ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 753 แอบสูบบุหรี่

ตอนที่ 753 แอบสูบบุหรี่

หลินชู่ที่ได้ยืนฟังบทสนทนาของเจียงเสี่ยวไป๋กับเจียงชานอยู่ได้พูดขึ้นมาอย่างประหลาดใจว่า “คุณอา นี่คุณอายังอยากทำธุรกิจสื่อสารด้วยหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมอง ก่อนที่จะพูดออกมาว่า “ฉันจำได้ว่านายเคยบอกว่าพ่อของนายทำงานเกี่ยวกับการโทรคมนาคมใช่ไหม ? ”

หลินชู่พูดต่ออีกว่า “ใช่ เขาทำงานอยู่ที่สำนักงานใหญ่”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “งั้นก็ดีเลย อุตสาหกรรมการสื่อสารจะต้องได้รับการพัฒนาในอนาคตอย่างแน่นอน”

หลินชู่ส่ายหัว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยถามเรื่องงานของพ่อเขาเท่าไหร่และไม่เคยสนใจอะไรกับสถานการณ์ปัจจุบันของอุตสาหกรรมการสื่อสารนี้ เขารู้แค่ว่าในตอนนี้อุตสาหกรรมการสื่อสารได้กลายเป็นอุตสาหกรรมที่บริหารงานโดยรัฐบาล เอกชนไม่สามารถเข้ามาทำกิจการนี้ได้

“คุณอา แต่ถ้าคุณอยากรู้เกี่ยวกับอุตสาหกรรมสื่อสาร คุณอาก็สามารถไปถามพ่อของผมได้ แต่ก็อาจจะหาโอกาสได้ยากหน่อย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ฉันไม่คิดที่จะทำมันในตอนนี้หรอก การที่จะพัฒนาอุตสาหกรรมการสื่อสารจะต้องใช้เงินลงทุนจำนวนมากในการวางเครือข่ายสัญญาณพื้นฐาน และอาจจะมีปัญหาด้านเทคโนโลยีระดับสูงมากมายที่จะต้องแก้ไข”

หลินชู่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขากังวลว่าอาเขยของเขาจะใจร้อนและต้องการที่จะพัฒนาอุตสาหกรรมการสื่อสารอย่างหุนหันพลันแล่น

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบบุหรี่ออกมา ก่อนที่จะโยนไปให้หลินชู่หนึ่งมวน ก่อนที่พวกเขาจะได้เริ่มจุดสูบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น เป็นเสียงฝีเท้าของชายชราหลินและติงจงผิงที่กำลังเดินขึ้นมาจากชั้นล่างด้วยกัน

เมื่อเห็นว่ามีคนมา เจียงเสี่ยวไป๋จึงดับบุหรี่ แต่เสียงของชายชราก็ได้ดังขึ้นมาก่อนว่า “ไม่ต้อง สูบได้ตามสบาย เอามาให้ฉันมวนหนึ่งด้วย”

ติงจงผิงจึงเตือนว่า “คุณท่าน วันนี้คุณสูบบุหรี่ไปแล้วสองครั้ง เหลืออีกแค่ครั้งเดียวนะครับ”

เมื่อชายชราได้ยินแบบนั้นก็พูดตอบกลับมาอย่างไม่พอใจว่า “เสี่ยวติง ฉันว่านายไปสอนชานชานต่อยมวยเถอะ อย่ามาวอแวอยู่ข้างกายฉันตลอดเวลาเลย”

ติงจงผิงยิ้ม “มีแขกอยู่ที่บ้านแบบนี้ หากผมไม่อยู่ข้างกายคุณท่าน คุณท่านจะต้องแอบสูบบุหรี่แน่นอน”

เมื่อวานชายชราออกไปข้างนอก เขาไม่ได้ตามไปเพราะตอนนั้นมีหลินต้ากั๋วไปด้วย แต่พอชายชรากลับมา เขาได้กลิ่นควันบุหรี่ออกมาจากตัวชายชราอย่างชัดเจน จึงรู้ได้อย่างทันทีว่าชายชราแอบสูบบุหรี่ไปไม่น้อย

ชายชราหลินมองเขาด้วยความโกรธ แต่หลังจากนั้นเขาก็ได้เดินไปหาเจียงเสี่ยวไป๋และหยิบเอาบุหรี่มาอย่างมีความสุข พร้อมกับหยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในกระเป๋าของเขาออกมาจุดไฟและพ่นควันออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นให้ติงจงผิงหนึ่งมวน แต่ติงจงผิงกลับโบกมือปัด “คุณเจียง การสูบบุหรี่มันเป็นอันตรายต่อสุขภาพนะครับ คุณน่าสูบบุหรี่ให้น้อยลงกว่านี้หน่อย”

