมด ฉันจะมาซื้ออันใหม่ที่เถ้าแก่”

“ไม่มีปัญหา ! ” หม่าเจียเฉียงรับคำ

ลูกค้าอีกหลายคนที่เห็นจึงพูดออกมาทีละคน “เถ้าแก่ เอามาให้ฉันอันหนึ่งสิ ! ”

“ใช่ ฉันขอซื้ออันหนึ่ง ! ”

“ฉันก็เอาด้วย ! ”

“……”

หม่าเจียเฉียงยกมือขึ้นเพื่อหยุดคนกลุ่มนี้ แล้วพูดว่า “ฉันต้องขอโทษจริง ๆ อันที่ฉันขายให้กับชายชราคนนี้คือตัวอย่างที่ฉันเอากลับมาจากที่อื่น มันมีแค่นี้แหละ”

ลูกค้าหลายคนต่างก็ผิดหวังขึ้นมาทันที

“เถ้าแก่ แล้วคุณจะได้มาอีกเมื่อไหร่ ? ”

“ใช่ แล้วฉันจะซื้อได้อีกทีเมื่อไหร่ ? ”

“สินค้าจะมาถึงภายในสามหรือสี่วันใช่ไหม ? ”

“งั้นอีกไม่กี่วันฉันจะกลับมากินเป็ดย่างใหม่ เถ้าแก่ คุณต้องรีบไปเอาของมาเลยนะ”

“……”

เมื่อเห็นใบหน้าที่กระตือรือร้นของทุกคน หม่าเจียเฉียงจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “หากต้องการซื้อผลิตภัณฑ์ใหม่นี้ พวกคุณจะต้องเร็วหน่อยนะ มันจะออกสู่ตลาดในอีกไม่กี่วัน ดังนั้นคุณต้องรีบหน่อย เพราะล็อตแรกมันอาจจะผลิตออกมาไม่มาก”

“เถ้าแก่ งั้นฉันจ่ายให้คุณก่อน หากว่าสินค้าออกมาคุณก็ค่อยเอามาให้ฉัน ! ” ลูกค้าคนหนึ่งหยิบเงิน 3 เหมาออกมาแล้วยื่นให้หม่าเจียเฉียงทันที

“เหล่าจาง ถ้าคุณซื้อ ฉันก็จะซื้อด้วย เมื่อถึงเวลาเราก็มาเอาด้วยกัน ! ” ลูกค้าอีกคนพูดและยื่นเงินให้หม่าเจียเฉียง 3 เหมา

ลูกอีกสองคนที่อยู่โต๊ะเดียวกัน เมื่อเห็นอย่างนั้นก็ได้ควักเงินออกมาเหมือนกัน

หม่าเจียเฉียงหัวเราะ เขาหยุดทุกคนอย่างรวดเร็วและคืนเงินให้กับลูกค้าทั้งสองคน ก่อนจะพูดว่า “พี่ชาย คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่เถ้าแก่ที่นี่ แต่ฉันเป็นเพื่อนกับเขา หลังจากที่ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งมาถึง ฉันจะเก็บบางส่วนไว้เพื่อเอามาขายที่นี่ เก็บเงินของพวกคุณไว้เถอะ ค่อยมาซื้อทีหลังก็ได้”

อ่า ? มันเป็นแบบนี้เองเหรอ !

ลูกค้าหลายคนมองหน้ากัน และตระหนักได้ว่าพวกเขาเข้าใจผิดไป

แต่พวกเขาก็ดีใจมากเมื่อได้ยินว่าสามารถมาซื้อได้ที่ร้านนี้หากว่าสินค้ามาถึง

ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่รู้ว่าจะไปหาซื้อไฟแช็กดี ๆ แบบนี้ได้ที่ไหน