จากนั้นเขาก็เหลือบมองชายชรา ก่อนที่จะพูดว่า “โดยเฉพาะคุณท่านที่ไม่ได้รับอนุญาตให้สูบบุหรี่”

บุหรี่ที่ชายชรากำลังสูบอยู่นั้นได้ถูกผลิตขึ้นเป็นพิเศษและเบื้องบนเป็นคนส่งมาให้ ติงจงผิงให้ชายชราสูบได้แค่สามมวนต่อวัน เพื่อให้เขาได้พอใจกับการสูบบุหรี่บ้าง

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อน “ผมรู้ ! ”

เขาก็แอบเสียใจกับชายชราอยู่ในใจเหมือนกัน เพราะเขาจะต้องควบคุมการกินเหล้าและการสูบบุหรี่ แบบนี้มันไม่มีอิสระเลย

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่านี่เป็นเพราะเบื้องบนกังวลในเรื่องสุขภาพของชายชรา เขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้

แต่ถ้าเกิดว่าเขาได้รับอนุญาตให้ใช้ชีวิตแบบนั้น เขาก็อาจจะสุขภาพไม่ค่อยดีก็ได้

ชายชราสูบบุหรี่ไปสองฟืดแล้วพูดกับติงจงผิงว่า “เสี่ยวติง บุหรี่ที่พวกเขาส่งมาให้ นายเองก็แอบเอาออกไปจากห่อไม่น้อยไม่ใช่หรือ ? ไปเอามาให้เสี่ยวไป๋สองแถว อย่างน้อยก็ดีกว่าวางทิ้งไว้บนชั้นเปล่า ๆ ”

ติงจงผิงยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “ได้ครับ เดี๋ยวผมจะจัดการให้”

หลังจากที่เขาขึ้นไปชั้นบน ชายชราก็ได้สูบบุหรี่ที่อยู่ในมือของเขาจนหมดมวน ก่อนที่จะยื่นมือไปหาเจียงเสี่ยวไป๋และพูดกระซิบอย่างกระตือรือร้นว่า “มา ขออีกมวนหนึ่ง”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งไปอยู่ครู่หนึ่ง ในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าชายชราเป็นเหมือนกับเด็กที่กำลังจะขโมยขนม แม้สัญชาตญาณมันบอกว่าฉันจะต้องปฎิเสธ แต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบที่คิด เขาเลือกที่จะหยิบบุหรี่ยื่นไปให้

ชายชรามองขึ้นไปชั้นบน แต่ก็ไม่พบกับความเคลื่อนไหวใด เขาจึงรีบจุดบุหรี่และเริ่มสูบมันไปฟอดใหญ่อย่างสบายใจ

ไม่นานหลังจากนั้น ติงจงผิงก็เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับบุหรี่ในมือ

บุหรี่ได้ถูกบรรจุอยู่ในซองสีขาว ไม่มีคำหรือภาพอะไรใด ๆ นอกจากตัวอักษร 3 ตัว “Z หนานไห่”

“Z หนานไห่เป็นบุหรี่ที่ถูกผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ ให้ได้แค่สามห่อเท่านั้นนะครับ ! ”

ติงจงผิงยื่นบุหรี่ให้เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋รับมันมา ก่อนที่จะยิ้มออกมา เพราะว่านี่เป็นกล่องบุหรี่ที่ใช้สีสันเป็นรุ่นแรกของยุค

คนรุ่นหลังผู้มีฐานะดีมักจะชอบสูบบุหรี่ที่ตัวกล่องมีสีสันสวยงาน โดยพวกเขายึดแนวคิดที่ว่าบุหรี่ห่อสวย ยิ่งเป็นบุหรี่ดี

บางทีนี่อาจเป็นวิธีการสืบทอดประเพณีอีกวิธีหนึ่ง

ติงจงผิงมองไปที่ก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะกระตุกอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าชายชราแอบสูบบุหรี่อีกแล้ว

แต่เขาก็ไม่รู้มันเกิดขึ้นได้ยัอย่างไร เขาจึงทำได้แค่ไปที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาตำหนิเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนที่จะเขย่าห่อบุหรี่ที่อยู่ในมือของเขา และพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ฉันยังไม่ได้ลองสูบบุหรี่แบบพิเศษนี้เลย”

แต่แล้วชายชราหลินก็ได้สังเกตได้ว่าติงจงผิงเห็นก้นบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้แล้ว เขาเองจึงได้แต่พึมพำออกมาอยู่ในใจ: เฮ้อ มันคงจะเป็นเพราะเขาแก่แล้ว เลยหลงลืมเก็บกวาดก้นบุหรี่ทิ้ง

เจียงเสี่ยวไป๋วางบุหรี่ลง แล้วพูดกับชายชราว่า “คุณปู่ ขอบคุณสำหรับบุหรี่ เดี๋ยวผมจะพาชานชานไปปีนกำแพงเมืองจีนที่ปาต้าหลิงในวันพรุ่งนี้ แล้วจะเลยไปเยี่ยมคุณโฮ่วในตอนบ่าย คุณปู่ว่าแบบนี้ดีไหม ? ”

ชายชราก็ยังคงคิดอยู่ว่าจะไปทำอะไรที่บ้านของเสี่ยวโฮ่ว ? แต่ถ้าอยากเจอเขา ชายชราโทรหาเขาให้ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดออกไป แต่กลับพูดไปว่า “ถ้านายต้องการแบบนั้นก็ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋สามารถบอกได้เลยว่าชายชราเขาดูไม่ค่อยมีความสุขเล็กน้อย เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบถอยออกไป ก่อนที่จะพูดออกมาว่า “คุณปู่ นี่มันก็สายแล้ว เดี๋ยวผมจะต้องไปทำอาหารในครัวแล้ว”

ทันทีที่ชายชราได้ยินเกี่ยวกับเรื่องการทำอาหาร เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันทีและถามว่า “วันนี้จะทำของอร่อยอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมขอให้พี่จางไปซื้อปลามาให้แล้ว วันนี้เราจะกินข้าวต้มหัวปลากัน”

“ดีเลย งั้นลงมือทำเลย ชานชานและฉันจะไปยืดเส้ยยืดสายเสียหน่อย”

เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ ก่อนที่จะเดินไปที่ครัวเพื่อเริ่มทำอาหาร

พอเดินเข้ามาในครัว เขาก็ได้เห็นป้าจางที่กำลังเตรียมทำอาหาร เมื่อเธอหันไปเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเดินเข้ามา เธอก็พูดขอโทษออกมา “คุณเจียง ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณอีกแล้ว คุณท่านชอบอาหารฝีมือคุณมากจริง ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ต้องขอบคุณพี่จางมากกว่า ถ้าพี่ไม่โทรออกไป ผมก็คงไม่สามารถขายผักนอกฤดูให้กับแผนกโลจิสติกส์ได้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ป้าจางรู้สึกทำตัวไม่ถูก ก่อนที่เธอจะพูดขอโทษออกมา “คุณเจียง ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ไม่ใช่ว่าฉันตั้งใจที่จะโทรไปลับหลังคุณ แต่มันเป็นหน้าที่ที่ฉันจะต้องทำ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือเพื่อแสดงว่าเขาไม่ได้ว่าอะไรและเริ่มพูดคุยกับเธอในขณะที่มือยังคงจัดเตรียมอาหารอยู่

เขาต้องการสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของหลินเจียตง เขามีเรื่องที่อยากจะถามกับหลินชู่โดยตรง

“พี่จาง พ่อแม่ของเสี่ยวชูไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อยเหรอ ? ”

ป้าจางกล่าวว่า “ปกติแล้วพวกเขามักจะยุ่งอยู่แต่กับงาน พวกเขาจึงมักจะแวะมากินข้าวกับชายชราในช่วงสุดสัปดาห์”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันนี้เป็นวันศุกร์ และพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แล้วน่ะสิ พรุ่งนี้พวกเขาจะมาไหม ? ”

ป้าจางพูดว่า “ใช่แล้ว พวกเขาน่าจะมาที่นี่ตอนบ่ายในวันพรุ่งนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋เกาหัว เพราะในวันพรุ่งนี้เขาได้วางแผนที่จะพาลูกสาวไปปีนกำแพงเมืองจีน แล้วก็ไปเยี่ยมบ้านของคุณโฮ่วต่อ

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะต้องพลาดอย่างแน่นอน

เขาพูดด้วยความเสียใจเล็กน้อย “น่าเสียดาย ที่พรุ่งนี้ผมน่าจะไม่อยู่บ้าน แต่ผมจะไปเยี่ยมเยียนหาพวกเขาทีหลัง”

ป้าจางยิ้ม “คุณเจียง ไม่เป็นไร มะรืนนี้พวกเขาก็จะมาแล้วค่ะ”